สมรรถนะปัจจุบันและสมรรถนะที่พึงประสงค์ของนักวิชาการศึกษาในทรรศนะของผู้บริหารระดับส่วนงานมหาวิทยาลัยมหิดล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับสมรรถนะของนักวิชาการศึกษาในปัจจุบันและที่พึงประสงค์ในทรรศนะของผู้บริหารระดับส่วนงานมหาวิทยาลัยมหิดล 2) เปรียบเทียบระดับสมรรถนะของนักวิชาการศึกษาในปัจจุบัน กับระดับสมรรถนะที่พึงประสงค์ในทรรศนะของผู้บริหารระดับส่วนงานมหาวิทยาลัยมหิดล และ 3) วิเคราะห์สมรรถนะที่พึงประสงค์ของนักวิชาการศึกษาในทรรศนะของผู้บริหารระดับส่วนงานมหาวิทยาลัยมหิดล รูปแบบการวิจัยเป็นเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้บริหารระดับส่วนงานในมหาวิทยาลัยมหิดลที่กำกับดูแลพันธกิจด้านการศึกษา จำนวน 47 คน ซึ่งได้มาจากการสุ่มตัวอย่างแบบง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ค่า t-test แบบไม่อิสระต่อกัน และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) นักวิชาการศึกษามีสมรรถนะปัจจุบันด้านความรู้และด้านทักษะอยู่ในระดับสูง และด้านคุณลักษณะอื่นๆ อยู่ในระดับสูงมาก และผู้บริหารมีความคาดหวังต่อสมรรถนะทุกด้านในระดับสูงมาก 2) ระดับสมรรถนะในปัจจุบันกับระดับสมรรถนะที่พึงประสงค์ของนักวิชาการศึกษามีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และ 3) ผู้บริหารเห็นว่านักวิชาการศึกษาต้องมีความรู้ด้านกฎระเบียบ วิธีการปฏิบัติงาน และจิตวิทยาในการทำงาน มีทักษะการจัดการเวลา คิดวิเคราะห์ คิดแก้ปัญหา คิดเชิงสร้างสรรค์ การทำวิจัย และการสื่อสารกับบุคคลที่หลากหลาย และต้องมีคุณลักษณะเฉพาะตัวและคุณลักษณะทางสังคม
จากการวิจัยทำให้ค้นพบว่าในทรรศนะผู้บริหาร นักวิชาการศึกษาควรมีความรู้เพิ่มเติมในเรื่องจิตวิทยา ความรอบรู้ ทักษะการให้คำปรึกษา รวมถึงมีคุณลักษณะด้านไหวพริบ คิดเชิงบวก และตื่นตัว
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กรรณิการ์ เดชประเสริฐ, ยุทธพล ทวะชาลี, ปาริชา มารี เคน, และ กตัญญู แก้วหานาม. (2558). ศึกษาการพัฒนาสมรรถนะที่เหมาะสมในการพัฒนาบุคลากรสายปฏิบัติการมหาวิทยาลัยราชภัฏกาฬสินธุ์. วารสารวิชาการแพรวากาฬสินธุ์ มหาวิทยาลัยราชภัฏกาฬสินธุ์, 2(1), 112-134.
กระทรวงศึกษาธิการ, สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิก จำกัด.
กระทรวงศึกษาธิการ, สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2564). สมรรถนะการศึกษาไทย ในเวทีสากล ปี 2563 (IMD 2020). นนทบุรี: บริษัท 21 เซ็นจูรี่ จำกัด.
จรงค์ศักดิ์ พุมนวน. (2562). การสร้างแรงบันดาลใจเพื่อการพัฒนางานประจำของบุคลากรสายสนับสนุนในสถาบันอุดมศึกษา. วารสาร Mahidol R2R e-Journal, 6(1), 1-13.
จันทนา อุดม. (2557). การขับเคลื่อนสังคมความรู้: ทัศนภาพการปรับตัวสำหรับสถาบันอุดมศึกษาของประเทศไทย ปี 2568. วารสารวิจัยราชภัฏพระนคร, 9(1), 5-13.
ฉัตราภรณ์ อักษร และจตุภูมิ เขตจัตุรัส. (2562). โมเดลการวัดสมรรถนะการปฏิบัติงานของบุคลากรสายสนับสนุน ตำแหน่งนักวิชาการศึกษา. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยขอนแก่น (ฉบับบัณฑิต ศึกษา) สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(3), 12-23.
เชาวนี พันธุ์ลาภะ. (2560). วัฒนธรรมองค์การที่ส่งผลต่อสมรรถนะหลักของบุคลากรสถาบันชีววิทยาศาสตร์โมเลกุลมหาวิทยาลัยมหิดล. วารสาร Mahidol R2R e-Journal, 4(2), 205-226.
ธนายุ ภู่วิทยาธร. (2562). การพัฒนาสมรรถนะนักทรัพยากรมนุษย์ในอำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารปาริชาต, 32(1), 134-150.
ธนิษฐา ชีวพัฒนพันธุ์. (2558). สมรรถนะของพนักงานบัญชีในโรงงานอุตสาหกรรมในพื้นที่จังหวัดนนทบุรี ตามทัศนะของหัวหน้างานบัญชี. RMUTT Global Business and Economics Review, 10(2), 141-152.
นภัสวรรณ เกียรติวุฒิกาญจน์ และ สำเริง ออนสัมพันธุ์. (2555). สมรรถนะที่พึงประสงค์ของเลขานุการผู้บริหารระดับสูงมหาวิทยาลัยมหิดล วิทยาเขตกาญจนบุรี. วารสารบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร, 2(2), 109-117.
ประกาศเรื่องยุทธศาสตร์ชาติ (พ.ศ. 2561-2580). (2561, 13 ตุลาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่มที่ 135 ตอนที่ 82 ก, หน้า 1-71.
ปรัชญาพร ทองประสิทธิ์, สักรินทร์ อยู่ผ่อง และ อัคครัตน์ พูลกระจ่าง. (2563). รูปแบบการพัฒนาทักษะด้านอารมณ์โดยวิธีการเรียนรู้ด้วยตนเองสำหรับผู้ปฏิบัติงานส่วนหน้าในธุรกิจบริการ. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธนบุรี, 14(2), 97-108.
ปิยะณัฐ พรมสาร. (ม.ป.ป.). การวิเคราะห์ผลงาน มหกรรมคุณภาพมหาวิทยาลัยมหิดลระหว่างปี 2560-2562. สืบค้นจาก http://op.mahidol.ac.th/qd/km/document/2021/km20210610_1.pdf
พิทักษ์ สุพรรโณภาพ. (2561). การคิดเชิงบวก: ตัวแปรในการพัฒนาชีวิต. Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 11(3), 1958-1978.
มหาวิทยาลัยมหิดล, กองแผนงาน. (2560). แผนยุทธศาสตร์มหาวิทยาลัยมหิดล ระยะ 20 ปี พ.ศ. 2561-2580. สืบค้นจาก https://op.mahidol.ac.th/pl/wp-content/uploads/2018/11/Mahidol_ Strategic_Plan_ 2018-203720Year.pdf
มหาวิทยาลัยมหิดล, กองทรัพยากรบุคคล. (2560). ประกาศมหาวิทยาลัยมหิดล เรื่องการกำหนดเกณฑ์ผ่านการทดสอบภาษาอังกฤษของพนักงานมหาวิทยาลัย พ.ศ. 2560. สืบค้นจาก http://op.mahidol.ac.th
มหาวิทยาลัยมหิดล, กองทรัพยากรบุคคล. (2564). รายงานประจำปีกองทรัพยากรบุคคล พ.ศ. 2563. สืบค้นจาก http://op.mahidol.ac.th/hr/document/annualreport/muhr-annual-report2563-update.pdf
สำนักงาน ก.พ. (2552). มาตรฐานกำหนดตำแหน่งนักวิชาการศึกษา. สืบค้นจาก https://www.ocsc.go. th/sites/default/files/attachment/job_specification/3-8-021-4.pdf
สิริภักตร์ ศิริโท และ วราภรณ์ มะลิวัลย์. (2556). การประเมินสมรรถนะบุคลากรสำนักทะเบียนและประมวลผลกรณีศึกษาสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง. วารสารบริหารธุรกิจเทคโนโลยีมหานคร, 10(2), 41-60.
สุวรรณา รำเพย. (2559). สมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาตามความเป็นจริงและตามความคาดหวังในทัศนะของครูโรงเรียนประถมศึกษาจังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารเทคโนโลยีภาคใต้, 9(1), 25-30.
อรทัย ยศปัญญา และ อนุชา กอนพ่วง. (2561). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะหัวหน้างานวิชาการในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยนเรศวร, 20(1), 232-245.
อานนท์ ศักดิ์วรวิชญ์. (2560). 11 คุณลักษณะของคนไทย 4.0 ที่ต้องปฏิรูปจะช่วยให้ Thailand 4.0 เป็นความจริง (ตอนที่ 3). สืบค้นจาก https://mgronline.com/daily/detail/9600000005559
อภิเดช เล้าโสภาภิรมย์. (2563). สมรรถนะประจำตำแหน่งของนักพัฒนาสังคม กรุงเทพมหานคร. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 39(3), 33-41.
อภิสิทธิ์ คุณวรปัญญา และ คํารณ โชธนะโชติ. (2562). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์ที่ส่งผลต่อสมรรถนะขีดความสามารถในการปฏิบัติงานของผู้ปฏิบัติงานตำแหน่งประเภทสนับสนุนมหาวิทยาลัยมหิดล. วารสารการบริหารปกครอง (Governance Journal), 8(2), 138-160.
อลิสา ผลาพล. (2558). การกำหนดเงื่อนไขทางจิตและพฤติกรรมการแสดงออกของมนุษย์ในสังคม(ศิลปนิพนธ์ปริญญาศิลปบัณฑิต สาขาทัศนศิลป์). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
Arnolds, C. A., & Boshoff, C. (2003). The Influence of McClelland’s Need Satisfaction Theory on Employee Job Performance. Journal of African Business, 4(3), 55–81.
Baruch, Y. (1999). Response Rates in Academic Studies-A Comparative Analysis. Human Relations, 52(4), 421-438.
Blustein, D. L. (2006). The Psychology of Working: A New Perspective for Career Development, Counseling, and Public Policy. Mahwah, NJ: Erlbaum.
Hart Research Associates. (2013). It Takes More Than a Major: Employee Priorities for College Learning and College Success. Retrieved from http://www.aacu.org/sites/default/files/files/LEAP/2013_EmployerSurvey.pdf
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
McClelland, D.C. (1973). Work Motivation: Theory of Human Motivation. New York: John Wiley and Sons.
Sienkiewicz, Ł., Jawor-Joniewicz, A., Sajkiewicz, B., Trawińska-Konador, K. A., & Podwójcic, K. (2014). Competency-based Human Resources Management. The Lifelong Learning Perspective. Warsaw: Drukarnia GC.
Spencer, L. M., & Spencer, S. M. (1993). Competence at Work. New York: John Wiley and Sons.
Vroom, V.H., & Deci, E.L. (1999). Management and Motivation. UK: Penguin.
Zimmer-Gembeck, M. J., & Mortimer, J. T. (2006). Adolescent work, Vocational Development, and Education. Review of Educational Research, 76(4), 537–566.
