การกดไลค์และกดแชร์ข้อมูลเท็จและบิดเบือน: ข้อพิจารณาตามหลักเบญจศีลข้อมุสาวาท
Main Article Content
บทคัดย่อ
การแพร่หลายของข้อมูลเท็จและบิดเบือนในสังคมออนไลน์ นำมาสู่ประเด็นปัญหาเชิงศีลธรรมว่า การกดไลค์และแชร์ข้อมูลดังกล่าวเข้าข่ายการละเมิดเบญจศีลข้อ 4 ในพระพุทธศาสนาเถรวาทหรือไม่ การวิจัยเชิงเอกสารนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาหลักมุสาวาท 2. สังเคราะห์พฤติกรรมการเผยแพร่ข้อมูลเท็จกับการกระทำมุสาวาท และ 3. วิเคราะห์การกดไลค์และแชร์ข้อมูลเท็จ ภายใต้กรอบของศีลข้อ 4 โดยอาศัยข้อมูลจากพระไตรปิฎก อรรถกถา และงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง
ผลการวิจัยพบว่า มุสาวาทา เวรมณี หมายถึง เจตนาในการงดเว้นจากการสื่อสารเท็จ ที่มุ่งบิดเบือนความจริงผ่านทางกาย วาจา และสิ่งที่เกี่ยวเนื่องกับกายและวาจา ไม่ว่าจะกระทำด้วยตนเอง รวมทั้งสั่งหรือชักชวนให้คนอื่นกระทำก็ตาม ส่วนพฤติกรรมการสร้าง ส่งต่อ (แชร์) และแสดงความเห็นชอบ (ไลค์) ข้อมูลเท็จในสังคมออนไลน์สามารถสังเคราะห์เข้ากับการกระทำ “มุสาโดยตรง” ประเภท “ปดหรือเท็จ” อย่างไรก็ตาม การกระทำดังกล่าวจะถือเป็นการละเมิดศีลโดยสมบูรณ์ (ศีลขาด) ก็ต่อเมื่อมีเจตนาหลอกลวงเป็นที่ตั้ง ซึ่งต้องมีองค์ประกอบครบ 4 ประการ คือ 1) เนื้อหาเป็นเท็จ 2) มีเจตนาบิดเบือน 3) มีความพยายามในการสื่อสาร และ 4) ผู้อื่นรับรู้และเข้าใจสารนั้น หากขาดเจตนา แม้มีการกระทำเกิดขึ้น ก็ไม่ถือว่าเป็นการละเมิดศีล แต่ถ้ามีเจตนา แม้ขาดองค์ประกอบอื่น ๆ ถึงศีลไม่ขาด แต่ทำให้ศีลด่างพร้อยหรือเป็นบาปได้
ดังนั้น ผลการศึกษาจึงตอกย้ำถึงความสำคัญของการมีสติและวิจารณญาณในการตรวจสอบข้อมูลก่อนเผยแพร่ ซึ่งเป็นกลไกสำคัญในการธำรงรักษาศีลและคุณธรรมของผู้ใช้สื่อสังคมออนไลน์ตามหลักพุทธศาสนาเถรวาท
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
เฉลิมชัย ก๊กเกียรติกุล และ ธัญญนนทณัฐ ด่านไพบูลย์. (2561). ข่าวลวง: ปัญหาและความท้าทาย. วารสารวิชาการ กสทช ประจำปี 2561, 2(2), 173-192.
เชอริลิน ไอร์ตัน และ จูลี โพเซ็ตต (บรรณาธิการ). (2563). การเสนอข่าว ข่าวลวง และข้อมูลบิดเบือน. แปลโดย กรมประชาสัมพันธ์. กรุงเทพฯ: สหประชาชาติ.
ปิ่น มุทุกันต์. (2536). พุทธศาสตร์ ภาค 1. กรุงเทพฯ: คลังวิทยา.
