ความต้องการมัคคุเทศก์ของผู้ประกอบกิจการท่องเที่ยวใน 5 จังหวัดท่องเที่ยวที่สำคัญของภาคใต้
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้ศึกษา 1) คุณสมบัติของบัณฑิตสาขาวิชามัคคุเทศก์หรือสาขาการท่องเที่ยวที่พึงประสงค์ของผู้ประกอบกิจการด้านการท่องเที่ยว 2) แนวโน้มและปริมาณความต้องการของบุคลากรด้านการท่องเที่ยวของผู้ประกอบกิจการด้านการท่องเที่ยวในอนาคต เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถาม ซึ่งใช้กับผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยวใน 5 จังหวัดท่องเที่ยวในภาคใต้ ประกอบด้วย จังหวัดสงขลา ตรัง ภูเก็ต กระบี่ และสุราษฎร์ธานี จำนวน 2,567 บริษัท ได้กลุ่มตัวอย่างจำนวน 360 บริษัท โดยอ้างอิงสูตรการคำนวณของYamane Taro และใช้แบบสัมภาษณ์เชิงลึกกับบริษัทนำเที่ยว 10 บริษัท และบุคลากรด้านการท่องเที่ยวจากหน่วยงานภาครัฐ ในสังกัด สำนักงานทะเบียนธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ และสำนักงานการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย รวมจำนวนทั้งสิ้น 10 คน ผลการศึกษา พบว่า ผู้ประกอบกิจการท่องเที่ยวทั้ง 5 จังหวัด มีความคิดเห็นไปในแนวทางเดียวกัน คือ คุณสมบัติของมัคคุเทศก์มีความจำเป็นต้องมีความรู้เกี่ยวกับประวัติของแหล่งท่องเที่ยว เข้าใจวิถีชีวิตของคนในพื้นที่แหล่งท่องเที่ยว รู้จักเส้นทางท่องเที่ยวเป็นอย่างดี มีทักษะของการเป็นผู้นำเพราะจำเป็นต้องนำนักท่องเที่ยวเดินทางไปท่องเที่ยวในสถานที่ท่องเที่ยวในแต่ละแหล่ง มีความสามารถในการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าที่อาจเกิดขึ้น มีจิตใจรักในงานบริการ มีปฏิภาณไหวพริบ นอกจากนี้มีความอดทน ซื่อสัตย์ มีคุณธรรม และจรรยาบรรณวิชาชีพ ทังนี้แนวโน้มความต้องการมัคคุเทศก์มีเพิ่มสูงขึ้นเติบโตในทิศทางที่ดีประกอบกับภาครัฐส่งเสริมทางด้านการท่องเที่ยวให้เป็นวาระแห่งชาติ มัคคุเทศก์จำเป็นต้องมีทักษะความรู้ทางด้านภาษา เพื่อรองรับจำนวนนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติโดยเฉพาะนักท่องเที่ยวชาวจีน มัคคุเทศก์จึงเป็นอาชีพที่จำเป็นและยังมีความต้องการโดยเฉพาะมัคคุเทศก์ที่มีศักยภาพ การผลิตมัคคุเทศก์เข้าสู่ตลาดแรงงานจึงต้องเตรียมความพร้อมในทุกด้าน
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กรมการท่องเที่ยว. (2559). สถิตินักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่เดินทางเข้าประเทศไทย ปี 2559. สืบค้นจาก http://www.tourism.go.th/ home/details/11/221/25516
กรมการท่องเที่ยว. (2561). แผนยุทธศาสตร์พัฒนาการท่องเที่ยว พ.ศ. 2561- 2564. วีไอพี ก๊อปปี้ ปริ้น.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2562). ทิศทางท่องเที่ยวไทยในปี 2562. กรุงเทพฯ: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2558.) ยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวไทย พ.ศ. 2558-2560. สืบค้นจาก https://www.mots.go.th/ewt_ dl_link.php?nid=7114
ตติยาพร จารุมณีรัตน์ และศิริชัย ศิลปะอาชา. (2548). การศึกษาเปรียบเทียบภาพลักษณ์ของผลิตภัณฑ์ทางการท่องเที่ยวของจังหวัดภูเก็ต พังงาและกระบี่จากมุมมองนักท่องเที่ยวและเจ้าบ้าน. รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย(สกว.). ภูเก็ต.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2557). พฤติกรรมนักท่องเที่ยว. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: เฟริ์นข้าหลวง พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
พรพิษณุ พรหมศิวพัลลภ. (2548). ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวต่อผลิตภัณฑ์การท่องเที่ยวของจังหวัดภูเก็ตพังงาและกระบี่. รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.). ภูเก็ต
วลัยพร ริ้วตระกุลไพบูรย์. (2557). พฤติกรรมนักท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
ศูนย์วิจัยเศรษฐกิจ ธุรกิจ และเศรษฐกิจฐานราก. (2561). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว สถานการณ์การท่องเที่ยวปี 2560. กรุงเทพฯ: ส่วนเศรษฐกิจรายสาขา, ศูนย์วิจัยธนาคารออมสิน.
สภาปฏิรูปแห่งชาติ. (2558). วาระที่ 1: การพัฒนาด้านการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
สุประภา สมนักพงษ์. (2560.). แนวโน้มและตลาดการท่องเที่ยว 4.0 ประเทศไทย. วารสารศิลปากร ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 10(3), 2055-2068.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2559). จำนวนนักท่องเที่ยวต่างประเทศที่เดินทางเข้ามาในประเทศไทย พ.ศ. 2545-2558. สืบค้นจาก http://service.nso.go.th/nso/web/statseries/statserirs23.html.
อมรินทร์ ตันติเมธ. (2548). เศรษฐศาสตร์ว่าด้วยพฤติกรรมการท่องเที่ยว กรณีศึกษา การตัดสินใจเลือกเดินทางมายังประเทศไทยของชาวต่างชาติ. รายงานการวิจัย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต.
