เขตศาลเยาวชนและครอบครัวในการพิจารณาคดีครอบครัวที่ผู้เยาว์มีผลประโยชน์หรือส่วนได้เสีย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้นำเสนอแนวคิดในการกำหนดเขตศาลเยาวชนและครอบครัวในการพิจารณาคดีครอบครัวที่ผู้เยาว์มีผลประโยชน์หรือส่วนได้เสีย ซึ่งปัจจุบัน (พ.ศ. 2565) พระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 ไม่ได้กำหนดเขตศาลเยาวชนและครอบครัวสำหรับคดีครอบครัวที่ผู้เยาว์มีผลประโยชน์หรือส่วนได้เสียไว้เป็นการเฉพาะ จึงได้นำหลักทั่วไปในการกำหนดเขตศาลที่ได้กำหนดไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาใช้คือ ใช้หลักภูมิลำเนาจำเลย หรือสถานที่มูลคดีเกิด ซึ่งอาจไม่เหมาะสมกับคดีครอบครัวที่ผู้เยาว์มีผลประโยชน์หรือมีส่วนได้เสีย เนื่องจากคดีครอบครัวที่ผู้เยาว์มีผลประโยชน์หรือส่วนได้เสียนั้นต้องคำนึงถึงหลักประโยชน์สูงสุดของเด็กด้วย อีกทั้งกลไกในการพิจารณาคดีครอบครัวที่ผู้เยาว์มีผลประโยชน์หรือส่วนได้เสียนั้นกำหนดให้สถานพินิจเข้ามาเกี่ยวข้องกับการพิจารณาคดีโดยให้เจ้าพนักงานคุมประพฤติเข้ามาทำการสืบเสาะข้อเท็จจริงที่เกี่ยวข้องกับผู้เยาว์แล้วทำรายงานเสนอผู้อำนวยการสถานพินิจเพื่อให้ผู้อำนวยการสถานพินิจได้เสนอความเห็นต่อศาลเยาวชนและครอบครัวต่อไป ดังนั้น การกำหนดเขตศาลเยาวชนและครอบครัวในการพิจารณาคดีครอบครัวที่ผู้เยาว์มีผลประโยชน์หรือส่วนได้เสียจึงควรมีความเชื่อมโยงกับผู้เยาว์ซึ่งมีผลประโยชน์หรือส่วนได้เสียในคดีด้วย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กฎกระทรวงกำหนดแนวทางการพิจารณาว่าการกระทำใดเป็นไปเพื่อประโยชน์สูงสุดของเด็กหรือเป็นการเลือกปฏิบัติโดยไม่เป็นธรรมต่อเด็ก พ.ศ. 2549. (2549, 22 สิงหาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 123 ตอนที่ 84 ก หน้า 6-9.
คณิต ณ นคร. (2558). กฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6155/2540. สืบค้นจาก https://deka.in.th/view-12072.html
ทนงศักดิ์ ดุลยกาญจน์ และ พรรณพิไล ดุลยกาญจน์. (2557). คดีเกี่ยวกับเด็กและเยาวชน (แพ่ง-อาญา). (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: แสงจันทร์การพิมพ์.
ไพโรจน์ วายุภาพ. (2560). คำอธิบายระบบศาลและพระธรรมนูญศาลยุติธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 13). กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
มาตาลักษณ์ เสรเมธากุล. (2562). การคุ้มครองสิทธิเด็กภายใต้หลักประโยชน์สูงสุดของเด็กในกฎหมายไทย. วารสารนิติศาสตร์, 48(4), 621-653.
รัชนี สุขสวัสดิ์. (2562). ปัญหาการบังคับใช้กฎหมายในเรื่องเขตอำนาจศาลเยาวชนและครอบครัวตามมาตรา 95 แห่งพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553. วารสารนิติศาสตร์และสังคมท้องถิ่น, 3(1), 1-20.
สมชัย ฑีฆาอุตมากร. (2563). สัมมนากฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง. กรุงเทพฯ: ชวนพิมพ์ 50.
สหรัฐ กิติ ศุภการ. (2564). หลักและคำพิพากษา พระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ.2553. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
สุริยา ปานแป้น. (2559). หลักกฎหมายพระธรรมนูญศาลยุติธรรม. กรุงเทพฯ: ไอเดีย พริ้นติ้ง (2013).
