ทักษิณาวรรต: ศิลปะบำบัดในมิติทางพระพุทธศาสนา

Main Article Content

ดรุฑ สิทธิรัตน์

บทคัดย่อ

ผลงานสร้างสรรค์ “ทักษิณาวรรต” เป็นผลงานอีกชิ้นหนึ่งในโครงการแลกเปลี่ยนทางศิลปะและวัฒนธรรมไทย-อินเดีย โดยผลงานนี้ได้ถูกสร้างขึ้นและจัดแสดงใน นิทรรศการศิลปะ ณ ประเทศอินเดีย ในครั้งนี้มีคณะจากประเทศไทย ได้เดินทางไปทัศนศึกษาเพื่อเยี่ยมชม ขนบธรรมเนียมรวมถึงวัฒนธรรมของประเทศอินเดีย ซึ่งข้าพเจ้าได้พบเห็นสิ่งต่างๆ มากมาย ทั้งในส่วนที่เป็นเรื่องราวของวัตถุ ปรัชญา และวิถีชีวิตของผู้คนที่นั่น อีกทั้งได้พบเห็นเห็นเรื่องราวทางศาสนาพุทธที่ยังคงสามารถพบเห็นได้ แม้ว่าปัจจุบันศาสนาพุทธในประเทศอินเดีย จะไม่ได้เจริญรุ่งเรืองดังเช่นในอดีต แต่ก็ยังคงสะท้อนถึงต้องกำเนิดแห่งพระพุทธศาสนาอยู่ในหลายๆ พื้นที่ แต่กระนั้นคนอินเดียยังให้ความเคารพในศาสนาพุทธ แม้ว่าจะไม่ได้เป็นที่พึ่งหลักทางจิตใจก็ตาม


ผลงานพุทธศิลปะชิ้นนี้ได้นำแก่นและจุดมุ่งหมาย ของการเดินจงกรมหรือการทำ “ทักษิณาวรรต” มานำเสนอในแบบอย่างของข้าพเจ้า การเดินจงกรมในแบบที่ข้าพเจ้าเคยปฏิบัติมาคือการฝึกสติ ฝึกการรับรู้ โดยการเพ่งไปที่กายของตนในขณะก้าวย่างแต่ละก้าว กำหนดความรู้สึกของสัมผัส เท้าสัมผัสกับพื้นอย่างไร เท้ารู้สึกอย่างไรต่อพื้นผิวที่เหยียบ ขายกอย่างไร ส่วนใดของร่างกายทำงาน ใส่ใจไปตามความรู้สึกที่เกิดกับร่างกาย ให้รู้เท่าทันกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับกายและจิต ณ ขณะนั้น เพื่อเป็นการฝึกสติ ฝึกให้กายรู้เมื่อมีสติ จึงเกิดเป็นสมาธิ เมื่อเข้าถึงสมาธิ ปัญญาจึงเกิด ด้วยองค์ประกอบทางความคิดนี้ กลายเป็นแนวความคิดที่นำมากำหนดรูปทรงทางศิลปะ 3 ส่วน ได้แก่ สติ สมาธิ และปัญญา

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
สิทธิรัตน์ ด. (2022). ทักษิณาวรรต: ศิลปะบำบัดในมิติทางพระพุทธศาสนา. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 5(4), 1571–1582. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jmhs1_s/article/view/259331
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

คูณ โทขันธ์. (2548). การพัฒนาจิต. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.

ชลูด นิ่มเสมอ. (2531). องค์ประกอบของศิลปะ: Composition of Art. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.

ประเสริฐ ศีลรัตนา. (2542). สุนทรียะทางทัศนศิลป์. กรุงเทพ: โอเดียนสโตร์.

พระครูสุนทรธรรมนิทัศน์ และ รวีโรจน์ ศรีคำภา. (2564). สมดุลชีวิต. วารสารธรรมวัตร, 2(2), 29-37.

พระธรรมปิฎก. (ป.อ. ปยุตฺโต). (2556). การพัฒนาที่ยั่งยืน. (พิมพ์ครั้งที่ 13). กรุงเทพฯ: มูลนิธิโกมลคีมทอง.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2552). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลศัพท์. (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพฯ: จันทร์เพ็ญ.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

วรรณิภา ณ สงขลา. (2532). จิตรกรรมไทยประเพณี: เทคนิคและการอนุรักษ์. ศิลปากร, 33(5), 4-22.

วิชัย สิทธิรัตน์. (2550). ประติมากรรม: บูชาครู. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พรินท์ติ้ง.

ศิลป์ พีระศรี. (2502). คุณค่าของจิตรกรรมฝาผนัง. พระนคร: กรมศิลปากร.

สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (ม.ป.ป.). วิธีปฏิบัติวิปัสสนากัมมัฏฐานตามหลักสติปัฏฐาน 4. สืบค้นเมื่อ 15 พฤษภาคม 2565, จาก https://onab.go.th/th/content/category/detail/id/82/iid/4104

Art Centre, Silpakorn University. (2006). Thai-India Art and Cultural Exhibition Exchange 2005-2006. by Thai artists from Silpakorn University and Indian artists from Visva Bharati University (Santiniketan). Bangkok: Art Centre, Silpakorn University.

De Oliveira, N., Oxley, N., & Petry, M. (2003). Installation Art in the New Millennium: The Empire of the Senses. London: Thame & Hudson, Ltd.