การมีส่วนร่วมของประชาชนในกิจกรรมการพัฒนาชุมชนในพื้นที่ชายทะเลบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับการมีส่วนร่วมของประชาชนในกิจกรรมการพัฒนาชุมชนในพื้นที่ชายทะเลบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร 2) เพื่อเปรียบเทียบการมีส่วนร่วมของประชาชนในกิจกรรมการพัฒนาชุมชนในพื้นที่ชายทะเลบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล และ 3) เพื่อเสนอปัญหาและแนวทางแก้ไขการมีส่วนร่วมของประชาชน
ในกิจกรรมการพัฒนาชุมชนในพื้นที่ชายทะเลบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นการวิจัยเชิงปริมาณ โดยเก็บรวบรวมข้อมูลจากประชากรและกลุ่มตัวอย่างครัวเรือนที่มีภูมิลำเนาอาศัยอยู่ในพื้นที่ชายทะเล เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร ด้วยวิธีของทาโร่ ยามาเน่ ที่ค่าความเคลื่อนของกลุ่มตัวอย่าง 0.05 ได้กลุ่มตัวอย่างทั้งสิ้น 267 คน และทำการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการหาค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน พร้อมทั้งทำการพิสูจน์สมมติฐานการวิจัย
ผลการศึกษา พบว่าปัจจัยที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในกิจกรรมการพัฒนาชุมชนในพื้นที่ชายทะเลบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร ในภาพรวมมีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก ด้านอนามัยมีค่าเฉลี่ยสูงสุด รองลงมาคือด้านด้านกายภาพและสิ่งแวดล้อม ด้านจิตใจ ด้านสังคม ด้านเศรษฐกิจตามลำดับ การทดสอบสมมติฐาน ผลการศึกษาพบว่าปัจจัยส่วนบุคคล “เพศ” “อายุ” “อาชีพ” “รายได้เฉลี่ยต่อเดือน” ที่แตกต่างกันส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในกิจกรรมการพัฒนาชุมชนในพื้นที่ชายทะเลบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร ไม่แตกต่างกัน ส่วน “ระดับการศึกษา” ที่แตกต่างกันส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในกิจกรรมการพัฒนาชุมชนในพื้นที่ชายทะเลบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร แตกต่างกัน และ “สถานภาพสมรส” ที่แตกต่างกันส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในกิจกรรมการพัฒนาชุมชนในพื้นที่ชายทะเลบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร ไม่แตกต่างกัน ข้อเสนอแนะแนวทางในการมีส่วนร่วมนั้น ควรให้ชุมชนเข้ามามีส่วนร่วมในการตัดสินใจเลือกโครงการหรือกิจกรรมต่าง ๆ
องค์ความรู้/ข้อค้นพบจากงานวิจัยนี้กล่าวคือ ควรให้ชุมชนเข้ามามีส่วนร่วมในการตัดสินใจเลือกโครงการหรือกิจกรรมต่าง ๆ ให้ความต้องการของชุมชน เข้าร่วมตัดสินใจในการกำหนดแนวทางการพัฒนาชุมชนเพื่อแก้ไขปัญหาของท้องถิ่นให้ดีขึ้นในแต่ละด้าน ส่งเสริมให้ชุมชนมีส่วนร่วมในการระดมทรัพยากรและชุมชนสามารถเข้าร่วมประชุมเพื่อกำหนดนโยบาย จัดสรรงบประมาณเพื่อนำมาพัฒนาชุมชนให้ดีมากขึ้น
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
ถวิลวดี บุรีกุล. (2556). วัดระดับการบริหารจัดการที่ดี. กรุงเทพฯ: พิมพ์ดี.
ปัญญวัฒน์ กระทุ่มเขต. (2556). ปัจจัยที่มีผลต่อการนำนโยบายชุมชนท้องถิ่นจัดการตนเองมาปฏิบัติในจังหวัดจันทบุรี: กรณีศึกษาการขับเคลื่อนของสภาองค์กรชุมชนตำบล (ภาคนิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.
พรชวรรณ เพิ่มพูน. (2554). พฤติกรรมการมีส่วนร่วมในการพัฒนาชุมชน: กรณีศึกษาประธานชุมชนเทศบาลเมืองชลบุรี (วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา.
ยุพาพร รูปงาม. (2545). การมีส่วนร่วมของข้าราชการสำนักงบประมาณในการปฏิรูประบบราชการ (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
วารี กังใจ. (2562). การพัฒนาชุมชนชายทะเลต้นแบบเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุบนพื้นฐานเศรษฐกิจพอเพียง (รายงานการวิจัย). มหาวิทยาลัยบูรพา.
วิทยา จันทร์แดง. (2556). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการชุมชนเข้มแข็งตามแนวปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในเขตจังหวัดภาคกลางตอนบน (วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์.
สิริกมล นาเมืองรักษ์. (2556). ประสิทธิผลโครงการเศรษฐกิจพอเพียงเพื่อการพัฒนาชุมชนในเขตบึงกุ่ม กรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์.
สุเทพ พันประสิทธิ์. (2554). การศึกษาเพื่อพัฒนาระบบเศรษฐกิจของชุมชนบนพื้นฐานแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง (รายงานการวิจัย). คณะเศรษฐศาสตร์, มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
อรทัย ก๊กผล. (2552). คู่คิด คู่มือ การมีส่วนร่วมของประชาชน สำหรับนักบริหารท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: จรัลสนิทวงศ์การพิมพ์.
Cohen, J. M., & Uphoff, N. J. (1980). Effective Behavior in Organizations. New York: Richard D. Irwin Inc.
United Nations Development Programme (UNDP). (2000). Changing Policy and Practice From Below: Community Experiences in Poverty Reduction: An Examination Of Nine Case-Studies. Krishna, A. (ed.) et al. New York: The Civil Society Team, UNDP.
