โมเดลห่วงโซ่คุณค่าในการสร้างมูลค่าวัตถุดิบท้องถิ่น สู่กิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงอาหารในจังหวัดภูเก็ต
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ห่วงโซ่คุณค่าเป็นกลยุทธ์ในการดำเนินธุรกิจที่ช่วยให้ผู้ประกอบการหรือผู้ผลิตสามารถสร้างมูลค่าวัตถุดิบในกระบวนการผลิต บทความเรื่องโมเดลห่วงโซ่คุณค่าในการสร้างมูลค่าวัตถุดิบท้องถิ่นสู่กิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงอาหารในจังหวัดภูเก็ต เป็นการศึกษาการขับเคลื่อนกระบวนการในระบบห่วงโซ่ตั้งแต่เริ่มการผลิตไปจนสู่กระบวนการส่งมอบ การเพิ่มมูลค่าให้กับผลผลิตในขั้นตอนต่าง ๆ ของระบบห่วงโซ่ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างคุณค่า สร้างความได้เปรียบให้กับผู้ประกอบการในการแข่งขัน และการสร้างประสบการณ์ให้แก่นักท่องเที่ยว ซึ่งประกอบไปด้วย 3 กระบวนการ ได้แก่ 1) การจัดการส่วนต้นน้ำ ได้แก่ ระบบเกษตรเรื่องราวของวัตถุดิบ อุตสาหกรรมสร้างสรรค์ และการท่องเที่ยวยั่งยืน 2) การจัดการส่วนกลางน้ำ ได้แก่ การขายและการตลาด และการจัดการโลจิสติกส์ และ 3) การจัด การส่วนปลายน้ำ ได้แก่ กิจกรรมด้านการท่องเที่ยวเชิงอาหาร การสอนทำอาหาร เทศกาลอาหาร ผลิตภัณฑ์อาหารท้องถิ่น เป็นต้น
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2565). สถิติจำนวนนักท่องเที่ยว. สืบค้นเมื่อ 2 กุมภาพันธ์ 2565, จาก https://mots.go.th/more_news_new.php?cid=630
จรินทร์ อาสาทรงธรรม. (2560). ความรู้ในมุมมองนักบริหารรุ่นใหม่. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
จังหวัดภูเก็ต. (2560). แผนยุทธศาสตร์ Phuket : City of Gastronomy 2560 – 2564. สืบค้นเมื่อ 2 กุมภาพันธ์ 2565, จาก https://www.phuket.go.th/webpk/file_data/gastronomy/01.pdf
ชัยภูมิ สุขสำราญ. (2563). ผลของวัสดุปลูกต่อการเจริญเติบโต และศักยภาพการผลิตผักลิ้นห่านในพื้นที่จังหวัดภูเก็ต. แก่นเกษตร, 48(3), 509-514. สืบค้นจาก https://li01.tci-thaijo.org/index.php/agkasetkaj/article/view/251254
ฐาปกรณ์ ทองคำนุช และคณะ. (2564). รูปแบบการเชื่อมโยงการจัดการห่วงโซ่อุปทานสินค้าเกษตรสู่ธุรกิจ โรงแรมและธุรกิจบริการในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารศิลปศาสตร์ราชมงคลสุวรรณภูมิ, 3(2), 118-132.
ทำนอง ชิดชอบ และ นลิน เพียรทอง. (2561). โมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของแรงผลักดันการจัดการโซ่อุปทาน สีเขียวและผลการดำเนินธุรกิจของอุตสาหกรรมการผลิตในประเทศไทย: การทบทวน วรรณกรรม. วารสารการจัดการยุคใหม่, 16(2), 127-140.
นภชนก ตลับเงิน และ พฤฒิยาพร มณีรัตน์. (2563). อัตลักษณ์อาหารท้องถิ่นของการท่องเที่ยวโดยชุมชนในจังหวัดภูเก็ต. การประชุมวิชาการระดับชาติ “คุณภาพของการบริหารจัดการและนวัตกรรม” ครั้งที่ 6. มหาวิทยาลัยการจัดการและเทคโนโลยีอีสเทิร์นอุบลราชธานี.
