กลวิธีทางภาษาที่ปรากฏในกฎหมายล้านคำกอง
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความเรื่อง “กลวิธีทางภาษาที่ปรากฏในกฎหมายล้านคำกอง” มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากลวิธีทางภาษาที่ปรากฏในกฎหมายล้านคำกอง ซึ่งเป็นกฎหมายโบราณที่สำคัญของกลุ่มชาติพันธุ์พวน ผลการศึกษาพบว่า ในกฎหมายล้านคำกองมีการใช้กลวิธีต่าง ๆ ได้แก่ 1) กลวิธีทางศัพท์ พบว่า 1.1) มีการใช้คำศัพท์เฉพาะทางกฎหมายเพื่อให้สอดคล้องกับประเภทของงานเขียน เช่น คำใช้เรียกบุคคลที่กฎหมายกล่าวถึง คำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมความผิดและบทลงโทษ 1.2) มีการใช้คำยืมภาษาบาลี - สันสกฤต และภาษาเขมร โดยที่คำยืมจากภาษาบาลี – สันสกฤตที่พบนั้นแสดงให้เห็นถึงที่มาของกฎหมายโบราณว่า มีรากฐานมาจากหลักธรรมทางพระพุทธศาสนา ส่วนคำยืมจากภาษาเขมร
ที่พบส่วนใหญ่เป็นคำราชาศัพท์ใช้เพื่อยกฐานะของพระมหากษัตริย์ ผู้ตรากฎหมายว่าเสมอด้วยเทวะ เป็นการสร้างความศักดิ์สิทธิ์ให้แก่กฎหมาย 1.3) การใช้กลวิธีทางวรรณศิลป์ต่าง ๆ เช่น การใช้เสียงสัมผัสสระ สัมผัสอักษร การเล่นคำ รวมทั้งการใช้สำนวนต่าง ๆ เป็นต้น ใช้เพื่อให้กฎหมายล้านคำกอง กลายเป็นผลงานที่สร้างสรรค์ขึ้นโดยนักปราชญ์ เป็นของสูงที่ประชาชนต้องให้ความเคารพและปฏิบัติตาม 2) การใช้สำนวน เพื่อทำให้ภาษาในกฎหมายล้านคำกองมีชั้นเชิงมากกว่าภาษาที่สามัญชนใช้ และ 3) กลวิธีการขยายข้อความในกฎหมายล้านคำกอง พบว่ามีการขยายข้อความด้วยการบรรยายมากที่สุด รองลงมา เป็นการสั่งสอนและการยกตัวอย่าง และการเปรียบเทียบตามลำดับ เพื่อทำให้เกิดความสมบูรณ์ในด้านเนื้อหา
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กำชัย ทองหล่อ. (2550). หลักภาษาไทย. กรุงเทพฯ: อมรการพิมพ์.
คำหลวง หน่อคำ. (2555). ประวัติศาสตร์เมืองพวน: จากฉบับภาษาลาวชื่อประวัติศาสตร์อาณาจักรพวน. กรุงเทพฯ: ศาลามโหสถ.
สมเด็จพระสงฆราชชวน ณาต. (1967). วจนานุกรมแขมร. ภฺนํเพญ: พุทฺธสาสฺนบณฺฑิตฺย.
ทัศไนย อารมณ์สุข. (2521). การศึกษาเปรียบเทียบเสียงของคำในภาษาผวนกับภาษาไทยมาตรฐาน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนคริทรวิโรฒประสานมิตร.
ประทีป วาทิกทินกร. (2548). ร้อยกรอง. (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพฯ: คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ปรีชา เรืองจันทร์. (2563). การเมือง เศรษฐกิจ และสังคม. (พิมพ์ครั้งที่ 4). พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร.
เปลื้อง ณ นคร. (2542). ภาษาวรรณนา วิวัฒน์และวิบัติของภาษาไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: เยลโล่การพิมพ์.
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช). (2550). ศัพท์วิเคราะห์. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: เลี่ยงเชียง.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.2554. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.
สุนันท์ อัญชลีนุกูล. (2556). ระบบคำภาษาไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุพรรณี ปิ่นมณี. (2562). ภาษา - วัฒนธรรมกับการแปล ไทย – อังกฤษ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อุไรศรี วรศะริน. (2553). ประชุมอรรถบทเขมร : รวมบทความวิชาการของศาสตราจารย์เกียรติคุณ ดร. อุไรศรี วรศะริน. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.