รูปแบบการจัดการยุคใหม่ที่ส่งผลต่อการพัฒนาองค์การอย่างยั่งยืน กรณีศึกษา บริษัท ไทย สมายล์ บัส จำกัด
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษารูปแบบการจัดการยุคใหม่ คือ การจัดการเชิงกลยุทธ์ องค์การแห่งการเรียนรู้ และการบริหารคุณภาพโดยรวม ของบริษัท ไทย สมายล์ บัส จำกัด 2) ศึกษาระดับการพัฒนาองค์การอย่างยั่งยืนของบริษัท ไทย สมายล์ บัส จำกัด และ 3) วิเคราะห์รูปแบบการจัดการยุคใหม่ที่ส่งผลต่อการพัฒนาองค์การอย่างยั่งยืนของบริษัท ไทย สมายล์ บัส จำกัด งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ ผู้วิจัยได้ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวมข้อมูล โดยแจกแบบสอบถามให้กับกลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้บริหารและพนักงานของบริษัท ไทย สมายล์ บัส จำกัด จำนวน 350 ฉบับ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลประกอบด้วยการแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ
ผลการวิจัยพบว่า 1) รูปแบบการจัดการยุคใหม่ คือ การจัดการเชิงกลยุทธ์ องค์การแห่งการเรียนรู้ การบริหารคุณภาพโดยรวม บริษัท ไทย สมายล์ บัส จำกัด โดยรวมอยู่ในระดับมาก 2) การพัฒนาองค์การอย่างยั่งยืนของบริษัท ไทย สมายล์ บัส จำกัด โดยรวม อยู่ในระดับมาก และ 3) รูปแบบการจัดการยุคใหม่ส่งผลต่อการพัฒนาองค์การอย่างยั่งยืนของบริษัท ไทย สมายล์ บัส จำกัด ร้อยละ 77.0 (Adjust R2 = .770) โดยสามารถเรียงลำดับจากมากไปหาน้อย ดังนี้ คือ องค์การแห่งการเรียนรู้ (Beta = .737, p < .01) การจัดการเชิงกลยุทธ์ (Beta = .342, p < .01) และการบริหารคุณภาพโดยรวม (Beta = .245, p < .01) โดยลำดับ งานวิจัยนี้ทำให้เกิดองค์ความรู้ใหม่เกี่ยวกับรูปแบบการจัดการยุคใหม่ที่ส่งผลต่อการพัฒนาองค์การอย่างยั่งยืนของบริษัทไทย สมายล์ บัส จำกัด คือ องค์การแห่งการเรียนรู้ การจัดการเชิงกลยุทธ์ และการบริหารคุณภาพโดยรวม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กริชชัย ขาวจ้อย, วิไลพร วงษ์อินทร์ และ วิญญู พันธุ์โต. (2567). อิทธิพลของความยั่งยืนในฐานะตัวแปรส่งผ่านที่มีความสัมพันธ์ระหว่างการออกแบบผลิตภัณฑ์และต้นทุนการผลิตของผู้ประกอบการโอทอปในประเทศไทยที่ส่งผลต่อความพึงพอใจของลูกค้า. วารสารสหวิทยาการสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 7(2), 824-844.
กรุงเทพธุรกิจ (2564, 21 กันยายน). “ไทย สมายล์บัส” ทุ่ม 2 พันล้าน เปิดตัวรถเมล์ไฟฟ้า เริ่ม ต.ค. นี้. สืบค้นเมื่อ 1 กรกฎาคม 2566, จาก https://www.bangkokbiznews.com/business/961312
บริษัท ไทย สมายล์ บัส (2566). Thai Smile Bus: Our Love Will Change the World รักเรา รักษ์โลก. สืบค้นเมื่อ 1 กรกฎาคม 2566, จาก https://thaismilebus.com
สุขุมพงศ์ ชาญนุวงศ์ และ บุญวดี มนตรีกุล ณ อยุธยา. (2560). การประยุกต์ใช้หลักธรรมาภิบาลที่ส่งผลต่อความยุติธรรมในองค์การ. วารสารการวิจัยเพื่อพัฒนาชุมชน, 10(3), 36-47.
