ประวัติศาสตร์ เรื่องเล่า ตำนาน: คุณค่า บทบาทหน้าที่และอัตลักษณ์ของกลุ่มชาติพันธุ์กูยบ้านกู่ ตำบลกู่ อำเภอปรางค์กู่ จังหวัดศรีสะเกษ

Main Article Content

บูรณ์เชน สุขคุ้ม

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาประวัติศาสตร์ เรื่องเล่า ตำนาน ของกลุ่มชาติพันธุ์กูยบ้านกู่ ตำบลกู่ อำเภอปรางค์กู่ จังหวัดศรีสะเกษ 2) เพื่อศึกษาอัตลักษณ์ของกลุ่มชาติพันธุ์กูยบ้านกู่ ผ่านตำนาน เรื่องเล่าและประวัติศาสตร์ที่สะท้อนถึงคุณค่าและบทบาทหน้าที่ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 20 คนได้แก่ ผู้นำชุมชน ผู้นำพิธีกรรม ผู้นำทางศาสนา ผู้นำวัฒนธรรม เก็บข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก การสนทนากลุ่มย่อย 3 ครั้ง เขียนบรรยายเชิงพรรณนา


ผลการวิจัยพบว่า ประวัติศาสตร์ของชุมชนบ้านกู่ได้อพยพย้ายถิ่นฐานจากอำเภอศีรขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์ เพื่อหนีโรคระบาดและหาที่ทำกินใหม่ ประวัติศาสตร์ของชุมชนชี้ให้เห็นถึงอัตลักษณ์ของชุมชนที่จำเป็นต้องปรับตัวให้ดำเนินชีวิตไปตามกฎ กติกา และข้อตกลงร่วมกันในชุมชน อัตลักษณ์ร่วมชาวกูยบ้านกู่ที่เห็นได้ชัดคือความเชื่อของกลุ่มคนในชุมชนที่แสดงออกผ่านพิธีกรรมพื้นบ้าน ความเชื่อในอำนาจเหนือธรรมชาติ เช่น ผีบรรพบุรุษ ผีปู่ตา ผีอารักษ์ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำบ้าน อันเป็นแกนยึดโยงคนในชุมชนให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน อัตลักษณ์ร่วมของชุมชนบ้านกู่ ยังสะท้อนให้เห็นถึงบทบาทหน้าที่ว่ามีบทบาทอธิบายกำเนิดของกลุ่มชนและพิธีกรรม บทบาทในการให้การศึกษาอบรมระเบียบพฤติกรรมแบบแผนและรักษามาตรฐานทางสังคม  การสร้างข้อห้ามให้คนในชุมชนต้องประพฤติปฏิบัติตาม บทบาทในการเป็นทางออกให้กับความคับข้องใจของบุคคลอันเกิดจากกฎเกณฑ์ทางสังคม บทบาทในการให้ความบันเทิงแก่คนในชุมชน นอกจากนั้นยังสะท้อนให้เห็นถึงคุณค่า ทั้งด้านความบันเทิง ด้านปัญญา ด้านกระชับความสัมพันธ์ภายในครอบครัว ด้านคุณธรรมจริยธรรม และด้านการศึกษาเกี่ยวกับสังคมและวัฒนธรรม

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
สุขคุ้ม บ. (2021). ประวัติศาสตร์ เรื่องเล่า ตำนาน: คุณค่า บทบาทหน้าที่และอัตลักษณ์ของกลุ่มชาติพันธุ์กูยบ้านกู่ ตำบลกู่ อำเภอปรางค์กู่ จังหวัดศรีสะเกษ. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 4(3), 1067–1080. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jmhs1_s/article/view/253630
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กาญจนา แก้วเทพ. (2553). ศาสตร์แห่งสื่อและวัฒนธรรมศึกษา. กรุงเทพฯ: เอติสันเพรส โปรดักส์.

กุหลาบ มัลลิกะมาส. (2537). ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับคติชนวิทยา เอกสารการสอนชุดวิชาภาษาไทย 8. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

ชานนท์ ไชยทองดี. (2558). เรื่องเล่าศักดิ์สิทธิ์กับการสร้างพื้นที่ทางวัฒนธรรมในจังหวัดศรีสะเกษ(รายงานผลงานวิจัย). มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ.

จิตร ภูมิศักดิ์. (2544). ความเป็นมาของคำสยาม ไทย ลาว และขอม และลักษณะทางสังคมของชนชาติ ฉบับสมบูรณ์. กรุงเทพฯ: ศยาม.

รัชนี กาวิ และ คณะ. (2558). นิทาน ตานาน ภูมินามและประวัติศาสตร์: บทบาทหน้าที่ คุณค่า และอัตลักษณ์ของชุมชนท่าผาปุ้ม อำเภอแม่ลาน้อย จังหวัดแม่ฮ่องสอน(วิทยานิพนธ์ศิลปะศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.

ศิราพร ณ ถลาง. (2545). ทฤษฎีคติชนวิทยาวิธีวิทยาในการวิเคราะห์ตำนาน-นิทานพื้นบ้าน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

อิศรา จันทร์ทอง. (2537). บทบาทหน้าที่ของพิธีแก็ลมอของชาวกูยสำโรงทาบ อำเภอสำโรงทาบ จังหวัดสุรินทร์(วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.

เอกวิทย์ ณ ถลาง. (2530). ภูมิปัญญาชาวบ้านสี่ภูมิภาค วิถีชีวิตและกระบวนการเรียนรู้ของชาวบ้านไทย. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

Durkheim, E. (1964). The Division of Labor in Society. New York: Free Press.

Seidenfaden, E. (1952). The Kui people of Cambodia and Siam. Journal of the Siam Society, 39(2), 144-180.