ทฤษฎีและรูปแบบการเรียนรู้ในการสอนสังคมศึกษา

Main Article Content

ดลนพร วราโพธิ์

บทคัดย่อ

ทฤษฎีและรูปแบบการเรียนรู้ในการสอนสังคมศึกษา หมายถึง กิจที่ครูต้องกระทำให้เสร็จสมบูรณ์ ซึ่งจะเป็นไปโดยอาศัยหลักคุณธรรม จริยธรรม กฎหมาย หรือด้วยจิตสำนึกในความถูกต้องเป็นมาตรฐานได้ คืองานสั่งสอนและงานอบรมคุณธรรมและจริยธรรม งานวิจัยและศึกษาค้นคว้า งานถ่ายทอดวัฒนธรรม งานมนุษยสัมพันธ์ งานหน้าที่พิเศษต่าง ๆ งานรายงานผลนักเรียนและการแนะแนว และงานกิจกรรมนักเรียนซึ่งหากว่าผู้ประกอบวิชาชีพครูสามารถปฏิบัติได้ครบถ้วน ให้เสร็จสมบูรณ์ได้ทุกงานดังกล่าวก็ได้ชื่อว่าเป็นครูผู้มีความรับผิดชอบ และหากว่าผู้ประกอบวิชาชีพครูปฏิบัติด้วยใจรัก มุ่งมั่น และมีสำนึกก็ย่อมได้ชื่อว่าเป็นผู้มีความเป็นครูที่ประสบผลสำเร็จในอาชีพ สำหรับครูในยุคโลกาภิวัตน์นี้ ได้มีกรอบหรือกฎเกณฑ์สำหรับกำหนดมาตรฐานวิชาชีพ โดยคุรุสภาซึ่งเป็นองค์กรวิชาชีพครู เกณฑ์มาตรฐานวิชาชีพครูดังกล่าว ซึ่งส่วนใหญ่จะเน้นที่การจัดกระบวนการในการเรียนการสอนให้กับศิษย์เป็นสำคัญ ทั้งนี้เพราะหน้าที่หลักของครูนั้นย่อมอยู่ที่ศิษย์ความรับผิดชอบที่สำคัญที่สุดของครูก็เป็นความรับผิดชอบที่มีต่อศิษย์นั่นเอง

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
วราโพธิ์ ด. (2022). ทฤษฎีและรูปแบบการเรียนรู้ในการสอนสังคมศึกษา. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 5(3), 790–799. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jmhs1_s/article/view/257215
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2546). คู่มือการบริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานที่เป็นนิติบุคคล. กรุงเทพฯ: องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์.

ทิพสุคนธ์ บุญรอด และ มัทนา วังถนอมศักดิ์. (2564). ภาวะผู้นำมุ่งบริการของผู้บริหารสถานศึกษากับคุณภาพชีวิตการทำงานของครูสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 9. วารสารศิลปการจัดการ, 5(2), 486-500. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jam/article/view/248920

ทิศนา แขมมณี. (2557). ศาสตร์การสอน องค์ความรู้เพื่อการจัดการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 18). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. (2542, 19 สิงหาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 116 ตอนที่ 74 ก.

ไพผกา ผิวดำ. (2564). ชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพสู่ความสำเร็จของสถานศึกษา. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 3(1), 11-18. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jemri/article/view/250580

วิจิตร อาวะกุล. (2528). เทคนิคมนุษย์สัมพันธ์. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: โอ.เอส.พริ้นติ้งเฮ้าส์.

สำนักงานปฏิรูปการศึกษา. (2544). รายงานปฏิรูปการศึกษาต่อประชาชน. กรุงเทพฯ: สำนักงานปฏิรูปการศึกษา.

สุปรีชา หิรัญโร. (2526). การวางแผนด้านอาคารและสภาพแวดล้อม. ในเอกสารการสอนชุดวิชาวางแผนพัฒนาโรงเรียน หน่วยที่ 1-7. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

อิทธิเดช น้อยไม้. (2560). หลักสูตรและการจัดการเรียนรู้สังคมศึกษา. กรุงเทพฯ: โอ.เอส.พริ้นติ้ง เฮ้าส์.

อินถา ศิริวรรณ. (2544). พื้นฐานการศึกษา. กรุงเทพฯ: สูตรไพศาล.

เอกศักดิ์ บุตรลับ. (2537). ครูกับการสอน. (พิมพ์ครั้งที่ 2). เพชรบุรี: ภาควิชาหลักสูตรและการสอน คณะวิชาครุศาสตร์ สถาบันราชภัฎเพชรบุรี.