บทบาทพระสงฆ์ต่อการจัดการศึกษาตามแนวปรัชญามนุษยนิยมแนวใหม่ กรณีศึกษา โรงเรียนวัดสำโรง อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาบทบาทพระสงฆ์ แนวคิดและวิธีการจัดการศึกษาตามปรัชญามนุษยนิยมแนวใหม่ 2) เพื่อศึกษาปัญหาและอุปสรรคในการจัดการศึกษาตามแนวปรัชญามนุษยนิยมแนวใหม่ และ 3) เพื่อนำเสนอแนวทางการจัดการศึกษาตามแนวปรัชญามนุษยนิยมแนวใหม่ รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้การสัมภาษณ์ในการเก็บข้อมูล ประกอบด้วย 1) ครูพระสอนศีลธรรม 5 รูป 2) ผู้บริหารโรงเรียน 1 คน และ3) ครูในโรงเรียน 5 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพจากการสัมภาษณ์ ใช้การวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า บทบาทของพระสงฆ์ ช่วยในการพัฒนามนุษย์และสังคม ให้มนุษย์มีการพัฒนาตนเองทั้งด้านร่างกายและจิตใจ ตลอดจนการถ่ายทอดความรู้สึกที่ดี เต็มไปด้วยความรักเมตตาอันยิ่งใหญ่ เน้นการจัดกิจกรรมทางพระพุทธศาสนา เช่น การนั่งสมาธิ การปฏิบัติตามหลักคำสอนทางพระพุทธศาสนา สามารถนำมาใช้ในการพัฒนามนุษย์ให้มีความ เจริญงอกงามได้ทั้งทางด้านกายภาพ ทางด้าน สังคม ทางด้านจิตใจ และทางด้านสติปัญญา
องค์ความรู้/ข้อค้นพบจากงานวิจัยนี้ คือการจัดการศึกษาตามแนวปรัชญามนุษยนิยมแนวใหม่ให้สอดคล้องกับจุดมุ่งหมาย เพื่อให้เด็กและเยาวชนได้พัฒนาให้เป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
เกียรติวรรณ อมาตยกุลและคณะ. (2557). การศึกษาและการเรียนรู้ตลอดชีวิต. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
คมกฤษดา ชัยมงคล. (2559). ผลการจัดการเรียนรู้เซปักตะกร้อตามแนวคิดนีโอฮิวแมนนิสที่มีต่อทักษะการเล่นลูกด้วยข้างเท้าด้านใน (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). ภาควิชาหลักสูตรและการสอน คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุญเลื่อน แสงอรุณ. (2558). สภาพปัญหาและแนวทางการบริหารจัดการสถานศึกษาขั้นพื้นฐานในสังคมพหุวัฒนธรรมตามแนวตะเข็บชายแดนภาคเหนือตอนบน. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 9(3), 66-77.
พรชัย พันธุ์ธาดาพร. (2559). บทบาทพระสงฆ์ต่อการพัฒนาชุมชน ในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. การประชุมวิชาการและเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ ครั้งที่ 3 ก้าวสู่ทศวรรษที่ 2: บูรณาการงานวิจัย ใช้องค์ความรู้ สู่ความยั่งยืน. 17 มิถุนายน 2559 ณ วิทยาลัยนครราชสมีา อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา.
พระครูอุทัยพัฒนโกศล (ฉลอง กุสโล). (2559). บทบาทคณะสงฆ์กับการศึกษา. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 3(3), 120-135.
ภรณี ศิริวิศาลสุวรรณ. (2555). ผลของการจัดการเรียนรู้พลศึกษาตามแนวคิดนีโอฮิวแมนนิสที่มีต่อ ความฉลาดทางอารมณ์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทาง การศึกษา,7(1), 1473-1487.
รัชนี อมาตยกุล. (2552). การประยุกต์ใช้แนวคิดนีโอฮิวแมนนิสในการบริหารโรงเรียน : กรณีศึกษา โรงเรียนอมาตยกุล (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). สาขาวิชาศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครปฐม เขต 2. สืบค้นข้อมูล https://data.bopp-obec.info/web /index_view_history.php?School_ID=1073180135&page=history.
Bryce, et al. (2000). The Era of Lifelong Learning: Implications for Secondary School. Melbourne: Australian council for educational research.
