การพัฒนาการเปลี่ยนแปลงสังคมสู่ยุคดิจิทัลตามวิถีชีวิตใหม่ของประชาชนวัยทำงานในจังหวัดปทุมธานี

Main Article Content

พระครูสิริภูรินิทัศน์ (ภูริณัฐ ดิษสวรรค์)

บทคัดย่อ

สังคมไทยเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่องจากอดีตถึงปัจจุบัน โดยเทคโนโลยีดิจิทัลมีบทบาทสำคัญ ส่งผลต่อเศรษฐกิจ สังคม และวิถีชีวิตของประชาชน บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาการเปลี่ยนแปลงสังคมสู่ยุคดิจิทัลตามวิถีชีวิตใหม่ของประชาชนวัยทำงานในจังหวัดปทุมธานี 2) เพื่อเปรียบเทียบการเปลี่ยนแปลงสังคมสู่ยุคดิจิทัลตามวิถีชีวิตใหม่ของประชาชนวัยทำงานในจังหวัดปทุมธานี จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล และ 3) เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาการเปลี่ยนแปลงสังคม
สู่ยุคดิจิทัลตามวิถีชีวิตใหม่ของประชาชนวัยทำงานในจังหวัดปทุมธานี รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงปริมาณ ใช้แนวคิดทฤษฎีการพัฒนาการเปลี่ยนแปลงสังคมสู่ยุคดิจิทัลตามวิถีชีวิตใหม่ เป็นกรอบการวิจัย กลุ่มตัวอย่างคือ ประชาชนวัยทำงานในจังหวัดปทุมธานี จำนวน 400 คน สถิติที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย ค่าร้อยละ ค่าความถี่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุ ผลการวิจัยพบว่า


1. ระดับการเปลี่ยนแปลงสังคมสู่ยุคดิจิทัลตามวิถีชีวิตใหม่ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านทัศนคติ อยู่ในระดับมากที่สุด รองลงมา คือ ด้านความสามารถทางด้านเทคโนโลยี อยู่ในระดับมาก และด้านความคาดหวัง อยู่ในระดับมาก ตามลำดับ


2. ผลการเปรียบเทียบการเปลี่ยนแปลงสังคมสู่ยุคดิจิทัลตามวิถีชีวิตใหม่ของประชาชนวัยทำงานในจังหวัดปทุมธานี จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล พบว่า ประชาชนวัยทำงานในจังหวัดปทุมธานี ที่มีปัจจัยส่วนบุคคลแตกต่างกัน มีการเปลี่ยนแปลงสังคมสู่ยุคดิจิทัลตามวิถีชีวิตใหม่ ที่ไม่แตกต่างกัน


3. แนวทางการการเปลี่ยนแปลงสังคมสู่ยุคดิจิทัลของประชาชนวัยทำงานในจังหวัดปทุมธานีต้องให้ความสำคัญกับการปรับเปลี่ยนทัศนคติและการเรียนรู้เทคโนโลยีอย่างต่อเนื่อง การนำเทคโนโลยีมาใช้ในงานช่วยเพิ่มประสิทธิภาพและความรวดเร็วในการดำเนินงาน ส่งผลให้การทำงานมีความสะดวกและตอบโจทย์ยุคดิจิทัลมากขึ้น ประชาชนควรพัฒนาทักษะด้านโปรแกรมคอมพิวเตอร์และการวิเคราะห์ข้อมูลผ่านการฝึกอบรมและการศึกษาเพิ่มเติม องค์กรและภาครัฐควรร่วมมือกันในการส่งเสริมการเรียนรู้ เพื่อให้แรงงานสามารถปรับตัวเข้ากับระบบการทำงานใหม่ ๆ ได้อย่างมีประสิทธิผล นำไปสู่การพัฒนาอย่างยั่งยืน


 

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
(ภูริณัฐ ดิษสวรรค์) พ. (2025). การพัฒนาการเปลี่ยนแปลงสังคมสู่ยุคดิจิทัลตามวิถีชีวิตใหม่ของประชาชนวัยทำงานในจังหวัดปทุมธานี. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 8(1-2), 409–422. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jmhs1_s/article/view/278006
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กชพร เลาหเจริญ และ เฉลิมพร เย็นเยือก. (2564). ความคิดสร้างสรรค์ในการปฏิบัติงานของบุคลากรสังกัดองค์การปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตจังหวัดปทุมธานี. วารสารบริหารการพัฒนานวัตกรรมเชิงบูรณาการ, 1(1), 29-39. สืบค้นจาก https://so12.tci-thaijo.org/index.php/IIDMJ /article/view/971

กรมอนามัย, กระทรวงสาธารณสุข. (2566). ระบบสารสนเทศสนับสนุนงานส่งเสริมสุขภาพและอนามัยสิ่งแวดล้อม. สืบค้นจาก https://dashboard.anamai.moph.go.th/kpis/portal/view?id=31

จักรกฤษ กมุทมาศ. (2564). แนวโน้มของการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลสำหรับการบริหารงานองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น: กรณีศึกษาเทศบาลในพื้นที่ขอนแก่นเมืองอัจฉริยะ. วารสารบริหารธุรกิจและการบัญชี มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 6(3), 77-101. สืบค้นจาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/kkbsjournal/article/view/242644

ชนิสรา ผนึกทอง และ จรัญญา ปานเจริญ. (2564). ความพร้อมรับการเปลี่ยนแปลงของประชาชนวัยทำงาน กรุงเทพมหานคร ในยุค Digital Transformation . วารสารสุทธิปริทัศน์, 35(2), 94–111. สืบค้นจาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/DPUSuthiparithatJournal/article/view/249884

ธัญธัช วิภัติภูมิประเทศ. (2562). สังคมวิทยาดิจิทัล : แนวคิดและการนำไปใช้. วารสารราชภัฏสุราษฎร์ธานี, 6(1), 43-55. สืบค้นจาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/srj/article/view/187959

พระมหากฤษฎา กิตฺติโสภโณ, พระปลัดระพิน พุทฺธิสาโร และ สุภัทรชัย สีสะใบ. (2564). การพัฒนาศักยภาพและโอกาสของคนรุ่นใหม่ในการออกแบบอนาคตชุมชนเชิงสร้างสรรค์. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 10(1), 1-13. สืบค้นจาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jssr /article/view/249431

สาลีวรรณ จุติโชติ และ ทิพมาศ เศวตวรโชติ. (2564). การดำเนินชีวิตอย่างไรให้มีความในยุคดิจิทัล. วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ, 1(3), 77-88. สืบค้นจาก https://ojs.mbuslc.ac.th/index.php/issj/article/view/61

สุทธิพร แท่นทอง. (2563). ทฤษฎีและการเรียนรู้ในโลกยุคดิจิทัล: ทฤษฎีเชื่อมโยงความรู้และการเรียนรู้แบบผสมผสาน. วารสารสวนสุนันทาวิชาการและวิจัย, 14(1), 79-93. สืบค้นจาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/ssajournal/article/view/256516/

สุรศักดิ์ ศรีธรรมกุล. (2563). การเคลื่อนไหวทางสังคมในยุคดิจิทัล. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 7(10), 85-97. สืบค้นจาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/247520

Kamkankaew, P., Sribenjachot, S., Wongmahatlek, J., Phattarowas, V., & Khumwongpin, S. (2022). Reconsidering the mystery of digital marketing strategy in the technological environment: opportunities and challenges in digital consumer behavior. International Journal of Sociologies and Anthropologies Science Reviews, 2(4), 43–60. https://doi.org/10.14456/jsasr.2022.29

Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis. (3rd ed.). New York: Harper & Row.