แนวทางการพัฒนาทักษะและศิลปะการพูดในที่ประชุมชนของนักศึกษามหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อรวบรวมองค์ความรู้เกี่ยวกับการพัฒนาทักษะและศิลปะการพูด 2) เพื่อศึกษาแนวทางพัฒนาทักษะและศิลปะการพูดในที่ประชุมชนแก่นักศึกษา และ 3) เพื่อเสนอรูปแบบการพัฒนาทักษะและศิลปะการพูดในที่ประชุมชน รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้ทฤษฎีไวยากรณ์ไทย และแนวคิดของนักวิชาการที่เกี่ยวข้องกับการพูดเป็นกรอบการวิจัย พื้นที่วิจัยคือ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ ผู้ให้ข้อมูลคือ นักศึกษามหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ จำนวน 40 คน คัดเลือกจากนักศึกษาที่ลงทะเบียนเรียนวิชา GE 3401 การพูดภาษาไทยในที่ประชุมชน ปีการศึกษา 2563 เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยมี 2 ชนิด คือ การสัมภาษณ์แบบไม่มีโครงสร้าง และการสังเกตแบบมีส่วนร่วม วิเคราะห์
ข้อมูลโดยวิธีแสวงหาความรู้หรือข้อเท็จจริงจากประเด็นที่ศึกษา และนำมาจัดเข้ากับเนื้อหาของบทต่าง ๆ ผลของการวิจัยพบว่า
- ผลการวิจัยตามวัตถุประสงค์ข้อที่ 1 การพัฒนาทักษะและศิลปะการพูด ประกอบด้วยการเตรียมพร้อม และการวิเคราะห์ปัญหาในการพูด
- ผลการวิจัยตามวัตถุประสงค์ข้อที่ 2 คือ แนวทางการพัฒนาทักษะและศิลปะในการพูดประกอบด้วย การใช้ภาษา การลำดับความคิด การเรียงถ้อยคำ และการแสดงออก
- ผลการวิจัยตามวัตถุประสงค์ข้อที่ 3 รูปแบบการพัฒนาทักษะการพูด ประกอบด้วย การเตรียมตัว การวิเคราะห์ผู้ฟัง การพูดในโอกาสต่าง ๆ และการประเมินผลการพูด ส่วนแนวทางการพัฒนาศิลปะการพูด มี 3 ด้าน คือ วัจนลีลา ศิลปะการใช้ถ้อยคำ และการกล่าวสุนทรพจน์
ข้อค้นพบของงานวิจัยนี้คือ ได้รับองค์ความรู้เกี่ยวกับรูปแบบการพัฒนาทักษะและศิลปะการพูดในที่ประชุมชน ส่งผลให้เกิดประโยชน์ต่อการพัฒนาทักษะพูดของนักศึกษาและผู้ที่สนใจ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
จุไรรัตน์ ลักษณะศิริ และ วีระวัฒน์ อินทรพร. (2556). ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร. นครปฐม: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ธีรภัทร คำทิ้ง. (2563). สถานภาพการวิจัยสภาพและปัญหาการใช้ภาษาไทย. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 16(1), 71-72. สืบค้นจาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jla_ubu/article/view/241854
นันทา ทองทวีวัฒนะ. (2564). การพูดภาษาไทยในที่ประชุมชน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ.
พรรณทิพา ชเนศน์. (2561). การพัฒนาศิลปะการพูดในที่ชุมชนด้วยหลักพุทธจิตวิทยา “พละ5”. วารสาร มจร มนุษยศาสตร์ปริทรรศน์, 4(2), 65-74. สืบค้นจาก https://so03.tci- thaijo.org/index.php/human/article/view/173760
พระมหาขวัญชัย กิตฺติปาโล และ เกรียงศักดิ์ พลอยแสง. (2561). หลักและศิลปะการพูด. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาขวัญชัย กิตฺติปาโล และ เกรียงศักดิ์ พลอยแสง. (2561). หลักและศิลปะการพูด. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 5(พิเศษ), 43-47.
พระมหานพรัตน์ ขนฺติธมฺโม (ศิลากุล), เจษฎา จันทนาภรณ์ และ ไกรเทพ ผลจันทร์. (2563). เหลียวหลัง-แลหน้าการใช้ภาษาไทยวิบัติในสังคมยุคนิวนอร์มอล. วารสารศึกษาศาสตร์ มมร, 8(2), 134-135. สืบค้นจาก http://ojs.mbu.ac.th/index.php/edj/article/view/1144
ลักษณา สตะเวทิน. (2536). หลักการพูด. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
วรรณภา รอดจันทร์. (2562). คู่มือปฏิบัติงานการประชาสัมพันธ์ผ่านเสียงตามสายอย่างสร้างสรรค์. กำแพงเพชร: มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร.
วันชัย แก้วหนูนวล และ ภัสร์ธีรา ฉลองเดช. (2561). ลักษณะข้อผิดพลาดในการใช้ภาษาไทย: กรณี ศึกษาการเขียนภาษาไทยของนักศึกษาปริญญาตรีชั้นปีที่ 1 มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราช, 5(2), 2-3.
โสภณ สาทรสัมฤทธิ์ผล. (2555). ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร. กรุงเทพฯ: ทริปเพิ้ล เอ็ดดูเคชั่น.
อรัญญา แสนสระ. (2563). ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร. ปทุมธานี: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
