รูปแบบการพัฒนาโรงเรียนอัจฉริยะในยุคดิจิทัล สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ประกอบและตัวชี้วัดของโรงเรียนอัจฉริยะในยุคดิจิทัล สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน 2) ศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์และความต้องการจำเป็น และ 3) เสนอรูปแบบการพัฒนาโรงเรียนอัจฉริยะในยุคดิจิทัล แบ่งเป็น 3 ขั้นตอน คือ 1) ศึกษาองค์ประกอบและตัวชี้วัดการเป็นโรงเรียนอัจฉริยะในยุคดิจิทัลเพื่อเป็นกรอบแนวคิดการวิจัย 2) สำรวจสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์และวิเคราะห์ความต้องการจำเป็นของการพัฒนาโรงเรียนอัจฉริยะในยุคดิจิทัล 3) เสนอรูปแบบการพัฒนาโรงเรียนอัจฉริยะในยุคดิจิทัล เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์ สถิติที่ใช้ ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์ของเพียร์สัน ค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของคอนบาค และการวิเคราะห์ดัชนีความต้องการจำเป็นในวิธีการพัฒนา (Modified Priority Needs Index: PNImodified)
ผลการวิจัยพบว่า 1. องค์ประกอบของการพัฒนาโรงเรียนอัจฉริยะในยุคดิจิทัล ประกอบด้วย 3 ด้าน (27 ตัวชี้วัด) ได้แก่ 1) ด้านบุคคล (7 ตัวชี้วัด) 2) ด้านบริหารจัดการ (12 ตัวชี้วัด) และ 3) ด้านสื่อนวัตกรรมและเทคโนโลยี (8 ตัวชี้วัด) ผลการประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปได้อยู่ในระดับมากที่สุด 2. สภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ของการพัฒนาโรงเรียนอัจฉริยะในยุคดิจิทัล พบว่า สภาพปัจจุบัน โดยภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง และมีสภาพที่พึงประสงค์ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ความต้องการจำเป็นอันดับแรกคือ ด้านบุคคล รองลงมาคือ ด้านการบริหาร และด้านสื่อนัวตกรรมและเทคโนโลยี ตามลำดับ และ 3. รูปแบบการพัฒนาโรงเรียนอัจฉริยะในยุคดิจิทัลตามองค์ประกอบ 3 ด้านและ 27 ตัวชี้วัด ประกอบด้วย 7 ขั้นตอน ตามรูปแบบ CARCARE Model
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กนกอร สมปราชญ์. (2560). ภาวะผู้นำและภาวะผู้นำการเรียนรู้สำหรับผู้บริหารสถานศึกษา. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
กุลชลี จงเจริญ. (2557). ประมวลสาระวิชาการพัฒนาทักษะและประสบการณ์วิชาชีพสำหรับผู้นำทางการศึกษา หน่วยที่ 12 ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรม. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
จิรพล สังข์โพธิ์, สุวรรณ จันทิวาสารกิจ และ เสาวณีย์ อยู่ดีรัมย์. (2560). ภาวะผู้นำในการบริหารยุคดิจิทัล: องค์การไอทีและองค์การที่เกี่ยวข้องกับไอทีในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยนวัตกรรม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ณัฐวุฒิ พงศ์สิริ. (2560). ผู้นำที่เรียกว่า Digital Leader ในยุคเศรษฐกิจดิจิทัล. HR Society Magazine, 15(172), 20-23.
ณิรดา เวชญาลักษณ์. (2560). ภาวะผู้นำทางการบริหาร. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นวลจันทร์ จุฑาภักดีกุล. (2558). เด็กยุคดิจิทัล. ค้นเมื่อ 22 พฤษภาคม 2563, จาก http://ejournals.swu.ac.th/index.php/ENEDU/article/view/6704.
บุญชม ศรีสะอาด. (2553). หลักการวิจัยเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
พชรวิทย์ จันทร์ศิริสิร. (2564). นโยบายและการวางแผนกลยุทธ์สำหรับสถาบันศึกษายุคใหม่. (พิมพ์ครั้งที่ 4). มหาสารคาม: อภิชาตการพิมพ์.
รุ่งชัชดาพร เวหะชาติ. (2550). การบริหารงานวิชาการสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. สงขลา: มหาวิทยาลัยทักษิณ.
วิรัช วิรัชนิภาวรรณ. (2561). การบริหารจัดการยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: โฟร์เพซ.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2562). การพัฒนาผู้เรียนให้เป็นนักประดิษฐ์ จากบทเรียนการจัดการเรียนรู้ของครูผู้สร้างนักประดิษฐ์. กรุงเทพฯ: เอ็น 60 รัตนเทรดดิ้ง.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
Elliott, T. (2017). Digital Leadership: A Six-Step Framework for Transformation. Retrieved May 22, 2020, from http://www.digitalistmag.com/author/telliott.
Hamzah, Z., Petmitr, S., Mungthin, M., Leelayoova, S., & Chavalitshewinkoon-Petmitr, P. (2006). Differential Detection of Entamoeba Histolytica, Entamoeba Dispar, And Entamoeba Moshkovskii by A Single-Round PCR Assay. Journal of Clinical Microbiology, 44(9), 3196-3200. https://doi.org/10.1128/JCM.00778-06
Jukes, I., McCain, T., & Macdonald, B. (2017). Understanding Digital Children (DKs) Teaching & Learning in the New Digital Landscape. Retrieved December 20, 2018, from http://wvde.state.wv.us/principalsinstitute/institute07-8/docs_summer/SummerDay04_ JukesNewDigitalLandscape.pdf.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and psychological measurement, 30(3), 607-610.
Krishanamurthi, R. (2017). Leadership Excellence in the Digital Era. Retrieves May 22, 2020, from https://www.dqindia.com/50137-2/.
Sheninger, E. C. (2014). Digital leadership: changing paradigms for changing times. United States of America: Corwin.
Simester, A. P., Spencer J. R., Sullivan, G. R., & Virgo, G. J. (2013). Simester and Sullivan's Criminal Law: Theory and Doctrine. (5th ed). Oxford: Hart Publishing.
Taghva, M. R., Fard, M. T., Taheri, S. M., & Omidinia, S. (2019). Success Factors for Smart Schools Emphasizing the Role of Information Technology. International Journal of Engineering and Technology, 11(4), 731-739. https://doi.org/10.21817/ijet/2019/v11i4/ 191104065
Panich, P. (2013). The process of education in the 21st century. Retrieved September 13, 2020, from http://arit.mcru.ac.th/km56/admin/download/10KM_1.pdf.
Zhu, Z. T., Yu, M. H., & Riezebos, P. (2016). A Research Framework of Smart Education. Smart learning environments, 3(4), 1-17. https://doi.org/10.1186/s40561-016-0026-2
