แนวทางการเสริมสร้างความฉลาดทางสังคมของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน ศูนย์วิจัยและพัฒนาการศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับความฉลาดทางสังคมและระดับปัจจัยที่ส่งผลต่อความฉลาดทางสังคม 2) วิเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อความฉลาดทางสังคม และ 3) นำเสนอแนวทางการเสริมสร้างความฉลาดทางสังคมของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน ศูนย์วิจัยและพัฒนาการศึกษา รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยแบบผสานวิธี กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น จำนวน 243 คน ใช้วิธีการสุ่มแบบหลายขั้นตอน และกลุ่มผู้ให้ข้อมูลหลัก จำนวน 15 คน ที่เลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยมี 2 ชนิด คือ 1) แบบสอบถาม 2) แนวคำถาม วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณโดยใช้สถิติพื้นฐาน การวิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน สำหรับข้อมูลเชิงคุณภาพใช้การวิเคราะห์เนื้อหาแล้วเขียนบรรยายเชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า 1) นักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้นมีระดับความฉลาดทางสังคมโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก และระดับตัวแปรที่ส่งผลต่อความฉลาดทางสังคมโดยภาพรวมอยู่ในระดับมากทุกตัวแปร 2) มีตัวแปรทั้งหมด 3 ตัวแปร คือ รูปแบบการเผชิญปัญหา การปรับตัวด้านการเรียน และบรรยากาศการเรียนการสอน สามารถอธิบายความฉลาดทางสังคมของนักเรียนอยู่ที่ร้อยละ 72.00 และ 3) แนวทางการเสริมสร้างความฉลาดทางสังคมของนักเรียน ประกอบด้วย 4 แนวทางหลัก คือ โรงเรียนควรจัดกิจกรรม (1) ให้ความสนใจกับคนและสิ่งรอบข้าง (2) สามารถพัฒนาทักษะการสื่อสาร (3) ส่งเสริมให้นักเรียนยอมรับในความแตกต่างระหว่างบุคคล และ(4) ส่งเสริมให้นักเรียนมีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจผู้อื่น
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลางกลุ่มสาระการเรียนรู้ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ. 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กาญจน์กมล สุวิทยารัตน์. (2557). การศึกษาและพัฒนาความฉลาดทางสังคมของนักศึกษาในสถาบันอุดมศึกษาในภาคใต้(วิทยานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ดุษฏี เล็บขาว. (2559). การพัฒนาเชาวน์สังคมของนักเรียนวัยรุ่นโดยการปรึกษากลุ่มแบบบูรณาการ(วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา.
ทัชชา สุริโย. (2559). ผลของโปรแกรมการให้คำปรึกษากลุ่มที่มีต่อการเสริมสร้างความฉลาดทางสังคมในวัยรุ่นกลุ่มเสี่ยงต่อภาวะซึมเศร้า(วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ปาณิศา คงสมจิตต์. (2559). ความฉลาดทางสังคม (SQ) ในยุคศตวรรษที่ 21. สืบค้นจากhttp://www.council.mju.ac.th/openFile.aspx?id=MTceMjlz
ผ่องพรรณ ตรัยมงคลกูล และสุภาพ ฉัตราภรณ์. (2555). การออกแบบการวิจัย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
พงษ์ศักดิ์ น้อยพยัคฆ์. (2555). Social intelligence: ปฏิบัติการสร้างทักษะสังคมให้เด็กเก่ง. กรุงเทพฯ: รักลูกกรุ๊ป.
พสุ เดชะรินทร์. (2549). โครงการพัฒนาการเป็นองค์การที่มีขีดสมรรถนะสูง. ในรายงานผลการศึกษาพัฒนารูปแบบเบื้องต้นของหน่วยงานภาครัฐ: องค์การที่มีขีดสมรรถนะสูงสำหรับสำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. กรุงเทพฯ: คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
โรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน. (2564). บันทึกข้อความเสนอลงโทษนักเรียน: แบบบันทึกกรณีนักเรียนทำผิดระเบียบ. นครปฐม: โรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน.
วิจารณ์ พานิช. (2556). การสร้างการเรียนรู้สู่ศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสยามกัมมาจล.
ศิริญพร บุสหงส์, ชนัดดา แนบเกษร และ จิณห์จุฑา ชัยเสนา ดาลลาส. (2562). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความฉลาดทางสังคมของนักศึกษาพยาบาล. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการจัดการและเทคโนโลยีอีสเทิร์น, 16(1), 26-38.
อริสา แก้วลี. (2561). แนวทางการส่งเสริมกระบวนการเรียนรู้ระหว่างครอบครัวและโรงเรียนในการพัฒนาความฉลาดทางสังคมของเด็กวัยรุ่นตอนต้นในกรุงเทพมหานคร(วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อรุณประภาส์ ธนกิจโกเศรษฐ์. (2558). ความฉลาดการคิดและการพัฒนาตนเอง. สืบค้นจาก http://www.forest.go.th/psdg/index.php?optiom=com_docman&Itemid=409&task=doc_download&gid=462&lang=en
อัฐฉญา แพทย์ศาสตร์ และ พัชรินทร์ รุจิรานุกูล. (2563). แนวทางส่งเสริมความฉลาดทางสังคมของนักศึกษาครูมหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี. วารสารวิชาการศรีปทุม ชลบุรี, 16(1), 145-154.
Albrecht, K. (2006). Social Intelligence: The New Science of Success. San Francisco: Jossey-Bass A Wiley Imprint.
Babu, M.S. (2007). Social Intelligence Among Senior Secondary School Student: A Comparative Sketch. Retrieved September 23, 2022 from http://eric.ed.gov/?id=ED50048
Bar-On, R. (2006). The Bar-On Model of Emotional-social Intelligence (ESI). Psicothema, 18, 13-25. Retrieved September 23, 2022 from https://www.psicothema.com/pdf/3271.pdf
Meijs, N. et al. (2010). Social Intelligence and Academic Achievement as Predictors of Adolescent. Journal of Youth and Adolescence, 39(1), 62–72. https://doi.org/10.1007/s10964-008-9373-9
Silvera, H.D., Martinussen, M., & Dahl, T.I. (2001). The Tromso Ssocial Intelligence Scale, A Self-report Measure of Social Intelligence. Scandinavian Journal of Psychology, 42, 313-319. https://doi.org/10.1111/1467-9450.00242SourcePubMed