นิมิต ซุ้นสั้น และ อุมาภรณ์ สมกาย. (2564) ประสบการณ์การท่องเที่ยวเชิงอาหารที่ส่งผลต่อการแบ่งปัน ประสบการณ์: การศึกษาตัวแปรส่งผ่านและตัวแปรกำกับ. จุฬาลงกรณ์ธุรกิจปริทัศน์, 43(3), 40-63. DOI: 10.14456/cbsr.2021.11
เบญจมาภรณ์ ชำนาญฉา. (2561). การท่องเที่ยวเชิงอาหาร: ศักยภาพและความได้เปรียบของประเทศไทย. วารสารสมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี, 24(1). 103-116.
พรรณี สวนเพลง และคณะ. (2559). การท่องเที่ยวเชิงอาหาร: รายงานภาวะเศรษฐกิจท่องเที่ยว. สืบค้นเมื่อ 8 กุมภาพันธ์ 2565, จาก https://sean.psu.ac.th/data/tourism/topic21/Gastronomy_ Tourism_TH2559.pdf
ภาณุวัฒน์ ภักดีอักษร และ ปทุมมาลัย พัฒโร. (2564). การวิเคราะห์ปัจจัยองค์ประกอบเชิงสำรวจของแรงจูงใจนักท่องเที่ยวต่างชาติเพื่อการท่องเที่ยวเชิงอาหารในจังหวัดภูเก็ต ประเทศไทย. วารสารมนุษย์ศาสตร์วิชาการ, 28(2), 1-27.
ฤธรรมรง ปลัดสงคราม. (2561). การออกแบบอัตลักษณ์บนบรรจุภัณฑ์สำหรับวิสาหกิจชุมชนผลิตภัณฑ์ สับปะรดภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต. สารอาศรมวัฒนธรรมวลัยลักษณ์, 18(1), 1-17.
เสาวพรรณ ปาละสุวรรณ และ คณะ (2563). การพัฒนาบะหมี่สดเสริมผักเหลียง. วารสารวิจัยรำไพพรรณี, 14(1), 167-170. สืบค้นจาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/RRBR/article/view/240491
อมรศรี แซ่ตัน. (2563). การใช้บริการอาหารพื้นถิ่นของผู้บริโภค จังหวัดภูเก็ต(วิทยานิพนธ์หลักสูตร คหกรรมศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตพระนคร.
Dapiran, G. P., & Kam, B. H. (2017). Value creation and appropriation in product returns management. The International Journal of Logistics Management, 28(3), 821-840. https://doi.org/10.1108/IJLM-11-2015-0199
Haven-Tang, C., Thomas, A. J., & Fisher, R. (2022). To What Extent Does the Food Tourism ‘Label’ Enhance Local Food Supply Chains? Experiences from Southeast Wales. Tourism and Hospitality, 3(1), 153-160. https://doi.org/10.3390/tourhosp3010011
Irwansyah, D. (2018). Measurement of Study Productivity and Evaluation Analysis by using the American Productivity Center (APC) Model at a Palm Oil Factory (Pks PT. Syaukath Sejahtera). In Proceedings of MICoMS 2017. Emerald Publishing Limited.
Jeon, M. M., & Jeong, M. (2017). Customers’ Perceived Website Service Quality and Its Effects On E-Loyalty. International Journal of Contemporary Hospitality Management, 29(1), 438-457. https://doi.org/10.1108/IJCHM-02-2015-0054
Kemitare, G., Kabuye, F., Olyanga, A. M., & Rudaheranwa, N. (2020). Value Chain, Productivity and Trade Performance in The Dairy Industry. Modern Supply Chain Research and Applications, 3(1), 24-40. https://doi.org/10.1108/MSCRA-05-2020-0009
Kotler, P. (2013). Marketing Management (The Millennium Edition). New York: Prentice Hall.
Porter, M. E. (2004). Competitive Advantage: Creating and Sustaining Superior Performance. New York: Simon & Schuster.
Porter, M. E. (1985). Competitive Advantage: Creating and Sustaining Superior Performance. New York: The Free Press.
Rahmiati, F., Othman, N. A., Ismail, Y., Bakri, M. H., & Amin, G. (2020). The Analysis of Tourism Value Chain Activities on Competitive Creation: Tourist’s Perspective. Talent Development & Excellence, 12(1), 4613-4628. https://doi.org/10.13106/jafeb.2020.vol7.no12.959
Tinta, A. A. (2017). The Determinants of Participation in Global Value Chains: The Case of ECOWAS. Cogent Economics & Finance, 5(1), 1389252. https://doi.org/10.1080/23322039 .2017.1389252
