วิเคราะห์พุทธธรรมที่ปรากฏในงานศิลปกรรมในนครหลวงเวียงจันทน์ เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงศาสนา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาหลักพุทธธรรมที่ปรากฏในงานศิลปกรรม 2) ศึกษางานศิลปกรรมในนครหลวงเวียงจันทน์ สปป.ลาว และ 3) วิเคราะห์พุทธธรรมที่ปรากฏในงานศิลปกรรมในนครหลวงเวียงจันทน์ เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงศาสนา ศึกษาเอกสารและเก็บข้อมูลภาคสนาม เครื่องมือ คือแบบสำรวจ แบบสัมภาษณ์ แบบสังเกต รวบรวมข้อมูลนำมาวิเคราะห์ นำเสนอโดยวิธีพรรณนาวิเคราะห์ ผลการวิจัยพบว่า 1. หลักพุทธธรรมที่ปรากฏในงานศิลปกรรม ในพุทธศาสนายุคแรกๆสถาปัตยกรรม คือสถูป หมายถึงพระนิพพาน งานประติมากรรมเสาหลักหินพระเจ้าอโศกและพระพุทธรูป คือธรรมจักรกัปวัตนสูตร บุญกริยาวัตถุ ไตรลักษณ์ มรรค 8 ทศบารมี อริยสัจ 4
2. งานศิลปกรรมในนครหลวงเวียงจันทน์ สปป. ลาว ประกอบด้วยสถาปัตยกรรม 2 แห่ง พระธาตุหลวง และสิมวัดองค์ตื้อ ปฏิมากรรม 5 องค์ คือพระพุทธรูปพระเจ้าใหญ่อินแปง ที่สิมวัดอินแปง และที่หอพระพุทธรูป วัดพระแก้ว และจิตรกรรมฝาผนังที่สิม วัดสีสะเกด และ 3. วิเคราะห์พุทธธรรมที่ปรากฏในงานศิลปกรรมในนครหลวงเวียงจันทน์ เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงศาสนา พบว่าหลักธรรมที่ปรากฎสถาปัตยกรรม พระธาตุหลวงและสิมวัดองค์ตื้อ คือ ไตรลักษณ์ อริยสัจ อริยมรรค ทศบารมี นิพพาน ปฎิมากรรม คือพระพุทธรูปพระเจ้าใหญ่อินแปงที่สิม วัดอินแปง พระพุทธรูปที่หอพระพุทธรูป วัดพระแก้ว คือ ไตรลักษณ์ อริยสัจ อริยมรรค นิพพาน จิตรกรรมฝาผนังที่ผนังสิม วัดสีสะเกด คือ บุญกิริยาวัตถุ อริยสัจ อริยมรรค ทศบารมี นิพพาน หลักธรรมเหล่านี้ส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงศาสนา มิติทางจิตวิญญาณ คือเป็นสัญญะนำความสุขสงบแก่จิตใจ เป็นสัญญะก่อให้เกิดสุนทรียภาพความงาม สร้างกิจกรรมทางเศรษฐกิจก่อรายได้ให้แก่รัฐบาลและประชาชนลาว
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กันหา สีกุนวง. (2559). ฮางฮดสรง: สื่อสัญลักษณ์ สุนทรียภาพ พิธีกรรมและความเชื่อ ใน แขวงหลวงพระบาง นครหลวงเวียงจันทน์ และ แขวงจำปาสัก ของ สปป ลาว. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 8(2), 60-77.
คำสุข แก้ววงสาย. (2559). สิมเวียงจันทน์: รูปแบบ สุนทรียภาพ และคติสัญลักษณ์. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 8(2), 44-59.
ฉลาดชาย รมิตานนท์. (2527). ผีเจ้านาย. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
เชษฐิ์ ติงสัญชลี. (2558). ประวัติศาสตร์ศิลปะอินเดียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รูปแบบ พัฒนาการและความหมาย. นนทบุรี: มิวเซียมเพรส.
บุรินทร์ เปล่งดีสกุล. (2555).พลวัตของจิตรกรรมร่วมสมัยลาวจากยุคอาณานิคมถึงปัจจุบัน. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 4(1), 30–57.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2551). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระศรีสังคม ชญานุวฑฺโฒ และ ปาริชาติ วไลยเสถียร. (2563) การจัดการท่องเที่ยวเชิงพุทธศาสนา:รูปแบบและเครือข่ายการจัดการของวัดในสังคมไทย. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 3(7), 238-249.
มหาคำ จำปาแก้วมณี และคณะ. (2539). ประวัติศาสตร์ลาว. (สุวิทย์ ธีรศาศวัติ, ผู้แปล). ขอนแก่น: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
รุ่งโรจน์ ธรรมรุ่งเรือง. (2565). รู้เรื่องสถูปเจดีย์: ที่มา ความหมาย ศิลปกรรมเจดีย์ในประเทศไทยทุกยุคทุกสมัย. นนทบุรี: มิวเซียมเพรส.
วัชรินทร์ สินศิริ. (2559). จิตรกรรมหลวงพระบาง ผลกระทบต่อสังคมก่อนและหลังปี ค.ศ. 1995. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 8(2), 315-339.
สงวน รอดบุญ. (2545). พุทธศิลปลาว. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์สายธาร.
Lall V. (2014). The Golden Lands: Architecture of The Buddhist World. Hong Kong: J.F. Publishing.
Revire, N., & Soomjinda, P. (2023). Decoding Southeast Asian Art: Studies in Honor of Piriya Krairiksh. Bangkok: River Books.