พระครูศรีปรีชากร (เลื่อน บุญยงค์). (2562). แนวทางการสื่อสารเชิงพุทธเพื่อสันติสุขในสังคมไทย. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 6(6), 2802-2820. สืบค้นจาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/177014
พระญาณวโรดม (สนธิ์ กิจฺจาโร ป.ธ.5). (2543). ประมวลปัญหาและเฉลย เบญจศีล เบญจธรรม และอุโบสถศีล. (พิมพ์ครั้งที่ 13). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
พระพรหมวชิโรดม (สุทัศ ป.ธ.9). (2567). เบญจศีลเบญจธรรม: อุดมชีวิตของมนุษย์. กรุงเทพฯ: วัดโมลีโลกยาราม.
พระมหาสาทร บุญชูยะ, พระมหาบุญเลิศ ช่วยธานี, พระมหาประกาศิต ฐิติปสิทธิกร, พระมหาศุภวัฒน์ บุญทอง, พุทธชาติ แผนสมบุญ และ กฤติยา ถ้ำทอง. (2564). พระพุทธศาสนากับการแก้ปัญหาข่าวปลอมในสังคมไทย. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 6(2), 182-195. สืบค้นจาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jmbr/article/view/250988
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหามกุฏราชวิทยาลัย. (2536). พระไตรปิฎกและอรรถกถาแปล 91 เล่ม ฉบับมหากุฏราชวิทยาลัย. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพ: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2552). พจนานุกรมศัพท์ศาสนาสากล อังกฤษ-ไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. (พิมพ์ครั้งที่ 3 แก้ไขเพิ่มเติม). กรุงเทพ: ราชบัณฑิตยสถาน.
วศิน อินทสระ. (2549). พุทธจริยศาสตร์. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพ: ธรรมดา.
ศูนย์ต่อต้านข่าวปลอม ประเทศไทย. (12 ตุลาคม 2565). สร้างหรือแชร์ข่าวปลอมมีความผิดตามกฎหมาย. สืบค้นจาก https://www.antifakenewscenter.com/คลังความรู้/สร้างหรือแชร์ข่าวปลอม-มีความผิดตามกฎหมาย/
สมเด็จพระญาณสังวร (สุวฑฺฒโน). (2540). ลักษณะพุทธศาสนา. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพ: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2562). พุทธธรรมฉบับปรับขยาย. (พิมพ์ครั้งที่ 53). กรุงเทพ: มหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2564). ธรรมนูญชีวิต พุทธจริยธรรมเพื่อชีวิตที่ดีงาม. (พิมพ์ครั้งที่ 236). กรุงเทพ: สหธรรมิก.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2565ก). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. (พิมพ์ครั้งที่ 37). กรุงเทพ: สหธรรมิก.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2565ข). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 45). กรุงเทพ: สหธรรมิก.
สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส. (2538). เบญจศีลและเบญจธรรม (หลักสูตรธรรมศึกษาชั้นตรี). (พิมพ์ครั้งที่ 15). กรุงเทพ: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
สิรปกรณ์ ใจแก้ว. (2566). “ข่าวปลอม” ภัยร้ายใกล้ตัวของผู้ใช้โซเชียลมีเดีย. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, 5(1), 82-104. สืบค้นจาก https://so10.tci-thaijo.org/index.php/msdru/article/view/573
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล. (ม.ป.ป.). การเสพข่าวในโลกยุคดิจิทัล. สืบค้นจาก https://www.depa.or.th/th/article-view/News-consumption-in-the-digital-age
BBC NEWS ไทย. (19 กันยายน 2019). คนเราโกหกกันเกือบตลอดเวลา การโกหกส่งผลดีต่อสังคม อย่างไร. สืบค้นจาก https://www.bbc.com/thai/international-49730653
HandWiki. (2022). Philosophy: Five precepts. Encyclopedia of Knowledge. Retrieved from https://handwiki.org/wiki/Philosophy:Five_precepts
Harvey, P. (2000). An Introduction to Buddhist Ethics. Cambridge: Cambridge University Press. https://doi.org/10.1017/CBO9780511800801
MARKETINGOOPS. (24 มิถุนายน 2015). [Infographic] ทำไมถึงต้อง Like, Comment และ Share บน Facebook. สืบค้นจาก https://www.marketingoops.com/reports/infographic-reports/why-we-like-comment-and-share-on-facebook/
Patel, N. (12 August 2015). The psychology of liking on Facebook. MARTECH. Retrieved from https://martech.org/psychology-liking-facebook/?_trms=7b92a29ffa46ece1.1747407382147