มรรคาแห่งผู้นำตามแนวมหาปณิธานของพระพุทธศาสนามหายาน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
มรรคาแห่งผู้นำตามแนวมหาปณิธานของพระพุทธศาสนามหายาน เป็นแนวคิดที่กล่าวถึงผู้นำที่ได้รับการยอมรับนับถือ มีความเฉลียวฉลาดเป็นที่ยอมรับของบุคลากรทั่วไป มีพฤติกรรมที่เหมาะสมมีความเสียสละสามารถนำพาคนอื่นไปในทางที่ถูกต้อง ซึ่งผู้นำที่ดีจะเป็นส่วนหนึ่งที่นำพาให้เกิดการเปรียบแปลงไปในทางที่เหมาะสม เป็นผู้ที่สามารถทำให้เป้าหมายหรืออุดมการณ์ต่าง ๆ และแก้ปัญหาต่าง ๆ ได้อย่างเหมาะสม บทความนี้จะนำเสนอในประเด็นที่เป็นหัวข้ออย่างนี้ 1) ความหมายและความสำคัญของผู้นำ 2) ภาวะของการเป็นผู้นำที่ดี 3) อุดมคติของผู้นำตามแนวทางพระพุทธศาสนามหายาน 4) มรรคาแห่งผู้นำตามแนวมหาปณิธาน โดยจะรวบรวมข้อมูลจากและวิเคราะห์จากเอกสารทั้งฝ่ายพระพุทธศาสนาเถรวาทและพระพุทธศาสนามหายาน เพื่อเป็นแนวทางในการศึกษาสำหรับผู้ที่สนใจต่อไป
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
ณรงค์ เส็งประชา. (2538). มนุษย์กับสังคม. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: โอ.เอส.พริ้นติ้งเฮ้าส์.
ทวีวัฒน์ ปุณฑริกวิวัฒน์. (2545) ศาสนาและปรัชญาในจีน ทิเบตและญี่ปุ่น. กรุงเทพฯ: สุขภาพใจ.
ธานี สุวรรณประทีป, ชัยชาญ ศรีหานู, พระปลัดประพจน์ สุปภาโต และ พระมหาสมศักดิ์ ญาณโพโธ. (2563). มิติของการตีความคำสอนของศาสนาส่งผลต่อจุดยืนและวิธีการเข้าถึงความจริงสูงสุด. วารสารพุทธมัคค์, 5(2), 88-97.
นพดล เจริญทรัพยานันต์. (2562). ลักษณะของผู้นำที่ดี 14 ประการ. สืบค้นเมื่อ 13 มกราคม 2564, จาก https://www.toward-goal.com/contents/
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2550). ภาวะผู้นำ. (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: สุขภาพใจ.
พระยาอนุมานราชธน. (2532). ศาสนาเปรียบเทียบ. กรุงเทพฯ: คุรุสภา.
เพ็ญรุ่งจรัส ตฤณชาติวณิชย์, พระปลัดสมชาย ปโยโค และ พระถนัด วฑฺฒโน. (2563). ความเชื่อในการสร้างพระพุทธปุษยคีรีศรีสุวรรณภูมิ อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี. Journal of Roi Kaensarn Academi, 5(2), 85-96.
รัตติกรณ์ จงวิศาล. (2551). มนุษยสัมพันธ์ : พฤติกรรมมนุษย์ในองค์กร. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
วิศวภัทร มณีปัทมเกตุ. (2544). พระไภษัชยคุรุไวฑูรยประภาสัปตพุทธปูรวปณิธานวิเศษสูตร. กรุงเทพฯ: เคล็ดไทย.
สมพร สุทัศนีย์. (2542). มนุษยสัมพันธ์. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุมาลี มหณรงค์ชัย. (2546). พุทธศาสนามหายาน. กรุงเทพฯ: ศยาม.
สุวิญ รักสัตย์. (2555). พระพุทธศาสนามหายาน. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: บางกอกบล๊อก.
เสฐียร พันธรังษี. (2542). พุทธประวัติมหายาน. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: ศยาม.
เสฐียร พันธรังษี. (2549). ศาสนาเปรียบเทียบ. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุขภาพใจ.
เสถียร โพธินันทะ. (2506). วิมลเกียรตินิทเทสสูตร. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
เสถียร โพธินันทะ. (2555). ปรัชญามหายาน. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
Christopher, S. Q. (2000). Engaged Buddhism in the West. Boston: Wisdom Publications.
Errickere, C. (1995). Buddhism. USA: NTC Publishing Group.
Morphet, E. L. et al. (1982). Educational Organization and Administration. (4th ed.). London: Prentice Hill.
Punwasuponchat, N. et al. (2021). A Study of Forest Dwelling and Meditation Practice. Psychology and Education, 58(2), 10567-10571.
Snongtaweeporn, T., Siribensanont, C., Kongsong, W., & Channuwong, S. (2020). Total Quality Management in Modern Organizations by Using Participation and Teamwork. Journal of Arts Management, 4(3), 818-829.
Suwanpratheep, T., Koomkrong, V., Kamalo, P.K., Phra Rajratanamuni, & Srihanu, C. (2020). The Leadership in Sangha Governance in ASEAN Community. Solid State Technology, 63(4), 2576 – 2584.
Tannenbaum, I. R. (1961). Leadership and Organization: A Behavioral Science Approach. New York: McGraw-Hill.
