การนำหลักผู้เสียหายมีส่วนผิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 223 มาใช้แทนหลักบุคคลสุดท้ายผู้มีหน้าที่ต้องป้องกันผลตามกฎหมายอังกฤษ

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาถึงการนำหลักผู้เสียหายมีส่วนผิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 223 ซึ่งตรงกับหลักความประมาทร่วมตามกฎหมายอังกฤษมาใช้กับการคำนวณค่าสินไหมทดแทนที่เกิดขึ้นเนื่องจากผู้เสียหายมีส่วนผิดก่อให้เกิดความเสียหายด้วยมาตรา 223ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มุ่งเน้นถึงการคำนวณค่าสินไหมทดแทนโดยพิจารณาจากความเสียหายที่แต่ละฝ่ายได้ก่อขึ้นและเกี่ยวข้องกันเพียงพอที่จะหักลบกันได้เพื่อคำนวณหาค่าสินไหมทดแทนที่ถูกต้องตรงกับข้อกฎหมายและความเสียหายที่แท้จริง และ 2) นำมาตรา 223 มาใช้ในการคำนวณค่าสินไหมทดแทนกรณีที่ผู้เสียหายมีส่วนผิดก่อให้เกิดความเสียหาย โดยนำมาใช้แทนหลักบุคคลสุดท้ายผู้มีหน้าที่ต้องป้องกันผลและหลักประมาทร่วม บทความนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยทำการศึกษาค้นคว้าจากตำราทางวิชาการทั้งของไทยและต่างประเทศรวมถึงคำพิพากษาของศาล พบว่าผลการวิจัยตามวัตถุประสงค์ข้างต้น กรณีผู้เสียหายมีส่วนผิดยังคงมีปัญหาให้พิจารณาคือ มีการนำหลักบุคคลสุดท้ายผู้มีหน้าที่ต้องป้องกันผลตามกฎหมายอังกฤษมาใช้ในการคำนวณค่าสินไหมทดแทน ซึ่งหลักดังกล่าวนี้เป็นหลักกฎหมายที่ใช้ในประเทศอังกฤษและต่อมาได้เปลี่ยนมาใช้หลักความประมาทร่วมแทนเพราะตรงกับข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้นและสอดคล้องกับความเสียหายที่แต่ละฝ่ายได้ก่อให้เกิดขึ้นมากกว่า แต่ในคำพิพากษาของศาลไทยยังปรากฏว่ามีการนำหลักการดังกล่าวมาใช้อยู่ จึงทำให้การตีความหลักผู้เสียหายมีส่วนผิดก่อให้เกิดความเสียหายไม่สอดคล้องกับสัดส่วนของความเสียหายที่แต่ละฝ่ายได้ก่อให้เกิดขึ้นจริงส่งผลให้การคำนวณค่าสินไหมทดแทนผิดพลาดคลาดเคลื่อนไปทั้งยังเป็นการสร้างภาระให้แก่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งมากเกินสมควร และไม่ได้มีการนำมาตรา 223 มาใช้ในกรณีดังกล่าวเท่าที่ควร ซึ่งการวิจัยนี้ได้ค้นพบว่าหากนำหลักผู้เสียหายมีส่วนผิดตาม มาตรา 223 ที่สอดคล้องกับหลักความประมาทร่วมมาใช้แทน ก็จะเกิดประโยชน์แก่การคำนวณค่าสินไหมทดแทนของทั้งสองฝ่าย