การสื่อสารการท่องเที่ยวเมืองรองจังหวัดราชบุรีเพื่อการรับรู้ของประชากรในเขตกรุงเทพมหานคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
วัตถุประสงค์การวิจัยเพื่อ 1) การสื่อสารการท่องเที่ยวเมืองรองจังหวัดราชบุรี สำหรับประชากรในเขตกรุงเทพมหานคร 2) การรับรู้ของนักท่องเที่ยวในเขตกรุงเทพมหานคร ที่มีต่อสถานที่ท่องเที่ยวเมืองรองจังหวัดราชบุรี 3) เปรียบเทียบปัจจัยส่วนบุคคลของนักท่องเที่ยว กับการรับรู้ของนักท่องเที่ยวในเขตกรุงเทพมหานคร ที่มีต่อสถานที่ท่องเที่ยวเมืองรองจังหวัดราชบุรี 4) แสวงหาความสัมพันธ์ระหว่างการสื่อสารการท่องเที่ยวกับการรับรู้การท่องเที่ยวเมืองรองจังหวัดราชบุรี ของนักท่องเที่ยวในเขตกรุงเทพมหานคร 5) แสวงหาปัจจัยการสื่อสารการท่องเที่ยว ที่มีอิทธิพลต่อการรับรู้การท่องเที่ยวเมืองรองจังหวัดราชบุรีของนักท่องเที่ยวในเขตกรุงเทพมหานคร เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถามด้วยความเชื่อมั่น 0.967 กลุ่มตัวอย่างเป็นแบบตามสะดวก เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ โดยใช้แนวคิดทฤษฎี วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ประกอบด้วย ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติอ้างอิง ประกอบด้วย การวิเคราะห์ค่าที วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว วิเคราะห์สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัยพบว่า 1) ปัจจัยส่วนบุคคลของนักท่องเที่ยวมีความแตกต่างกัน 2) การรับรู้การท่องเที่ยวเมืองรองจังหวัดราชบุรีแตกต่างกัน 3) การสื่อสารการท่องเที่ยวด้านสื่อสิ่งพิมพ์ และการสื่อสารการท่องเที่ยวด้านสื่อสังคมออนไลน์ มีอิทธิพลต่อการรับรู้การท่องเที่ยวเมืองรองจังหวัดราชบุรี จึงยอมรับสมมติฐานการวิจัย 4) การสื่อสารการท่องเที่ยวด้านสื่อโสตทัศน์ ไม่มีอิทธิพลต่อการรับรู้การท่องเที่ยวเมืองรอง จังหวัดราชบุรี จึงปฏิเสธสมมติฐานการวิจัย 5) การสื่อสารการท่องเที่ยวที่แตกต่างกัน มีอิทธิพลต่อการรับรู้การท่องเที่ยวเมืองรองจังหวัดราชบุรีที่แตกต่างกัน
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย. (2562), ระบบสถิติทางการทะเบียน; ประกาศจำนวนประชากร ปี 2542 – 2563. สืบค้นเมื่อ 1 สิงหาคม 2563, จาก https://stat.bora.dopa.go.th/stat/statnew/statMenu/newStat/sumyear.php
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2564). สถิติการท่องเที่ยว ปี 2563 สถานการณ์การท่องเที่ยวในประเทศ รายจังหวัด ปี 2563. สืบค้นเมื่อ 2 กุมภาพันธ์ 2564, จาก https://www.mots.go.th/more_news_new.php?cid=594
กิตติพงษ์ เรือนทิพย์ และ จารุวรรณ เหล่าสัมฤทธิ์. (2563). ประเมิน “เราเที่ยวด้วยกัน” กระตุ้นท่องเที่ยวไทยได้ 3.6-6.2 หมื่นล้านบาท. สืบค้นเมื่อ 20 สิงหาคม 2563, จาก https://krungthai.com/Download/economyresources/ EconomyResourcesDownload_579Research_Note_20_07_63.pdf
จรีมาศ เทพมณฑา. (2559). นโยบาย แผน และกลยุทธ์ในการประชาสัมพันธ์เพื่อสร้างการรับรู้ภาพลักษณ์ของกรมป่าไม้(วิทยานิพนธ์วารสารศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ฐิติพร คณาวงษ์. (2558). สัมฤทธิผลการประชาสัมพันธ์เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวโครงการ “12 เมืองต้องห้ามพลาด” ของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย(วิทยานิพนธ์วารสารศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พรรณราย ศรีวรชิน. (2559). ความสัมพันธ์ระหว่าง การเปิดรับข่าวสารการท่องเที่ยวเชิงนิเวศผ่านสื่ออินเทอร์เน็ตกับความรู้ ทัศนคติและพฤติกรรมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศของนักท่องเที่ยวชาวไทยในจังหวัดเชียงราย(วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยนเรศวร.
พิชัย นิรมานสกุล. (2554). พฤติกรรมการท่องเที่ยว การเปิดรับข่าวสาร การรับรู้ภาพลักษณ์ และการยอมรับคุณค่าแบรนด์เมืองท่องเที่ยวไทย. กรุงเทพฯ: คณะนิเทศศาสตร์, มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย.
เลิศพร ภาระสกุล. (2556). พฤติกรรมนักท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุพรรษา บุบผาพันธ์. (2561). การเปิดรับข้อมูลผ่านสื่อสังคมออนไลน์ และทัศนคติที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจท่องเที่ยวเชิงนิเวศของนักท่องเที่ยวชาวไทย(การค้นคว้าอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
อภิวัฒน์ ปันทะธง, จิรวัฒน์ พิระสันต์ และ นิรัช สุดสังข์. (2555). การพัฒนาสื่อสิ่งพิมพ์เพื่อการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของชุมชนรอบอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย. วารสารวิชาการศิลปะ สถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 3(1), 114-125.
อรทัย ศรีสันติสุข. (2541). ผลกระทบของรายการโทรทัศน์ตามสายที่มีต่อสิทธิเด็ก(รายงานวิจัย). กรุงเทพฯ: คณะวารสารศาสตร์และสื่อมวลชน, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Ault, P. H., Agee, W. K., Cameron, G. T., & Wilcox, D. L. (2002). Public Relations, Strategies and Tactics. (7th ed.). Boston: Allyn & Bacon.
Bernays, E. L., & the American Scene. (1951). Public Relations. New Hampshire: The Rumford Press.
DeFleur, M. L., & Bale-Rokeach, S. (1986). Theories of Mass Communication. (5th ed.). London: Pearson.
Hinkle, D. E, Wiersma, W., & Jurs, S. G. (2003). Applied Statistics for the Behavior Sciences. (5th ed.). Boston: Houghton Mifflin.
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. (3rd ed.). New York. Harper and Row.
