การรับรู้มิติของบุคลิกภาพตราสินค้าในบริบทของโรงแรมของนักศึกษาระดับปริญญาตรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การสื่อสารแบบปากต่อปากหรือการบอกต่อ (Word of Mouth Communication) เป็นกลยุทธ์สำคัญอย่างมากต่อความมั่นคง และความอยู่รอดของธุรกิจโรงแรม เนื่องจากข้อมูลที่สื่อสารผ่านช่องทางนี้จะถูกมองว่ามีความน่าเชื่อถือ สิ่งสำคัญประการหนึ่งที่อาจสามารถสร้างให้เกิดการสื่อสารแบบปากต่อปากได้ คือ การใช้บุคลิกภาพตราสินค้า (Brand Personality) เป็นกลยุทธ์ในการสร้างตราสินค้าของโรงแรมให้มีเอกลักษณ์ บุคลิกภาพตราสินค้า ประกอบด้วย มิติ 5 มิติ คือ บุคลิกภาพแบบจริงใจ บุคลิกภาพแบบน่าตื่นเต้น บุคลิกภาพแบบมีความสามารถ บุคลิกภาพแบบโก้หรู มีระดับหรือมีความซับซ้อนและบุคลิกภาพแบบเข้มแข็ง งานวิจัยนี้จึงมุ่งศึกษาอิทธิพลของบุคลิกภาพตราสินค้า 5 ด้านนี้ที่มีต่อการสื่อสารแบบปากต่อปาก โดยเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง คือ นักศึกษาปริญญาตรีจำนวน 400 คน ผลการวิจัย พบว่าบุคลิกภาพแบบจริงใจ บุคลิกภาพแบบน่าตื่นเต้น บุคลิกภาพแบบมีความสามารถ บุคลิกภาพแบบโก้หรู มีระดับหรือมีความซับซ้อนและบุคลิกภาพแบบเข้มแข็งสื่อสารแบบปากต่อปาก ผลการวิจัยนี้ทำให้นักการตลาดสามารถใช้เป็นแนวทางในการกำหนดกลยุทธ์ทางการตลาดสำหรับโรงแรมโดยการสร้างตราสินค้าให้มีบุคลิกภาพแบบมีความสามารถเพื่อสร้างให้เกิดการสื่อสารแบบปากต่อปากต่อไปได้
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
ปนัดดา ตันสุวรรณรัตน์. (2553). ความสัมพันธ์ระหว่างจุดดึงดูดใจทางการโฆษณา (จุดดึงดูดใจด้านความกลัวจุดดึงดูดใจด้านอารมณ์ขัน และจุดดึงดูดใจทางเพศ) กับบุคลิกภาพตราสินค้าในภาพยนตร์โฆษณาทางโทรทัศน์(วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
พจน์ ใจชาญสุขกิจ. (2015) Good Brand & Grand Image ปั้นแบรนด์ฮิตให้ติดตลาด. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มติชน.
นวลอนงค์ ผานัด. (2558). โมเดลเชิงสาเหตุอิทธิพลของคุณภาพการให้บริการและคุณค่าที่รับรู้ที่มีต่อความไว้เนื้อเชื่อใจ ความพึงพอใจ การบอกต่อ และการกลับมาใช้บริการซ้ำของลูกค้าบริษัท การบินไทย จ้ากัด (มหาชน)(การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
สำนักยุทธศาสตร์และการวางแผนเศรษฐกิจมหภาค. (2558). NESDB ECONOMIC REPORT: ภาวะเศรษฐกิจไทยไตรมาสที่สองและแนวโน้มปี 2558. สืบค้นวันที่ 1 พฤศจิกายน 2558. จาก https://www.nesdb.go.th/ewt_news.php?nid=4108& filename=index.
Aaker, J. L. (1997). Dimension of Brand Personality. Journal of Marketing Research, 34(3), 347-356.
Asker, David A. & Beil, Alexander L. (1993). Brand Equity & Advertising. USA: Lawrence Erlbaum Associates.
Ekrem Cengiz and Hilmi Erdoğan Yayla. (2007). The Effect of Marketing Mix on Positive Word of Mouth Communication: Evidence from Accounting Offices in Turkey. Innovative Marketing, 3(4), 74-86.
Jiang, Y., and Wang, C. L. (2006). The Impact of Effect on Service Quality and Satisfaction: The Moderation of Service Contexts. Journal of Services Marketing, 20(4), 211–218.
Demers, J. (2013). AEC. Academic Focus. Retrieved January 2, 2016 from http://library2. parliament.go.th/ejournal/content_af/2558/jul2558-3.pdf.
Parasuraman, A., Zeithaml, V. A., and Berry, L.L. (1998). SERQUAL: A Multiple Item Scale for Measuring Customer Perceptions of Service Quality. Journal of Retailing, 64, 12-40
Philip, K. (2003). Marketing Management. NJ: Prentice Hall.
Swaminathan, V., Stilley K. M. and Ahluwalia, R. (2009). When Brand Personality Matters: The Moderating Role of Attachment Styles. Journal of Consumer Research, 35, 985-1002.
