การรับฟังพยานหลักฐานที่เกิดจากการล่อซื้อและการล่อให้กระทำความผิดเชิงเปรียบเทียบ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอความแตกต่างระหว่างการล่อซื้อและการล่อให้กระทำความผิดอันนำไปสู่ประโยชน์ในการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าหน้าที่ผู้เกี่ยวข้องในการดำเนินคดี เพื่อให้เกิดการอำนวยความยุติธรรมและสอดคล้องกับหลักนิติธรรม โดยปัจจุบันศาลไทยได้ปฏิบัติโดยยึดถือหลักการว่า หากการดำเนินการของรัฐเป็นเพียงวิธีการเพื่อหาหลักฐานจับกุมผู้ที่กระทำผิดไม่ถือเป็นการแสวงหาหลักฐานโดยมิชอบจึงสามารถรับฟังรับฟังเป็นพยานหลักฐานลงโทษจำเลยได้ แต่หากจำเลยกระทำความผิดเพราะถูกล่อให้กระทำความผิดก็ไม่มีความรับผิดทางอาญา หรือบางกรณีก็ไม่ลงโทษจำเลยด้วยเหตุว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง เพราะมูลความผิดเกิดจากการล่อที่เป็นการดำเนินการว่าจ้างของเอกชนถือว่าโจทก์เป็นผู้ก่อให้จำเลยกระทำความผิด จึงไม่อยู่ในฐานะผู้เสียหายโดยนิตินัย
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
เกียรติขจร วัจนะสวัสดิ์. (2551). คำอธิบายกฎหมายอาญาภาค 1 : บทบัญญัติทั่วไป. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: พลสยาม พริ้นติ้ง (ประเทศไทย).
คณิต ณ นคร. (2561). กฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา. (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: นิติบรรณาการ.
จันทิวา โสมกลิ้ง. (2560). การล่อซื้อยาเสพติดของเจ้าหน้าที่ : ศึกษาปัญหาจากการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
บีบีซี. (2562). กระทงลิขสิทธิ์ : 5 บทเรียนน่ารู้จากกรณีกระทงลายการ์ตูน. สืบค้นเมื่อ 14 มิถุนายน 2562. จาก https://www.bbc.com/thai/thailand-50298562
พรเพชร วิชิตชลชัย. (2555) คำอธิบายกฎหมายลักษณะพยานหลักฐาน. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: สำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา.
พร้อมพรรณ ชลถาวรพงศ์. (2560). การรับฟังพบยานหลักฐานที่ได้มาโดยมิชอบตมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (วิทยานิพนธ์ปริญญานิติศาสตรมหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิศรุต อนุศาสนนันทน์. (2550). อำนาจหน้าที่ของพนักงานสอบสวนในการรวบรวมพยานหลักฐานที่เป็นข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ ศึกษาเปรียบเทียบระหว่างประเทศไทยกับสหรัฐอเมริกา (สารนิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
ศูนย์บริการวิชาการแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (ม.ป.ป.). โครงการศึกษาวิจัย “กฎหมายเกี่ยวกับการล่อให้กระทำความผิดอาญา : ศึกษาเปรียบเทียบกฎหมายนานาชาติ. กรุงเทพฯ: ศูนย์บริการวิชาการแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย,
สำนักงานอัยการสูงสุด. (2557). แนวทางการพิจารณาข้อแตกต่างของการล่อซื้อกับล่อให้กระทำความผิด. สืบค้นเมื่อ 14 มิถุนายน 2562. จาก http://www.ogad.ago.go.th/dagsu/imagesstories/v57/154.pdf
โสภณ รัตนากร. (2544). คำอธิบายกฎหมายลักษณะพยาน. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: นิติบรรณาการ.
หยาดฝน ชูแสง. (2559). หลักการรับฟังพยานหลักฐานที่เกิดขึ้นหรือได้มาโดยมิชอบ: ศึกษาเปรียบเทียบสถานะของพยานหลักฐานที่ได้มาโดยเอกชนกับกรณีได้มาโดยเจ้าหน้าที่รัฐ(วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต). คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
