การลอกเลียน: The Mask Singer การซ้อนทับการสื่อความหมายของการแต่งหน้าของกรรมการภายใต้วัฒนธรรมในยุคหลังสมัยใหม่
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ลักษณะการเปลี่ยนแปลงรูปของการสื่อสาร และซ้อนทับการสื่อความหมายของการแต่งหน้าของกรรมการในรายการ The mask singer เพื่อความอยู่รอดในสังคมยุคหลังสมัยใหม่/ยุคดิจิทัล ผลการศึกษาพบว่า การแต่งหน้าของกรรมในรายการ The mask singer มีลักษณะเป็นสื่อลูกผสม อันเกิดจากได้มีการเปลี่ยนแปลงรูปของสื่อ ในลักษณะการเปลี่ยนแปลงรูปร่างสมบูรณ์ คือ การแต่งหน้าได้แปลงรูปของใบหน้าให้มีลักษณะที่ผิดแผกแตกต่างไปจากใบหน้าดั้งเดิม และการเปลี่ยนแปลงรูปร่างกึ่งสมบูรณ์ คือ การแต่งหน้าได้แปลงรูปของใบหน้ามีลักษณะแตกต่างจากใบหน้า จนสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจน ทั้งนี้ยังพบว่าการสื่อสารด้วยการแต่งหน้าของกรรมในรายการ The mask singer ได้เกิดการซ้อนทับการสื่อสารความหมายจากการเชื่อมโยงตัวบทในลักษณะพันธุบทโดยเป็นการสร้างตัวบทใหม่จากตัวบทดั้งเดิมด้วยการใช้จินตนาการสร้างสรรค์ ผ่านการลอกเลียน เพื่อสร้างความบันเทิงและความรื่นรมย์
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา แก้วเทพ. (2552). สัมพันธบท (Intertexuality): เหล้าเก่าในขวดใหม่ในการสื่อสารศึกษา. วารสารนิเทศาสตร์, 27(2), 1-29.
กาญจนา แก้วเทพ. (2545). สื่อบันเทิง : อำนาจแห่งความไร้สาระ. กรุงเทพฯ: ออล อเบ้าท์ พริ้นท์.
กำจร หลุยยะพงศ์. (2556). ภาพยนตร์กับการประกอบสร้าง สังคม ผู้คน ประวัติศาสตร์ และชาติ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เจริญพงศ์ ศรีสกุล. (2550). การออกแบบเนื้อหาส่วนควบและส่วนขยายในสื่อดีวีดีภาพยนตร์(วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร. (2554). แนะนำสกุลความคิดหลังโครงสร้างนิยม. กรุงเทพฯ: สมมติ.
เตชิต หอมจันทร์ และ ณัฐพงค์ แย้มเจริญ. (2562). พฤติกรรมการเปิดรับและความพึงพอใจของผู้ชมต่อรูปแบบรายการ หน้ากากนักร้อง (The Mask Singer) ในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารนิเทศศาสตรปริทัศน์, 23(1), 343-354.
ทวีรัก กลิ่นสุคนธ์. (2541). การศึกษากระบวนการผลิตและการบริโภคภาพเขียนลอกแบบในประเทศไทย(วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธัญญา สังขพันธานนท์. (2559). แว่นวรรณคดี ทฤษฎีร่วมสมัย. ปทุมธานี: นาคร.
นับทอง ทองใบ. (2561). เรื่องเล่าลูกผสมและการสร้างคาแร็คเตอร์แบบการ์ตูนในรายการ The Mask Singer. วารสารศรีปทุมปริทัศน์, ฉบับมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ 18(1), 107-116.
ปิยะรัตน์ ชูเรือง. (2560). การกระจายเนื้อหารายการและการจัดวางตราสินค้าหรือผลิตภัณฑ์ในรายการโทรทัศน์ The Mask Singer หน้ากากนักร้อง ผ่านมัลติแพลตฟอร์มที่มีผลต่อความสัมพันธ์กับกลุ่มผู้ชม(วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เพ็ญสิริ เศวตวิหารี. (2541). อิทธิพลของแนวคิดยุคหลังสมัยใหม่ที่ปรากฏในภาพยนตร์ไทยของผู้กำกับรุ่นใหม่ ระหว่างปี พ.ศ. 2538-2540(วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พวงผกา คุโรวาท. (2535). คู่มือประวัติเครื่องแต่งกาย. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: รวมสาส์น.
ภารดี ภัทรโชคชัย และ แอนนา จุมพลเสถียร. (2559). ความสัมพันธ์ระหว่างทัศนคติ และแนวโน้มในการรับชมรายการ The Mask Singer. สืบค้นเมื่อ 9 สิงหาคม 2563, จาก http://203.131.210.100/ejournal/wp-content/uploads/2017/12/JCIS60045.pdf.
ยุทธนา สุวรรณรัตน์. (2559). การข้ามผ่านทางการสื่อสารของบทพระราชนิพนธ์เรื่องไกลบ้าน(วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยสยาม.
วรันธร บุญพิทักษ์. (2551). ปรสิตการสื่อสารในการแสดงตลกจากสื่อวีซีดีบันทึกการแสดงสดของวงโปงลางสะออน(วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศิริชัย ศิริกายะ. (2558ก). แบบจำลองการสื่อสารในยุคดิจิทัล. วารสารนิเทศสยามปริทัศน์, 13(15), 8-13.
ศิริชัย ศิริกายะ. (2558ข). ข้อเสนอแนะประเด็นการสื่อสารเพื่องานวิจัยนิเทศศาสตร์ตามแนวคิด “ปฏิปักษ์สัมพันธ์” (Symbiosis) ในยุคดิจิทัล. วารสารนิเทศสยามปริทัศน์, 14(16), 7-11.
สุธรรม อารีกุล. (2559). การเจริญเติบโต. สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2563, จาก
http://kanchanapisek.or.th/kp6/sub/book/page=t19-5-infodetail02.html [10 ตลุาคม 2559.
สุภาวดี โพธิเวชกุล. (2548). รูปแบบการแสดงเบิกโรงละครรำในยุครัตนโกสินทร์ (รัชกาลที่ 9). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
อภิโชค แซ่โค้ว, (2542). การแต่งกายไทย. กรุงเทพฯ: เอส.ที.พี.เวิลด์ มีเดีย.
อภิวัฒน์ อ่อนแก้ว. (2551). การส่งความสุขปีใหม่ด้วยสื่อบัตรอวยพร โทรศัพท์เคลื่อนที่ และไฮเปอร์มีเดีย(วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Bolter, J. (2002). Formal Analysis and Cultural Critique in Digital Media Theory. Convergence: The International Journal of Research into New Media Technologies, 8(4), 77-88.
Dentith, S. (2002). Parody. London: Routledge.
Dunn, R. (1991). Postmodernism: Populism, Mass Culture, and Avant-Garde. Theory, Culture and Society, 8, 111-135.
Eco, U. (1977). A Theory of Semiotics. London: The. Macmillan Press.
Fiske, J. (1990). Introduction to Communication Studies. London and New York: Routledge.
Genette, G. (1997). Literature in the Second Degree. Translated by Channa Newman and Claude Doubinsky. London: University of Nebraska Press.
McLuhan, M. (1964). Understanding media: The extensions of man. New York: McGraw-Hill.