Asif, M., Ali, S.U., Nour, O., Willander, M., Englund, U., & Elinder, F. (2010). Functionalized ZnO nanorod-based selective magnesium ion sensor for intracellular measurements. Biosensors and Bioelectronics, (26), 3, 1118-1123. http://dx.doi.org/10.1016/j.bios.2010.08.017
Bangbon, P., Channuwong, S., & Wang, K. (2024). A relationship between strategic human resource management and mission implementation of Thai Universities. Educational Administration: Theory and Practice, 30(5), 9041-9050.
Cascio, W.F. (2012). Managing human resources: Productivity, quality of life, profits. (9th ed.). New York: McGrew-Hill.
Channuwong, S., Sawangwong, B., Lamsutthis, V., Amnuaywuthikuk, J., & Khamsom, S. (2024). A relationship between organizational factors and good governance application of Thai Universities. Educational Administration: Theory and Practice, 30(4), 1729-1738.
Channuwong, S. (2018). The relationship between good governance principles and organizational justice: A case study of Bangkok Government Officials. Asia-Pacific Social Science Review, 18(3), 43-56.
Christofi, A., Christofi, P., & Seleshi S. (2012). Corporate sustainability: Historical development and reporting practices. Management Research Review, 35(2), 157-172. DOI:10.1108/01409171211195170
Coulter, M. K. (2010). Strategic management in action. Boston: Prentice Hall.
David, F. R. (2011). Strategic management: Concepts and cases. (13th ed.). Pearson.
Deming, W. E. (1982). Quality, productivity and competitive position. MIT-Center for Advanced Engineering Studies, Cambridge.
Elkington, J. (1994). Towards the sustainable corporation: Win-win-win business strategies for sustainable development. California Management Review, 36(2), 90-100. http://dx.doi.org/10.2307/41165746
French, W.L., & Bell, C.H. (1999). Organizational development: Behavioral science interventions for organizational improvement. New Jersey: Prentice Hall.
Hart, S., & Dowell, G. (2010). A natural-resource-based view of the firm: Fifteen years after, Journal of Management, 11(1), 65-87. DOI:10.1177/0149206310390219
Hyunkee, B., & Richard, S. S. (2011). Indicators of sustainable business practices. In Broniewicz, Elzbieta (2011) Environmental management in Practice. In Tech. Retrieved from http://www.intechopeen.com/articles/sjpw/title/sustainable-business-practices
Marquardt, M.J. (1996). Building the learning organization. New York: McGraw-Hill.
Marquardt, M.J. (2002). Building the learning organization: A systems approach to Quantum improvement and global success. New York: McGraw-Hill.
Marsick, V. (2006). Informal strategic learning in the workplace. Work-related Learning, 7, 51-69. DOI:10.1007/1-4020-3939-5_2
McGill, M. E., & Slocum. J. W. (1994). The smarter organization. New York: John Wiley & Sons.
Oakland, J, S., & Morris, P. (2011). Total quality management: A pictorial guide for managers. New York: Routledge.
Pearce, J. A., & Robinson, R. B. (2009). Strategic management: Formulation, implementation and Control. (11th ed.) Boston: McGraw-Hill.
Pedler, M., Burgoyne, J., & Boydell, T. (1991). The Learning company: A strategy for sustainable development. New York: McGraw-Hill.
Pettinger, B., & Richard, M. (2001). The learning organization. New York: John Willey & Sons.
Porter, M. E. (2011). “What is strategy” HBR’s 10 must reads on strategy. Boston: Harvard Business Review.
Saadat, V., & Saadat, Z. (2016). Organizational learning as a key role of organizational success. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 230, 219-225. https://doi.org/10.1016/j.sbspro.2016.09.028
Senge, P. M. (1990). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization. New York: McGraw-Hill.
Snongtaweeporn, T., Siribensanont, C., Kongsong, W., & Channuwong, S. (2020). Total quality management by using participation and teamwork. Journal of Arts Management, 4(3), 794-805. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jam/article/view/243921
