การพัฒนาการจัดการทางการเมืองสมัยใหม่ด้วยพลัง บ้าน วัด โรงเรียน ในยุคดิจิทัล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยเรื่องการพัฒนาการจัดการทางการเมืองสมัยใหม่ด้วยพลัง บ้าน วัด โรงเรียน ในยุคดิจิทัลนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ แบบวิจัยภาคสนาม มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการพัฒนาการจัดการทางการเมืองสมัยใหม่ ด้วยพลังบ้าน วัด โรงเรียน ในยุคดิจิทัล 2) พัฒนาการจัดการทางการเมืองสมัยใหม่ ด้วยพลังบ้าน วัด โรงเรียน ในยุคดิจิทัล และ 3) ประยุกต์ใช้การจัดการทางการเมืองสมัยใหม่ ด้วยพลังบ้าน วัด โรงเรียน ในยุคดิจิทัล ประชากรหรือผู้ให้ข้อมูลสำคัญที่ใช้ในการวิจัยโดยการสัมภาษณ์เชิงลึกและการสนทนากลุ่มเฉพาะ มี 5 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มที่ 1 นักวิชาการด้านพระพุทธศาสนาหรือเจ้าอาวาส กลุ่มที่ 2 นักวิชาการด้านรัฐศาสตร์ กลุ่มที่ 3 สื่อมวลชน กลุ่มที่ 4 นักวิชาการด้านการศึกษาหรือผู้บริหาร และกลุ่มที่ 5 ผู้นำท้องถิ่นหรือหัวหน้าครอบครัว รวมจำนวนทั้งหมด 30 รูป/คน การวิเคราะห์ข้อมูลเป็นแบบวิเคราะห์เนื้อหาเชิงพรรณนาอรรถาธิบาย
ผลการวิจัยพบว่า 1. จากการศึกษาทำให้ได้องค์ความรู้ที่สำคัญการจัดการทางการเมืองสมัยใหม่ ด้วยพลังบ้าน วัด โรงเรียน ในยุคดิจิทัล ดังนี้ (1) ได้องค์ความรู้เกี่ยวกับการพัฒนาการจัดการ (2) ได้องค์ความรู้เกี่ยวกับการเมืองสมัยใหม่ (3) ได้องค์ความรู้เกี่ยวกับพลังบ้าน วัด โรงเรียน และ (4) ได้องค์ความรู้เกี่ยวกับยุคดิจิทัล
2. การพัฒนาการจัดการทางการเมืองสมัยใหม่ ด้วยพลังบ้าน วัด โรงเรียน ในยุคดิจิทัล ทำให้ทราบข้อมูลประกอบการสร้างรูปแบบ การจัดการทางการเมืองสมัยใหม่ ด้วยพลังบ้าน วัด โรงเรียน ในยุคดิจิทัล ดังนี้ (1) สภาพปัญหา (2) ความต้องการทางการเมือง (3) การเมืองสมัยใหม่ผ่านสื่อดิจิทัล (4) สื่อสมัยใหม่ในยุคดิจิทัล (5) หลักการทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตย และ (6) การพัฒนาการจัดการการเมืองสมัยใหม่
3. “บ้าน” รับหน้าที่งานบุคลากร, งบประมาณ และการกำกับดูแล “วัด” รับหน้าที่ การวางแผนและการประสานงาน “โรงเรียน” รับหน้าที่การจัดองค์การ, การอำนวยการ และการรายงานผล
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
จีระพงษ์ โพพันธ์. (2562). ผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยี. สืบค้นเมื่อ 10 มีนาคม 2562, จาก https://kru-it.com/design-and-technology-m2/impact-of-technology-changes/
ทินพันธุ์ นาคะตะ. (2525). รัฐศาสตร์: ทฤษฎี แนวความคิดปัญหาสำคัญ และแนวทางศึกษาวิเคราะห์การเมือง. กรุงเทพฯ: สมาคมสังศาสตร์แห่งประเทศไทยและบรรณกิจ.
นิยม เวชกามา. (2561). รูปแบบการมีส่วนร่วมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตย ของประชาชนชาวสกลนคร ตามแนวพุทธจิตวิทยา(หลักสูตรปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
นุชา สระสม. (2560). การมีส่วนร่วมใน "การบริหารแบบบ้าน วัด โรงเรียน" ของโรงเรียนวัด สังกัดกรุงเทพมหานคร(หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต) มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ประเภทของสื่อ. (2561). สืบค้นเมื่อ 10 มีนาคม 2562, จาก www.medialiteracy-th.com
เปรม ถาวรประภาสวัสดิ์. (2563). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเปลี่ยนผ่านไปสู่ประชาธิปไตย: ศึกษากรณีประเทศอังกฤษกับประเทศไทย(วิทยานิพนธ์สาขาวิชาการเมืองการปกครอง). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พระครูสมุห์มานิตย์ ญาณธโร (สีทะ). (2560). การประยุกต์หลักพุทธธรรมในการใช้สื่อสังคมออนไลน์สำหรับพระนิสิต มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตเชียงใหม่(หลักสูตรปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระสมุห์วศิน วิสุทฺโธ (พงษ์ศักดิ์). (2561). การจัดการงานสาธารณสงเคราะห์ของพระสังฆาธิการ อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี (วิทยานิพนธ์). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ภูวณัฐสร์ หนูมาก. (2549). กระบวนการการมีส่วนร่วมของบ้าน วัด โรงเรียน (บวร) ต่อการพัฒนาโรงเรียนวิถีพุทธ(วิทยานิพนธ์สังคมสงเคราะห์ศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2525). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2525. กรุงเทพฯ: อักษรเจริญทัศน์.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2539). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2539. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: อักษรเจริญทัศน์.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2554). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2545. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ศิริวัฒนาอินเตอร์พริ้นท์.
วิชัย ตันศิริ. (2560). การพัฒนาการเมืองที่ยั่งยืน. กรุงเทพฯ: สถาบันนโยบายศึกษา ภายใต้มูลนิธิส่งเสริมนโยบายศึกษา.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2556). สัจธรรมแห่งแนวพระราชดำริ สู่การพัฒนาอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ: อัมรินทร์พริ้นติ้ง แอนด์พับลิชชิ่ง.
สุรพล สุยะพรหม และคณะ. (2555). พื้นฐานทางการจัดการ. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
องค์ประกอบของสื่อดิจิทัลเบื้องต้น. (2561). สืบค้นเมื่อ 10 มีนาคม 2562, จาก https://sites.google.com/site/
อริญญา เถลิงศรี. (2563). ศูนย์พัฒนา. สืบค้นเมื่อ 10 มีนาคม 2562, จาก https://www.bangkokbiz-news.com/news/detail/872368
อุทัย เลาหวิเชียร. (2551). รัฐประศาสนศาสตร์: ลักษณะวิชาและมิติต่างๆ. กรุงเทพฯ: เสมาธรรม.
Cnudde, C.F., & Neubauer, D.E. (1969). Empirical democratic theory. Chicago: Markham Pub. Co.
Heinich. R., Molenda. M., & Russell. J. (1993). Instructional Media and the Ne Technologies of Instruction. (3rd ed.). New York: Macmillan Publishing.
