การพัฒนารูปแบบกลยุทธ์การบริหารสถานศึกษาสู่ความเป็นเลิศของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาภาคเหนือตอนบน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การบริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาภาคเหนือตอนบน เผชิญปัญหาท้าทายหลายประการ ทั้งด้านความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา การจัดการความขัดแย้งภายใน การพัฒนาทักษะผู้บริหาร รวมถึงการจัดการทรัพยากรและโครงสร้างพื้นฐาน ซึ่งต้องอาศัยความร่วมมือจากทุกภาคส่วน และพัฒนานโยบายที่สอดคล้องกับบริบทของพื้นที่ในการแก้ไขปัญหา ดังนั้น การวิจัยเรื่องการพัฒนารูปแบบกลยุทธ์การบริหารสถานศึกษาสู่ความเป็นเลิศของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาภาคเหนือตอนบน จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัญหา และความต้องการในการบริหารสถานศึกษาสู่ความเป็นเลิศของโรงเรียน 2) พัฒนารูปแบบกลยุทธ์การบริหารสถานศึกษาสู่ความเป็นเลิศของโรงเรียน และ 3) ประเมินความเหมาะสมของรูปแบบกลยุทธ์การบริหารสถานศึกษาสู่ความเป็นเลิศของโรงเรียน โดยใช้วิธีวิจัยแบบผสมผสาน คือ ทั้งวิจัยเชิงปริมาณ และวิจัยเชิงคุณภาพ
ผลการวิจัยพบว่า 1. สภาพปัญหา และความต้องการในการบริหารสถานศึกษาสู่ความเป็นเลิศของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาภาคเหนือตอนบน จากกรอบแนวคิด OBECQA ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก และรายด้านอยู่ในระดับมากทุกด้าน โดยเรียงลำดับค่าดัชนีความจำเป็นต้องการจากมากไปหาน้อยได้ ดังนี้ 1) ด้านการมุ่งเน้นบุคลากร 2) ด้านการปฏิบัติการ 3) ด้านนักเรียนและผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย 4) ด้านการวางแผนเชิงกลยุทธ์ 5) ด้านการนำองค์กร 6) ด้านการวัด การวิเคราะห์และการจัดการความรู้ และ 7) ด้านผลลัพธ์การดำเนินการ ตามลำดับ 2. รูปแบบกลยุทธ์การบริหารสถานศึกษาสู่ความเป็นเลิศของโรงเรียน ตามกรอบแนวคิด OBECQA ทั้ง 7 ด้าน ผู้เชี่ยวชาญทั้งหมดเห็นด้วย 3. รูปแบบกลยุทธ์การบริหารสถานศึกษาสู่ความเป็นเลิศของโรงเรียน เมื่อพิจารณากลยุทธ์หลัก 4 กลยุทธ์ มีความเหมาะสมในระดับมากที่สุดทุกกลยุทธ์และเป็นไปตามสมมติฐานที่ตั้งไว้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
จิณณภัทร พิบูลวิทิตธำรง, สุภัทรา เอื้อวงศ์ และ ชญาพิมพ์ อุสาโห. (2565). กลยุทธ์การบริหารความเป็นเลิศของโรงเรียนมัธยมศึกษาสู่โรงเรียนเป็นชุมชนแห่งการเรียนรู้. วารสารศึกษาศาสตร์มสธ., 15(2), 54–71. สืบค้นจาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/edjour_stou/article/view/255842
ชนิดา ปากหวาน และ สุธรรม ธรรมทัศนานนท์. (2566). การพัฒนาแนวทางการบริหารสู่ความเป็นเลิศของโรงเรียนขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามุกดาหาร. วารสารพุทธปรัชญาวิวัฒน์, 7(1), 200-212. สืบค้นจาก http://ojs.mbu.ac.th/index.php/jbpe/article/view/2115
ชูศักดิ์ เจียมจร, ภารดี อนันต์นาวี และ พงศ์เทพ จิระโร. (2567). กลยุทธ์การบริหารงานวิชาการสู่ความเป็นเลิศของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครนายก. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์, 10(1), 67–82. สืบค้นจาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/rpu/article/view/277468
ธีระศักดิ์ เฮืองศรี และ วิรัช เจริญเชื้อ. (2567). การพัฒนารูปแบบการบริหารเชิงพื้นที่สำหรับโรงเรียนขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 5. วารสาร มมร ล้านนาวิชาการ, 13(2), 55–65. สืบค้นจาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/ mbulncjournal/article/view/272480
บุญชม ศรีสะอาด. (2549). การวิจัยเกี่ยวกับการพัฒนารูปแบบ. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
ประภัสรา อนุสุริยา, กุหลาบ ปุริสาร และ อาทิตย์ ฉัตรชัยพลรัตน์. (2567). การบริหารโรงเรียนคุณภาพสู่ความเป็นเลิศ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 4: กรณีศึกษา. วารสารสถาบันวิจัยพิมลธรรม, 11(1), 77–92. สืบค้นจาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/prij/article/view/271350
พระมหาพงศกร สิมพา. (2567). กระบวนการเรียนรู้จินตวิศวกรรมบูรณาการหลักไตรสิกขา. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 6(1), 269–278. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jemri/article/view/266500
ยุภาพร ยุภาศ. (2562). กลยุทธ์กับการบริหารงาน. Journal for Developing the Social and Community, 6(1), 353–362. สืบค้นจาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/rdirmu/article/view/211896
วสันต์ ศักดาศักดิ์, มีนมาส พรานป่า และ เบญจวรรณ ศรีมารุต. (2565). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำที่ยั่งยืนกับประสิทธิภาพการบริหารงานวิชาการโรงเรียน ของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานนทบุรี. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 50(1), EDUCU5001008. https://doi.org/10.14456/educu.2022.8
วาโร เพ็งสวัสดิ์. (2553). การวิจัยพัฒนารูปแบบ. Creative Science, 2(4), 1–16. สืบค้นจาก https://ph01.tci-thaijo.org/index.php/snru_journal/article/view/10014
สำนักงานรางวัลคุณภาพแห่งชาติ. (2564). เกณฑ์รางวัลคุรภาพแห่งชาติปี 2565-2566. กรุงเทพฯ: สำนักงานรางวัลคุณภาพแห่งชาติ.
สุดใจ ธนไพศาล. (2561). เกณฑ์รางวัลคุณภาพแห่งชาติ (TQA) และเกณฑ์คุณภาพ การศึกษาเพื่อดำเนินการที่เป็นเลิศ (EdPEx) เพื่อประยุกต์ใช้กับองค์กรทางการศึกษา. วารสารห้องสมุด สมาคมห้องสมุดแห่งประเทศไทยฯ, 57(2), 71–86. สืบค้นจาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/tla_bulletin/article/view/134632
Damnoen, S., & Somruay Pindon, P. P. (2025). A synthesis of Buddhist principles based on king’s philosophy towards sufficiency agricultural learning for community self-reliance. Journal of Educational Management and Research Innovation, 7(1), 1–12. Retrieved from https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jemri/article/view/275962
Klomkul, L., Damnoen, S., Sawasdee, U., & Wilairadtanakun, A. (2023). Network development of Buddhist communication innovative space for media literacy of Thai youths. Journal of Namibian Studies: History Politics Culture, 35, 919-935. https://doi.org/10.59670/jns.v35i. 3381
Sallis, E. (2002). Total quality management in education. (3rd ed.). London Kogan Page.
