การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้หลักภาษาไทยตามทฤษฎีการสร้างองค์ความรู้ร่วมกับแนวคิดจิตตปัญญาศึกษาเพื่อส่งเสริมมโนทัศน์ และความสามารถในการเชื่อมโยงความรู้หลักภาษาไทยของนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้หลักภาษาไทยตามทฤษฎีการสร้างองค์ความรู้ร่วมกับแนวคิดจิตตปัญญาศึกษา และ 2) เพื่อศึกษาประสิทธิผลของรูปแบบการจัดการเรียนรู้หลักภาษาไทยตามทฤษฎีการสร้างองค์ความรู้ร่วมกับแนวคิดจิตตปัญญาศึกษา รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยและพัฒนา โดยใช้กระบวนการวิจัยแบบผสมผสานวิธี ตามแบบแผนการวิจัยกึ่งทดลองแบบกลุ่มเดียววัดผลก่อนเรียนและหลังเรียนเป็นกรอบการวิจัย พื้นที่การวิจัย คือ คณะ
ครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยนครพนม กลุ่มตัวอย่าง คือ นักศึกษาสาขาวิชาภาษาไทย จำนวน 58 คน ใช้วิธีการคัดเลือกแบบการสุ่มแบบกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยมี 8 ชนิด คือ 1) แบบวิเคราะห์เอกสาร 2) แบบสอบถามความคิดเห็น 3) แบบสัมภาษณ์ 4) รูปแบบการจัดการเรียนรู้ 5) คู่มือการใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้ 6) แผนการจัดการเรียนรู้ 7) แบบทดสอบ และ 8) แบบสอบถามความคิดเห็น วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพื้นฐานในกรณีวิจัยเชิงปริมาณ ส่วนวิจัยเชิงคุณภาพใช้วิเคราะห์เนื้อหา แล้วเขียนบรรยายเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า
1) รูปแบบการจัดการเรียนรู้หลักภาษาไทยตามทฤษฎีการสร้างองค์ความรู้ร่วมกับแนวคิดจิตตปัญญาศึกษา มีองค์ประกอบสำคัญ 4 ได้แก่ หลักการ วัตถุประสงค์ ขั้นตอนการจัดการเรียนรู้ การวัดและการประเมินผลการจัดการเรียนรู้
2) ผลการศึกษาประสิทธิผลของรูปแบบการจัดการเรียนรู้หลักภาษาไทยตามทฤษฎีการสร้างองค์ความรู้ร่วมกับแนวคิดจิตตปัญญาศึกษา พบว่า (1) ผลการเปรียบเทียบมโนทัศน์หลักภาษาไทยของนักศึกษาพบว่า มโนทัศน์หลักภาษาไทยมีคะแนนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติที่ .05 (2) ผลการเปรียบเทียบความสามารถในการเชื่อมโยงความรู้หลักภาษาไทย ของนักศึกษาพบว่า ความสามารถในการเชื่อมโยงความรู้หลักภาษาไทยมีคะแนนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 และ (3) ผลการศึกษาความคิดเห็นของนักศึกษาที่มีต่อรูปแบบการจัดการเรียนรู้พบว่า ความคิดเห็นของนักศึกษาสาขาวิชาภาษาไทยเกี่ยวกับการจัดการเรียนรู้ตามรูปแบบในภาพรวมอยู่ในระดับมาก
ข้อค้นพบจากงานวิจัยนี้สามารถนำมาพัฒนานักศึกษาสาขาภาษาไทยให้มีคุณภาพในด้านความรู้และความสามารถในการจัดการเรียนรู้หลักภาษาไทยให้กับผู้เรียนในศตวรรษที่ 21 และเป็นนวัตกรรมในการวิจัยและพัฒนาด้านรูปแบบการเรียนรู้หลักภาษาไทยในระดับอุดมศึกษา
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา คุณารักษ์. (2558). การออกแบบการเรียนการสอน. (พิมพ์ครั้งที่ 5). นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
กาญจนา พลางวัน. (2565). สัมภาษณ์, 26 ธันวาคม.
