การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการสำนักวิปัสสนากรรมฐานที่เหมาะสมต่อผู้ปฏิบัติธรรมของสำนักปฏิบัติ ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพการบริหารจัดการสำนักวิปัสสนากรรมฐานที่เหมาะสมตามความต้องการของผู้ปฏิบัติธรรม ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น 2) เพื่อพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการสำนักวิปัสสนากรรมฐานที่เหมาะสมตามความต้องการของผู้ปฏิบัติธรรม ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น 3) เพื่อทดลองใช้รูปแบบและประเมินประสิทธิผลของการพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการสำนักวิปัสสนากรรมฐานที่เหมาะสมตามความต้องการของผู้ปฏิบัติธรรม ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่าง 26 รูป/คน เป็นข้อมูลพัฒนารูปแบบ ประเมินโดยผู้เชี่ยวชาญ 7 รูป/คน จัดงานรับอาสาสมัคร 30 คน สรุปโดยการเขียนเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพการบริหารจัดการสำนักวิปัสสนากรรมฐาน: วัดศรีนวล วัดโพธิ์ วัดศรีจันทร์มีแนวปฏิบัติต่างกันเน้นตามรูปแบบของสำนัก บุคลากรยังไม่เป็นระบบหาคนทำงานยาก สถานที่ขาดการปรับให้เหมาะสม ขาดทุนสนับสนุนงาน ผู้เข้าปฏิบัติปรับใช้ในชีวิตจริงยังไม่ได้ ควรพัฒนารูปแบบให้ง่าย ชัดเจน เหมาะกับผู้ปฏิบัติทุกระดับ พร้อมระบบติดตามผล 2) การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการสำนักวิปัสสนากรรมฐานที่เหมาะสมตามความต้องการของผู้ปฏิบัติธรรม: แต่งตั้งบุคลากรตามงานที่ถนัด หาทุนสนับสนุนจากภายนอก ปรับสถานที่ให้เงียบ ติดหลักธรรมให้ศึกษา ที่ยืน เดิน นั่งสบาย ปฏิบัติง่าย มีระเบียบ เน้นถึงแก่นธรรม 3) ใช้รูปแบบและประเมินประสิทธิผลรูปแบบการบริหารจัดการสำนักวิปัสสนากรรมฐาน: ใช้บุคลากรที่เลือก เปิดรับทุนสนับสนุน ปรับสถานที่ รับผู้เข้าปฏิบัติธรรม 10 วัน ทีมงานรู้สึกว่าง่ายกว่ารูปแบบเดิมที่เคยทำ ผู้เข้าปฏิบัตินำไปปรับใช้ในชีวิตจริงได้มากขึ้น
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
ธนาวิทย์ กางการ, กมลรัตน์ ทองสว่าง และ ณัฐปภัสญ์ นวลสีทอง. (2565). การศึกษาวิทยากรเจ้าสำนักปฏิบัติธรรม. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 7(2), 1915–1921. สืบค้นจากhttps://so06.tci-thaijo.org/index.php/mcjou/article/view/273290
ธิดารัตน์ สนธิ์ทิม และ สมบูรณ์ วัฒนะ. (2562). ทัศนคติของประชาชนที่มีต่อการสอนวิธีปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานตามแนวของพระธรรมสิงหบุราจารย์ (จรัญ ฐิตธมฺโม). วารสารพุทธศาสน์ศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 26(1), 70–89. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jbscu/article/view/160876
พระครูปทุมภาวนาจารย์ วิ. และ เกศินี ประทุมสุวรรณ. (2562). กระบวนการสอนวิปัสสนากรรมฐานตามหลักพุทธจิตวิทยาสำหรับบุคคลแต่ละช่วงวัย. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์, 15(ฉบับเพิ่มเติม), 101–114. สืบค้นจาก https://so02.tcithaijo.org/index.php/JGSR/article/view/207916/163712
พระครูปริยัติธรรมานุศาสก์ (จำนงค์ ญาณธมฺโม). (2567). เจ้าอาวาสวัดศรีนวล ตำบลในเมือง. อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น. สัมภาษณ์, 27 พฤษภาคม.
พระครูปลัดสัมพิพัฒนธรรมาจารย์ (นิรันดร์ ศิริรัตน์), นรารัตน์ สงวนทรัพย์, สังข์วาล เสริมแก้ว, พระประเทือง ขนฺติโก และ พระครูพิบูลกิจจารักษ์. (2565). การพัฒนาวิธีการปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานเพื่อสู่ผลสัมฤทธิ์. วารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์, 8(3), 165–178. สืบค้นจาก https://so05.tcithaijo.org/index.php/Palisueksabuddhaghosa/article/view/259722
พระครูภาวนาโพธิคุณ (สมชาย กนฺตสีโล), รศ.ดร. (2567). เจ้าอาวาสวัดโพธิ์ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น. สัมภาษณ์, 29 พฤษภาคม.
พระเทพพุทธิมุนี (สันติ์ ชุตินฺธโร). (2567). เจ้าอาวาสวัดศรีจันทร์ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น. สัมภาษณ์, 25 พฤษภาคม.
พระเทพวิสุทธิโสภณ (เฉลา เตชวนฺโต). (2567). ประสิทธิผลการปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานของนิสิตระดับบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. วารสารจิตวิทยาพุทธศาสตร์ประยุกต์เพื่อสังคม, 10(2), 115–118. สืบค้นจาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/human/article/view/279527/186196
พระมหายงยุทธ ธีรธมฺโม. (2566). รูปแบบการปฏิบัติกรรมฐานและการประยุกต์ใช้ในสังคมไทย. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 10(3), 325-345. สืบค้นจาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/ JMA/article/view/268363
พระสุพศิน ไตรวรเดชา. (2567). การใช้สัปปายะ 7 เพื่อส่งเสริมการปฏิบัติธรรมของพุทธศาสนิกชน วัดพิชยญาติการาม เขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 6(4), 955–964. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jemri/article/view/ 270170
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตโต). (2564). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 41). กรุงเทพฯ: เพ็ดแอนด์โฮม.
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (2553). คู่มือการจัดตั้งสำนักปฏิบัติธรรม. กรุงเทพฯ: สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
หวน พินธุพันธ์. (2549). การบริหารการศึกษา: นักบริหารมืออาชีพ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: พินธุพันธ์การพิมพ์.
Certo, S. C. (2000). Modern Management. New Jersey: Prentice-Hall.
Edberg, M. (2015). Essentials of health behavior: Social and behavioral theory in public health. (2nd ed.). Massachusetts: Jones & Bartlett.
Damnoen, P. S., Siri, P., Supattho, P. S., & Kaewwilai, K. (2021). The development of student characteristics in according to the Nawaluk Framework of the Buddhist integration of Buddhapanya Sri Thawarawadee Buddhist College. Asia Pacific Journal of Religions and Cultures, 5(2), 126–135. Retrieved from https://so06.tci-thaijo.org/index.php/ajrc/article/view/249662
Fayol, H. (1949). General and industrial management. London: Sir Isaac Pitman & Sons.
Klomkul, L., Damnoen, S., Sawasdee, U., & Wilairadtanakun, A. (2023). Network development of Buddhist communication innovative space for media literacy of Thai youths. Journal of Namibian Studies: History Politics Culture, 35, 919-935. https://doi.org/10.59670/jns.v35i. 3381
Stufflebeam, D. L. (2003). The CIPP model for evaluation. In T. Kellaghan & D. L. Stufflebeam (Eds.), International handbook of educational evaluation (pp. 31-62). Dordrecht: Kluwer Academic Publishers.
