สื่อพื้นบ้านกับการถวิลหาอดีต: พิธีรำเจ้าพ่อ-เจ้าแม่ ของชาวมอญพระประแดง
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาบทบาทและหน้าที่ของพิธีรำเจ้าพ่อ-เจ้าแม่ของชาวมอญพระประแดงในฐานะสื่อพื้นบ้าน และ 2) เพื่อศึกษาการถวิลหาอดีตของชาวมอญพระประแดง เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน ระหว่างการวิจัยเชิงคุณภาพโดยใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกกับกลุ่มผู้ให้ข้อมูลหลักจำนวน 3 กลุ่มคือ 1) ผู้สืบทอด 2) ผู้ร่วมพิธี และ 3) นักวิชาการ และการสังเกตแบบมีส่วนร่วม และในส่วนของการวิจัยเชิงปริมาณโดยใช้แบบสอบถามกับกลุ่มผู้ร่วมพิธี จำนวน 385 คน ผลการวิจัยพบว่า พิธีรำเจ้าพ่อ-เจ้าแม่ของชาวมอญพระประแดง มีการการดำรงอยู่และมีการสืบทอดกันมาอย่างยาวนานผ่านความเชื่อเรื่องผีซึ่งเป็นความเชื่อที่ฝังลึกอยู่ในจิตวิญญาณของชาวมอญและบทบาทหน้าที่ต่อบุคคล กลุ่มคน และชุมชน จำนวน 10 บทบาทหน้าที่ ได้แก่ ระดมพลังชุมชน สืบทอดความเชื่อ สร้างความสามัคคี สร้างและสืบทอดอัตลักษณ์ สร้างความอบอุ่นและความมั่นคงทางจิต สร้างความบันเทิง จัดระเบียบสังคม สร้างความทรงจำร่วม อบรมบ่มเพาะและคลังเก็บความรู้ นอกจากนี้ยังพบว่าพิธีรำเจ้าพ่อ-เจ้าแม่มีการถวิลหาอดีตผ่านมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้และมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ โดยมีปัจจัยที่ส่งผลต่อการถวิลหาอดีต
3 ปัจจัยได้แก่ 1) ปัจจัยด้านอารมณ์และความรู้สึก 2) ปัจจัยด้านสถานที่และเวลา และ 3) ปัจจัยด้านสิ่งเร้า
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
เกรียงไกร วัฒนาสวัสดิ์. (2556). ความคิดเห็นและพฤติกรรมของนักท่องเที่ยว ต่อความจริงแท้ในการจัดการ การท่องเที่ยวเชิงโหยหาอดีต: กรณีศึกษาชุมชนตลาดสามชุกร้อยปี จังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารดำรงวิชาการ, 12(1), 109-135. สืบค้นจาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/damrong/article/view/21529/18575
กษิด์เดช เนื่องจำนงค์. (2558). นครเขื่อนขันธ์พิพิธทัศนา สองศตวรรษวัดทรงธรรม ศูนย์กลางพุทธศาสนารามัญนิกายแห่งเมืองนครเขื่อนขันธ์ ที่ระลึกในวาระครบรอบ 200 ปี แห่งการสถาปนาพระอาราม. (น. 11-35). กรุงเทพฯ: อัมรินทร์.
กาญจนา แก้วเทพ. (2550). สื่อสารมวลชนเบื้องต้น สื่อสารมวลชน วัฒนธรรม และสังคม .กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กาญจนา แก้วเทพ, สุชาดา พงศ์กิตติวิบูลย์ และ ทิพย์พธู กฤษสุนทร. (2554). สื่อพื้นบ้านในสายตานิเทศศาสตร์. กรุงเทพฯ: ห้างหุ่นส่วนจำกัดภาพพิมพ์.
กาญจนา แก้วเทพ. (2557). ศาสตร์แห่งสื่อและวัฒนธรรมศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
ทิพย์พธู กฤษสุนทร. (2553). การวิเคราะห์การปรับตัวของสื่อพื้นบ้าน : ศึกษากรณีเพลงโคราช จังหวัดนครราชสีมา. วารสารนิเทศศาสตร์, 28(1), 19-35. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jcomm/article/view/86358/68530
ภูริณัฐ พฤกษ์เนรมิตร. (2554). โหยหาอดีต : การศึกษาวิธีวิทยาในผลงานวิชาการของไทย (พ.ศ. 2546 – 2563). วารสารปาริชาต, 34(3), 1-16. สืบค้นจาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/parichartjournal/article/view/241272/172179
สุภรณ์ โอเจริญ. (2541). มอญในเมืองไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุการวิจัย.