รูปแบบการบริหารสถานศึกษาตามหลักพุทธสันติวิธีของโรงเรียนในพื้นที่ชุมชนพหุวัฒนธรรมจังหวัดปทุมธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาความต้องการจำเป็นการบริหารสถานศึกษาของโรงเรียนในพื้นที่ชุมชนพหุวัฒนธรรมจังหวัดปทุมธานี 2) เพื่อพัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาตามหลักพุทธสันติวิธีของโรงเรียนในพื้นที่ชุมชนพหุวัฒนธรรมจังหวัดปทุมธานี 3) เพื่อทดลองใช้รูปแบบการบริหารสถานศึกษาตามหลักพุทธสันติวิธีของโรงเรียนในพื้นที่ชุมชนพหุวัฒนธรรมจังหวัดปทุมธานี และ 4) เพื่อประเมินรูปแบบการบริหารสถานศึกษาตามหลักพุทธสันติวิธีของโรงเรียนในพื้นที่ชุมชนพหุวัฒนธรรมจังหวัดปทุมธานี เป็นการวิจัยแบบผสมวิธีพหุระยะ ดำเนินการวิจัยแบ่งเป็น 4 ระยะ คือ ระยะที่ 1 การศึกษาความต้องการจำเป็นการบริหารสถานศึกษาของโรงเรียนในพื้นที่ชุมชนพหุวัฒนธรรม กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษา และครู จำนวน 291 คน เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบสอบถาม โดยวิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าสถิติ ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่า PNImodified ระยะที่ 2 การพัฒนารูปแบบโดยการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 17 รูป/คน และการสนทนากลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 9 รูป/คน เครื่องมือที่ใช้คือ แบบสัมภาษณ์ และแบบการสนทนากลุ่ม โดยการวิเคราะห์เนื้อหา ระยะที่ 3 การทดลองใช้รูปแบบในสถานศึกษา 3 โรงเรียน เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบประเมินความพึงพอใจ โดยวิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าสถิติ คือ ค่าเฉลี่ย และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และระยะที่ 4 การประเมินรูปแบบ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษา และครู จำนวน 291 คน เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบประเมิน 4 ด้าน โดยวิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าสถิติ ได้แก่ ค่าเฉลี่ย และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) ความต้องการจำเป็นการบริหารสถานศึกษาของโรงเรียนในพื้นที่ชุมชนพหุวัฒนธรรมจังหวัดปทุมธานี ได้แก่ การบริหารงบประมาณ การบริหารทั่วไป การบริหารงานบุคคล และ การบริหารวิชาการ 2) รูปแบบการบริหารสถานศึกษาตามหลักพุทธสันติวิธีของโรงเรียนในพื้นที่ชุมชนพหุวัฒนธรรมจังหวัดปทุมธานี มี 6 องค์ประกอบ 3) การทดลองใช้รูปแบบการบริหารสถานศึกษาตามหลักพุทธสันติวิธีของโรงเรียนในพื้นที่ชุมชนพหุวัฒนธรรมจังหวัดปทุมธานี โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด 4) การประเมินรูปแบบการบริหารสถานศึกษาตามหลักพุทธสันติวิธีของโรงเรียนในพื้นที่ชุมชนพหุวัฒนธรรมจังหวัดปทุมธานี พบว่า โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กัญญาลักษณ์ ชีพอุบัติ และ ชัชจริยา ใบลี. (2566). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงพหุวัฒนธรรมของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาจังหวัดชัยภูมิ. วารสารปัญญาปณิธาน, 8(1), 71-84. สืบค้นจาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/PPJ/article/view/259778
นุรสาฮีดา แซมะแซ, จรุณี เก้าเอี้ยน และ พิมพ์ปวีณ์ สุวรรณโณ. (2567). รูปแบบภาวะผู้นำเชิงพหุวัฒนธรรมของผู้บริหารสถานศึกษา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษายะลา เขต 2. วารสารอัล-ฮิกมะฮฺ มหาวิทยาลัยฟาฏอนี, 14(28), 75-88. สืบค้นจาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/HIKMAH/article/view/273150
บัญญัติ ยงย่วน. (2551). วัฒนธรรมศึกษา: การจัดการศึกษาในสังคมพหุวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ปรียาพร วงศ์อนุตรโรจน์. (2555). การบริหารงานวิชาการ. กรุงเทพฯ: ศูนย์สื่อเสริมกรุงเทพ.
พระครูสมุห์หัตถพร คำเพชรดี. (2567). การจัดการศึกษาตามแนวคิดพหุวัฒนธรรมศึกษาจังหวัดหนองคาย. วารสารศึกษิตาลัย, 5(3), 15-28. สืบค้นจาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/SJ/article/view/275991
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ (ฉบับที่ 4). (2562). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 136 ตอนที่ 57 ก หน้า 49 (1 พฤษภาคม 2562).
พระสุนัน เคะนะอ่อน. (2568). การพัฒนาคุณภาพชีวิตประชาชนตามหลักภาวนา 4 ขององค์การบริหารส่วนตำบลรอบเมือง อำเภอเมือง จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 7(3), 607-618. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jemri/article/view/278730
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทยฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วราภรณ์ ใจพันธ์, สมเกียรติ ตุ่นแก้ว และ พูนชัย ยาวิราช. (2568). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงพหุวัฒนธรรมของครูประถมศึกษาในกลุ่มเครือข่ายพัฒนาการศึกษาป่าตึง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงราย เขต 3. วารสาร มมร ล้านนาวิชาการ, 14(1), 22-33. สืบค้นจาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/mbulncjournal/article/view/279420
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2558). สันติภาพเกิดได้อย่างไร. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2553). การจัดระบบบริหารและสารสนเทศภายในสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
Banks, J. A., & McGee Banks, C. A. (2010). Multicultural education: Issues and perspectives. (7th ed.). New Jersey: John Wiley & Sons.
Bush, T. (2006). The national college for school leadership: A successful English innovation?. Phi Delta Kappan, 87(7), 508-511. https://doi.org/10.1177/003172170608700708
Cortes, C. E. (1996). The children are watching: How the media teach about diversity. New York: Teachers College Press.
Damnoen, S., & Somruay Pindon, P. (2025). A Synthesis of Buddhist Principles based on King’s Philosophy towards Sufficiency Agricultural Learning for Community Self-Reliance. Journal of Educational Management and Research Innovation, 7(1), 1–12. Retrieved from https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jemri/article/view/275962
Klomkul, L., Bhuddhisaro, P. R., Damnoen, S., Sritrakarn, T., & Wilairadtanakun, A. (2025). Prototype areas development of vanumrung innovation on ancient community surrounding Phanomrung Mountain Buriram Province. Journal of Propulsion Technology, 46(2), 1045-1052. Retrieved from https://www.propulsiontechjournal.com/index.php/journal/article/view/9458
Riehl, C. J. (2000). The principal’ s role in creating inclusive school for diver a student: A review of normative, empirical, and critical literature on the practice of educational administration. Review of Educational Research, 70(1), 55-81. https://doi.org/10.3102/00346543070001055
