เพลงช้าเรื่องเต่าทองในมิติทางปรัชญา

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์สุนทรียะทางฆ้องวงใหญ่ เพลงเรื่องประเภทเพลงช้า การวิจัยเชิงคุณภาพตั้งต้นข้อมูลจากปริญญานิพนธ์ เรื่อง ศึกษาเอกลักษณ์ทางดนตรีทางฆ้องวงใหญ่ เพลงช้าเรื่องเต่าทอง ผู้วิจัยศึกษาเอกสารและสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญทางดนตรีไทย ผู้เชี่ยวชาญทางปรัชญาและกลุ่มผู้ฟังดนตรีทั่วไป สัมภาษณ์ตามประเด็นและสังเกตแบบมีส่วนร่วม วิเคราะห์ด้วยทฤษฎีดนตรีไทย แนวคิดการรับรู้และตีความทางปรัชญา กระบวนการวิเคราะห์ 1. ปรากฎการณ์ความหลากหลายของทางเพลง 2. ตีความและวิเคราะห์สุนทรียะ 3. สรุปและอภิปรายผลการวิจัย ผลการวิจัยพบว่า เพลงช้าเรื่องเต่าทองเป็นความงามของเสียง สันนิษฐานว่าผู้ประพันธ์สร้างสรรค์ตัวดนตรีขึ้นใหม่โดยไม่ใช้การจดบันทึกในระบบโน้ต แต่ใช้การสร้างในมโนทัศน์จนครบโครงสร้างเพลงเรื่องประเภทเพลงช้า ในมุมมองปรัชญาเป็นการสร้างสรรค์ขึ้นใหม่โดยความเป็นมนุษย์ โดยตัดขาดกระบวนการเลียนแบบธรรมชาติก่อนหน้า ทำให้เพลงช้าเรื่องเต่าทองแสดงความหมายของความเป็นมนุษย์ “ความไม่ช้าไม่เร็ว” ในทำนองสอดคล้องกับชื่อเพลง “เต่า” ซึ่งหมายถึงความงามยืนยงสถาพรเป็นนิรันดร์สอดคล้องกับแนวคิดอทุกขมสุขเวทนาในพุทธปรัชญา ตัวดนตรียกความงามอยู่เหนืออารมณ์ของมนุษย์ แสดงถึงปรัชญาดนตรีไทยในฐานะปรัชญาตะวันออก