วิปัสสนาภาวนาตามหลักอริยมรรคมีองค์ 8 ในอาสีวิโสปมสูตร
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 2 ประการ คือ เพื่อศึกษาวิปัสสนาภาวนาในคัมภีร์พุทธศาสนาเถรวาท และเพื่อศึกษาวิปัสสนาภาวนาตามหลักอริยมรรคมีองค์ 8 ในอาสีวิโสปมสูตร โดยการศึกษาข้อมูลจากคัมภีร์พระพุทธศาสนาเถรวาท ได้แก่ พระไตรปิฎก อรรถกถา วิปัสสนาภาวนา เป็นวิธีการการพัฒนาจิตให้เกิดปัญญาญาณรู้ความเป็นจริงคือ ไตรลักษณ์ซึ่งจะนำไปสู่การรู้แจ้งอริยสัจจนสามารถบรรลุอริยมรรค อริยผล โดยผู้ปฏิบัติต้องกำหนดรู้ทางอายตนะทั้ง 6 การเจริญวิปัสสนาภาวนาจะต้องรู้อารมณ์ตามที่เป็นจริง แบ่งออกเป็นรูปกับนาม คือ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ได้แก่ ขันธ์ 5 อายตนะ 12 ธาตุ 18 อินทรีย์ 22 อริยสัจ 4 ปฏิจจสมุปบาท 12 เป็นอารมณ์วิปัสสนา หรือ เรียกว่า วิปัสสนาภูมิ และการปฏิบัติวิปัสสนาจำเป็นต้องกำหนดธรรมเหล่านี้ เป็นการกำหนดทีละอารมณ์ที่เป็นปัจจุบัน สภาวธรรมใดเกิดขึ้นเฉพาะหน้าให้กำหนดสภาวธรรมนั้นหรือถ้ามีสภาวธรรมเกิดขึ้นพร้อม ๆ กันก็กำหนดอารมณ์ที่ปรากฏชัดเจน
การปฏิบัติวิปัสสนาภาวนาตามหลักอริยมรรคมีองค์ 8 ในอาสีวิโสปมสูตร ซึ่งเป็นทางอันประเสริฐ เป็นปฎิปทาของพระอริยะ เป็นหนทางให้ถึงความสำเร็จเป็นพระ บางครั้งเรียกว่า มรรคมีองค์ 8 ซึ่งเป็นหลักธรรมที่มีความสำคัญยิ่งในทางพระพุทธศาสนา ผู้ใดก็ตามที่ปฏิบัติที่ผู้ปฏิบัติตามย่อมทำให้เกิดความสงบกายสงบใจ และสามารถนำไปสู่การดับกองทุกข์ทุกอย่าง ถือเป็นกระบวนการปฏิบัติธรรมทั้งหมดย่อลงในหลักไตรสิกขา คือ ศีล สมาธิ และปัญญา เป็นหลักปฏิบัติ ซึ่งเรียกว่าทุกขนิโรธคามินีปฏิปทา ทำให้เกิดญาณปัญญาที่ทำให้บรรลุคุณวิเศษ ได้ในที่สุด
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช). (2551). พจนานุกรมเพื่อการศึกษาพุทธศาสน์ คำวัด. กรุงเทพฯ: สถาบันบันลือธรรม.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2548). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 18). กรุงเทพฯ: เอส.อาร์.พริ้นติ้ง แมส โปรดักส์.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2555). พุทธธรรม ฉบับปรับปรุงและขยายความ. (พิมพ์ครั้งที่ 32), กรุงเทพฯ: ผลิธัมม์.
พระโสภณมหาเถระ (มหาสีสยาดอ). (2549). มหาสติปัฏฐานสูตร ทางสู่พระนิพพาน. (พระคันธสาราภิวงศ์, แปล). กรุงเทพฯ: ไทยรายวันการพิมพ์.
พระโสภณมหาเถระ. (2552). วิปัสสนาชุนี. (จำรูญ ธรรมดา, แปล). กรุงเทพฯ: ประยูรสาส์นไทย การพิมพ์.
พระอุดรคณาธิการ (ชวินทร์ สระคำ) และ จำลอง สารพัดนึก. (2552). พจนานุกรมบาลี-ไทย สำหรับนักศึกษา ฉบับปรับปรุงใหม่. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: ธรรมสาร.
พระอุปติสสเถระ. (2554). วิมุตติมรรค. (พระธรรมโกศาจารย์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต) และคณะ, แปล). (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2559). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. (พิมพ์ครั้งที่ 47). กรุงเทพฯ: เพ็ทแอนด์โฮม.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2560). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 39). กรุงเทพฯ: สหธรรมิก.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2561). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. (พิมพ์ครั้งที่ 31). กรุงเทพฯ: สหธรรมิก.
สมเด็จพระพุทธชินวงศ์ (สมศักดิ์ อุปสมมหาเถระ). (2554). อริยวังสปฏิปทา ปฏิปทาอันเป็นวงศ์แห่งพระอริยเจ้า. กรุงเทพฯ: ประยูรสาส์นไทย การพิมพ์.
สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส. (2541) บาลีไวยากรณ์ วจีวิภาคที่ 2 หลักสูตรตรี. (พิมพ์ครั้งที่ 46). กรุงเทพฯ: มหามกุฏราชวิทยาลัย.