จิรภัทร์ สิงห์คะ. (2565). สัมภาษณ์, 26 ธันวาคม.
จิรัฐกาล พงศ์ภคเธียร. (2553). การวิจัยและพัฒนาจิตตปัญญาศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชนาธิป พรกุล. (2554). การสอนกระบวนการคิด: ทฤษฎีและการนําไปใช้. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
ฐนพรรณ ธูปหอม. (2565). สัมภาษณ์, 26 ธันวาคม.
ทิศนา แขมมณี. (2557). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ.(พิมพ์ครั้งที่ 18). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นันทิญา พันธ์โชค. (2565). สัมภาษณ์, 27 ธันวาคม.
พัฒนพงษ์ เทพสันทัด. (2565). สัมภาษณ์, 26 ธันวาคม.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์ และ พเยาว์ ยินดีสุข. (2558). การจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภาคภูมิ ขุนชัย. (2565). สัมภาษณ์, 26 ธันวาคม.
วรรณี โสมประยูร. (2553). เทคนิคการสอนภาษาไทย. กรุงเทพฯ: ดอกหญ้าวิชาการ.
สมยศ คำนึงผล, จิรศักดิ์ สุรังคพิพรรธน์ และ ทนง ทองภูเบศร์. (2567). การส่งเสริมอัตลักษณ์ผู้เรียนด้วยการนิเทศการศึกษา. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 6(1), 257-268. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jemri/article/view/264757
สมศักดิ์ เอี่ยมคงศรี. (2561). การจัดการห้องเรียนในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: ทริปเพิ้ล เอ็ดดูเคชั่น.
สมสิทธิ์ อัสดรนิธี. (2552). จิตปัญญาศึกษาคืออะไร. นครปฐม: มหาวิทยาลัยมหิดล.
สำนักงานราชบัณฑิตสภา. (2558). พจนานุกรมศัพท์ศึกษาศาสตร์ร่วมสมัย ฉบับราชบัณฑิตยสภา. กรุงเทพฯ: สำนักงานราชบัณฑิตยสภา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2550). การจัดการเรียนรู้แบบสร้างองค์ความรู้. กรุงเทพฯ: ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สิทธิพงษ์ พิมแสนศรี. (2565). สัมภาษณ์, 26 ธันวาคม.
สุทธิลักษณ์ สวรรยาวิสุทธิ์. (2565). สัมภาษณ์, 27 ธันวาคม.
อัจฉรา ชีวพันธ์. (2553). พัฒนาทักษะภาษาพัฒนาความคิดด้วยกิจกรรมการเล่นประกอบการสอนภาษาไทย. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Chanmanee, S. (2024). Pre-service English teachers’ perceptions toward effective English teachers: A study of English student teachers in a Faculty of Education at a Thai University. Journal of Multidisciplinary in Humanities and Social Sciences, 7(1), 81–99. Retrieved from https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jmhs1_s/article/view/267849
Hardy, M. D. (1997). Von Glaserfeld’s radical constructivism: A critical review. Science & Education, 6, 135–150. https://doi.org/10.1023/A:1008664626705
Jahnke, J. C., & Nowaczyk, R. H. (1998). Cognition. New Jersey: Prentice-Hall.
Joyce, B., Weil, M., & Calhoun, E. (2009). Models of teaching. (8th ed). New York: Allyn & Bacon.
Krulik, S., & Rudnick, J. A. (1993). Reasoning and problem–solving: A handbook for elementary school teachers. Boston: Allyn& Bacon.
Llewellyn, D. (2013). Teaching High School Science Through Inquiry and Argumentation. (2nd ed). California: Corwin.
Piaget, J. (1960). The Moral Judgment of the Child. Illinois: The Free Press.
Smith, P. L., & Ragan, T. J. (2005). Instructional Design. (3rd ed.). New Jersey: John Wiley & Sons.
