การพัฒนาสมรรถนะการพูดเพื่อสร้างแรงบันดาลใจของผู้บริหารธุรกิจประกันชีวิต
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสมรรถนะ และความต้องการจำเป็นในการพูดเพื่อสร้างแรงบันดาลใจของผู้บริหารธุรกิจประกันชีวิต 2) ศึกษาการพัฒนาสมรรถนะการพูดเพื่อสร้างแรงบันดาลใจของผู้บริหารธุรกิจประกันชีวิต โดยใช้รูปแบบการวิจัยแบบผสานวิธี การศึกษาครั้งนี้ศึกษาในบริษัทประกันชีวิตชั้นนำ 5 บริษัท เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์เชิงลึกกึ่งโครงสร้าง เพื่อหาสมรรถนะการพูดเพื่อสร้างแรงบันดาลใจของผู้บริหารธุรกิจประกันชีวิต คือผู้บริหารระดับต่าง ๆ จำนวน 19 คน ใช้การคัดเลือกเลือกแบบเจาะจง และเก็บรวบรวมข้อมูลจากแบบสอบถาม จากตำแหน่งผู้จัดการภาค จำนวน 384 คน จากนั้นนำผลความต้องการในการพัฒนาสมรรถนะที่ได้ ไปสร้างเครื่องมือการพัฒนาการพูดเพื่อสร้างแรงบันดาลใจของผู้บริหารธุรกิจประกันชีวิต โดยมีผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 12 คน จากการคัดเลือกแบบเจาะจง พิจารณาและให้ข้อเสนอแนะ โดยใช้วิธีการสนทนากลุ่ม สถิติและวิธีการที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน จัดลำดับความสำคัญด้วยดัชนี (PNImodified) ผลการศึกษาพบว่า 1) ผลการศึกษาเชิงคุณภาพ โดยการสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง พบว่า ผู้บริหารส่วนใหญ่ขาดทักษะด้านการพูดเพื่อสร้างแรงบันดาลใจ และผลการศึกษาเชิงปริมาณ พบว่า ด้านทักษะการพูดเพื่อสร้างแรงบันดาลใจ (PNImodified = 0.168) รองลงมา คือ ด้านความรู้การพูดเพื่อสร้างแรงบันดาลใจ (PNImodified = 0.164) และด้านเจตคติการพูดเพื่อสร้างแรงบันดาลใจ (PNImodified = 0.156) ตามลำดับ 2) ผลการพัฒนาสมรรถนะการพูดเพื่อสร้างแรงบันดาลใจของผู้บริหารธุรกิจประกันชีวิต โดยใช้หลักสูตรฝึกอบรมผสมการชี้แนะ พบว่า มีความเหมาะสม ในระดับมากที่สุด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
ชนาพร พิทยาบูรณ์. (2560). การสื่อสารของผู้นำกับการเปลี่ยนแปลงสังคม. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต, 12(2), 62-72.
ชิศากัญญ์ เล่าชู. (2558). ชีวิตกับการประกันชีวิตของคนไทย(วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา.
ปณชัย อารีเพิ่มพร. (2560). ทำความรู้จักกับไลฟ์โค้ช อาชีพที่ใคร ๆ ก็พร้อมจะหมั่นไส้ได้ตลอดเวลา. สืบค้นจาก https://thestandard.co/newsthaiand-lifecoach
สมาคมประกันชีวิต. (2565). ความหมายของประกันชีวิต. สืบค้นจาก https://shorturl.asia/dtqn6
พระมหาอุดร อุตตฺโร, พระครูศรีสุธรรมนิวิฐ, พระครูศรีสุธรรมนิวิฐ และ พระครูใบฎีกามณฑล เขมโก.(2565). ศึกษาแนวทางการพัฒนาหลักสูตรฐานสมรรถนะกับการจัดการเรียนการสอนของผู้เรียน.วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 9(1), 438-451.
เอี่ยมสิน ลีลาภรณ์ และคณะ. (2563). ความต้องการพัฒนาศักยภาพของผู้บริหารองค์กรตัวแทนประกันชีวิตบริษัท เอไอเอ ประกันชีวิต จำกัด. วารสารรัชต์ภาคย์, 14(36), 254-265. สืบค้นจาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/RJPJ/article/view/242669
Boyatzis, R. E. (1982). The Competent Manager: A Model of Effective Performance. New York: John Wiley & Sons.
Buapian, P. (1994). Speech Communication: Strategy To Speak Effectively. Pathumthani: Rangsit University.
Deborah, J. B. (2014). Leadership Communication. (3rd ed.). New York: McGraw-Hill.
McClelland, D. C. (1973). Testing For Competence Rather Than For "Intelligence." American Psychologist, 28(1), 1–14. https://doi.org/10.1037/h0034092
