ประสิทธิผลการบริหารภาครัฐแนวใหม่ของศูนย์ฝึกพาณิชย์นาวี กรมเจ้าท่า กระทรวงคมนาคม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารภาครัฐแนวใหม่ของศูนย์ฝึกพาณิชย์นาวี กรมเจ้าท่า กระทรวงคมนาคม โดยผู้วิจัยได้ดำเนินการวิจัยแบบผสมทั้งเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ โดยการวิจัยเชิงคุณภาพผู้ให้ข้อมูลสำคัญคือ ผู้บริหารและเจ้าหน้าที่ จำนวน 11 คน ได้มาโดยการสุ่มแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสัมภาษณ์ ในส่วนเชิงปริมาณมีกลุ่มตัวอย่างคือ ผู้บริหาร เจ้าหน้าที่ และผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย โดยใช้การสุ่มแบบง่าย จำนวน 400 คน เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า ประสิทธิผลการบริหารภาครัฐแนวใหม่ของศูนย์ฝึกพาณิชย์นาวีฯ ประกอบด้วย มิติด้านนโยบาย แผน กลยุทธ์: มีการวางแผนในระดับนโยบาย และจัดทำแผน/กลยุทธ์ให้ประสานสอดคล้องกับระดับหน่วยงานต้นสังกัดในลักษณะบูรณาการ มิติด้านทรัพยากรมนุษย์: จัดโครงสร้างพนักงานบุคลากรให้มีอัตราที่เหมาะสม โดยเฉพาะสายงานสอนให้เพียงพอต่ออัตราส่วนผู้สอนต่อนักเรียนเดินเรือพาณิชย์ และจัดภาระงานของสายสนับสนุนให้เหมาะสม ตลอดจนสวัสดิการและวิธีการปฏิบัติงาน พัฒนาศักยภาพบุคลากรให้หลากหลายให้เหมาะสมกับตำแหน่ง มิติด้านงบประมาณ: เสนอแผนการใช้จ่ายงบประมาณอย่างจำเป็นและสามารถดำเนินการได้อย่างแท้จริง มิติด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ: พัฒนาระบบเทคโนโลยีสารสนเทศให้ทันสมัยกับยุค 4.0 ที่เน้นการทำงานบนออนไลน์ทั้งด้านเทคโนโลยี เครื่องมือเครื่องใช้ และบุคลากรที่มีความรู้ความสามารถด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ มิติด้านการบริหารจัดการ: มีการวิเคราะห์ผลการปฏิบัติงานโดยใช้ดัชนีชี้วัดความสำเร็จเพื่อถือเป็นแนวปฏิบัติ
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กมลพร กัลยาณมิตร. (2559). แนวคิดและทฤษฎีทางรัฐประศาสนศาสตร์ (Concepts and Theories of Public Administration): รหัสวิชา MPA 201. เอกสารตำราวิชารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี.
ครรชิต มาลัยวงศ์. (2540). การจัดการทรัพยากรสารสนเทศ. วารสารส่งเสริมเทคโนโลยี, 24(135), 113-118.
ชัชวาล วงษ์ประเสริฐ. (2548). การจัดการสารสนเทศเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: เอ็กซเปอร์เน็ท.
ทศพร ศิริสัมพันธ์. (2549). ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับการบริหารราชการแนวใหม่. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (ก.พ.ร.).
ปราณี ขันที. (2556). หลักการบริหารทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ: สถาบันส่งเสริมการจัดการความรู้เพื่อสังคม.
ปรีชา แสนแก้ว. (2558). ทรัพยากรการบริหารกับประสิทธิผลของการป้องกันและปราบปรามยาเสพติดของทัณฑสถานบำบัดพิเศษกลาง. กรุงเทพฯ: หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกริก.
ปิยะธิดา อภัยศักดิ์. (2559). ประสิทธิผลในการบริหารจัดการสิ่งแวดล้อมขององค์กร ปกครองส่วนท้องถิ่น: วิเคราะห์กรณีการจัดการขยะของเทศบาลนครอ้อมน้อย จังหวัดสมุทรสาคร. กรุงเทพฯ: สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ วิทยาลัยบัณฑิตศึกษาด้านการจัดการ มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
ศิริวรรณ เสรีรัตน์ และคณะ. (2545). องค์การและการจัดการ. กรุงเทพฯ: ธรรมสาร.
สุกิจจา พงษ์สุวรรณ. (2547). การยอมรับของบุคลากรที่มีต่อการพัฒนาสถาบันการศึกษาไปสู่คณะอิเล็กทรอนิกส์. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สุภัตรา กันพร้อม. (2560). ประสิทธิผลการจัดการระบบสารสนเทศของธนาคารอิสลามแห่งประเทศ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยสยาม.
สำราญ บุญชิต. (2553). การบริหารจัดการที่สอดคล้องกับความต้องการของประชาชนของสำนักงานเขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
DuBrin, A. J., & Ireland, R. D. (1993). Management and Organization. (2nd ed.). Ohio: South Westem Publishing Company.
Gregg, R. T. (1957). The Administrative Process in Administrative Behavior in Education. New York: Harper and Row.
Patton, M. Q. (1990). Qualitative evaluation and research methods. (2nd ed.). Newbury Park, CA: Sage Publications, Inc.
