Model of Educational Institution Administration According to The Buddhist Principles in School Located within Multicultural Communities in Pathum Thani Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article aimed to: 1) study the necessary needs for educational administration in schools located in the multicultural communities of Pathum Thani Province; 2) develop an educational administration model based on Buddhist peaceful means for these schools; 3) implement the developed model; and 4) evaluate the model. This mixed-methods research design, conducted in four phases. Phase 1 investigated the administrative needs with a sample of 291 school administrators and teachers from schools in multicultural communities of Pathum Thani. Data were analyzed using percentage, mean, standard deviation, and a modified priority needs index (PNImodified). Phase 2 focused on the model development through interviews with 17 key informants and a focus group discussion with 9 experts. The data were analyzed using content analysis. Phase 3 involved the implementation of the model in 3 schools and an assessment of satisfaction with the model among 15 administrators and heads of departments, with data analyzed using mean and standard deviation. Phase 4 evaluated the model with 10 school administrators, using mean and standard deviation for data analysis. The research results showed that: 1) The needs assessment for educational administration in schools within multicultural communities revealed key priorities: Budget administration, General administration, Personnel administration, and Academic administration. 2) The developed educational administration model based on Buddhist peaceful means consists of six components. 3). The trial implementation of the model showed that participants’ overall opinion of the model was at the highest level. 4) The evaluation of the model was also rated at the highest level overall.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Views and opinions appearing in the Journal it is the responsibility of the author of the article, and does not constitute the view and responsibility of the editorial team.
References
กัญญาลักษณ์ ชีพอุบัติ และ ชัชจริยา ใบลี. (2566). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงพหุวัฒนธรรมของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาจังหวัดชัยภูมิ. วารสารปัญญาปณิธาน, 8(1), 71-84. สืบค้นจาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/PPJ/ article/view/259778
นุรสาฮีดา แซมะแซ, จรุณี เก้าเอี้ยน และ พิมพ์ปวีณ์ สุวรรณโณ. (2567). วารสารอัล-ฮิกมะฮฺ มหาวิทยาลัยฟาฏอนี, 14(28), 75-88 สืบค้นจาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/HIKMAH/article/view/273150
บัญญัติ ยงย่วน. (2551). วัฒนธรรมศึกษา: การจัดการศึกษาในสังคมพหุวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ปรียาพร วงศ์อนุตรโรจน์. (2555). การบริหารงานวิชาการ. กรุงเทพฯ: ศูนย์สื่อเสริมกรุงเทพ.
พระครูสมุห์หัตถพร คำเพชรดี. (2567). การจัดการศึกษาตามแนวคิดพหุวัฒนธรรมศึกษาจังหวัดหนองคาย. วารสารศึกษิตาลัย, 5(3), 15-28. สืบค้นจาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/SJ/article/view/275991
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ (ฉบับที่ 4). (2562). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 136 ตอนที่ 57 ก หน้า 49 (1 พฤษภาคม 2562).
พระสุนัน เคะนะอ่อน. (2568). การพัฒนาคุณภาพชีวิตประชาชนตามหลักภาวนา 4 ขององค์การบริหารส่วนตำบลรอบเมือง อำเภอเมือง จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 7(3), 607-618. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jemri/article/view/278730
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทยฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วราภรณ์ ใจพันธ์, สมเกียรติ ตุ่นแก้ว และ พูนชัย ยาวิราช. (2568). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงพหุวัฒนธรรมของครูประถมศึกษาในกลุ่มเครือข่ายพัฒนาการศึกษาป่าตึง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงราย เขต 3. วารสาร มมร ล้านนาวิชาการ, 14(1), 22-33. สืบค้นจาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/mbulncjournal/article/view/279420
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2558). สันติภาพเกิดได้อย่างไร. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2553). การจัดระบบบริหารและสารสนเทศภายในสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
Banks, J. A., & McGee Banks, C. A. (2010). Multicultural education: Issues and perspectives. (7th ed.). New Jersey: John Wiley & Sons.
Bush, T. (2006). The national college for school leadership: A successful English innovation?. Phi Delta Kappan, 87(7), 508-511. https://doi.org/10.1177/003172170608700708
Cortes, C. E. (1996). The children are watching: How the media teach about diversity. New York: Teachers College Press.
Damnoen, S., & Somruay Pindon, P. (2025). A Synthesis of Buddhist Principles based on King’s Philosophy towards Sufficiency Agricultural Learning for Community Self-Reliance. Journal of Educational Management and Research Innovation, 7(1), 1–12. Retrieved from https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jemri/article/view/275962
Klomkul, L., Bhuddhisaro, P. R., Damnoen, S., Sritrakarn, T., & Wilairadtanakun, A. (2025). Prototype areas development of vanumrung innovation on ancient community surrounding Phanomrung Mountain Buriram Province. Journal of Propulsion Technology, 46(2), 1045-1052. Retrieved from https://www.propulsiontechjournal.com/index.php/journal/article/view/9458
Riehl, C. J. (2000). The principal’ s role in creating inclusive school for diver a student: A review of normative, empirical, and critical literature on the practice of educational administration. Review of Educational Research, 70(1), 55-81. https://doi.org/10.3102/00346543070001055
