กลยุทธ์การบริหารเครือข่ายความร่วมมือทางการศึกษาของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบึงกาฬ

Main Article Content

เอกนรินทร์ โงนมณี
พงษ์ศักดิ์ ผกามาศ
สมใจ มณีวงษ์

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ประกอบการบริหารเครือข่ายความร่วมมือทางการศึกษาของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบึงกาฬ 2) ศึกษาสภาพปัจจุบันสภาพที่พึงประสงค์ และความต้องการจำเป็นของการบริหารเครือข่าย 3) พัฒนากลยุทธ์การบริหารเครือข่ายความร่วมมือทางการศึกษา และ 4) ประเมินความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์ของกลยุทธ์ที่พัฒนาขึ้น การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน โดยดำเนินการ 3 ระยะ ได้แก่ การศึกษาองค์ประกอบและความต้องการ การพัฒนากลยุทธ์โดยกลุ่มผู้เชี่ยวชาญ และการตรวจสอบความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์ของกลยุทธ์ กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้บริหารสถานศึกษาและครูผู้สอน จำนวน 340 คน โดยสุ่มแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือวิจัย คือ แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ และแบบสนทนากลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยสถิติเชิงพรรณนาและดัชนีความต้องการจำเป็น วิเคราะห์เนื้อหาสำหรับข้อมูลเชิงคุณภาพ ผลการวิจัยพบว่า องค์ประกอบการบริหารเครือข่ายความร่วมมือทางการศึกษามี 8 ด้าน ได้แก่ 1) การวางแผนความร่วมมือ 2) การดำเนินการตามแผน 3) การประสานผู้ร่วมพัฒนาเครือข่าย 4) การเสริมสร้างศักยภาพเครือข่าย 5) การมีปฏิสัมพันธ์และสื่อสาร 6) การมีส่วนร่วมของเครือข่าย 7) การนิเทศติดตามความร่วมมือ และ 8) การประเมินผลและการปรับปรุงงาน กลยุทธ์สำคัญที่พัฒนาขึ้นมี 6 ด้าน ได้แก่ วิสัยทัศน์ พันธกิจ เป้าประสงค์ วิธีปฏิบัติ โครงการ/กิจกรรม และตัวชี้วัด ผลการประเมินโดยผู้เชี่ยวชาญพบว่ากลยุทธ์มีความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์อยู่ในระดับมากที่สุด ดังนั้นโรงเรียนควรนำกลยุทธ์ไปใช้เป็นแนวทางในการพัฒนาคุณภาพการศึกษา เขตพื้นที่การศึกษาควรสนับสนุนทรัพยากรและการประสานงาน และกระทรวงศึกษาธิการควรกำหนดนโยบายส่งเสริมการสร้างเครือข่ายเพื่อยกระดับคุณภาพโรงเรียนประถมศึกษาต่อไป

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
โงนมณี เ., ผกามาศ พ., & มณีวงษ์ ส. (2026). กลยุทธ์การบริหารเครือข่ายความร่วมมือทางการศึกษาของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบึงกาฬ. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 9(4), 1739–1760. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jmhs1_s/article/view/286452
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.

การันต์ เหล็กดี, สมฤทัย เตาจันทร์, และ ชวนคิด มะเสนะ. (2568). การสร้างความสัมพันธ์ของสถานศึกษากับชุมชนที่ยั่งยืนของโรงเรียนประถมศึกษาขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานี เขต 4. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย (สพบท.), 7(2), 302–318. สืบค้นจาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JAPDEAT/article/view/278486

คมกริช อันทรง, ทัชชัย ผ่องสวัสดิ์, เริงวิชญ์ นิลโคตร, และ วัยวุฒิ บุญลอย. (2568). การประยุกต์ใช้แนวคิดเชิงระบบกับรางวัลทรงคุณค่า สพฐ. (OBEC AWARDS) ผู้บริหารสถานศึกษายอดเยี่ยม การจัดการศึกษาโรงเรียนสุขภาวะ โรงเรียนบ้านตาเรือง (ตำรวจชายแดนสงเคราะห์). วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 8(3), 238–251. สืบค้นจาก https://so07.tci-thaijo.org/index.php/JSSD/article/view/7240

บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.

บุญเพิ่ม สอนภักดี, ฉลอง ชาตรูประชีวิน, และ สุกัญญา แช่มช้อย. (2559). รูปแบบเครือข่ายความร่วมมือเพื่อพัฒนาการจัดการศึกษาของโรงเรียนในสังกัดเทศบาล. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 18(4), 99–113. สืบค้นจาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php /edujournal_nu/article/view/70960

พงษ์ศักดิ์ ผกามาศ, นงคราญ อนุกูล, วิรัช พิมพา, ณัฐชยา สมมาศเดชสกุล และ ทวีศิลป์ สารแสน. (2568). ทักษะของผู้บริหารสถานศึึกษาในศตวรรษที่ 21 กับการบริหารงานวิชาการของสถานศึกษาในจังหวัดอุดรธานี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 20. วารสารคุรุสภาวิทยาจารย์ สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา, 6(1), 94-108. สืบค้นจาก https://ph02.tci-thaijo.org/index.php/withayajarnjournal/article/view/255823

ศุภโชค สาระบุตร. (2563). การบริหารจัดการกลุ่มเครือข่ายสถานศึกษา. วารสารบริหารการศึกษาบัวบัณฑิต, 20(4), 59-66. สืบค้นจาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/BUAJEAD/article/view/247379

ศศิวรรณ ธานีพูน, วสันต์ชัย กากแก้ว, และ ประภาพร บุญปลอด. (2566). แนวทางการพัฒนาเครือข่ายความร่วมมือทางวิชาการของโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานีเขต 4. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์, 25(1), 59-76. สืบค้นจาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jhssrru/article/view/267713

สมชาย เทศปลื้ม, สุดาสวรรค์ งามมงคลวงศ์, และ พรพรรณ วีระปรียากูร. (2565). การบริหารเครือข่ายสถานศึกษาไทยโดยใช้แนวคิดการบริหารแบบคล่องตัว. วารสารวิชาการเซาธ์อีสท์บางกอก (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 9(2), 122–138. สืบค้นจาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/SB_Journal/article/view/265967

สุวิมล ว่องวาณิช. (2562). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุดา มงคลสิทธิ์. (2562). กลยุทธ์การสร้างเครือข่ายความร่วมมือเพื่อพัฒนาการจัดการศึกษาในโรงเรียนเอกชนจังหวัดชลบุรี. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 6(19), 5843-5859. สืบค้นจาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/227492

สุดา มงคลสิทธิ์. (2568). การพัฒนารูปแบบการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการจัดการเรียนรู้ของโรงเรียนเอกชน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชลบุรี เขต 3. วารสารครุศาสตร์ปัญญา, 4(4), 94–111. สืบค้นจาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/IEJ/article/view/286925

อิชยา กล้าขยัน และ สุรินทร์ ภูสิงห์. (2567). รูปแบบการบริหารภาคีเครือข่ายของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานส่งเสริมการเรียนรู้จังหวัดกาฬสินธุ์. เสฏฐวิทย์ปริทัศน์, 4(2), 284–297. สืบค้นจาก https://so12.tci-thaijo.org/index.php/stw/article/view/1128

อภิสรรค์ ภาชนะวรรณ และ สุพจน์ เกิดสุวรรณ์. (2564). การเสริมสร้างความสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนกับชุมชนของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสระบุรี เขต 2. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 10(3), 210-224. สืบค้นจาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jssr/article/view/254560

Coleman, J. S. (1990). Foundations of social theory. Massachusetts: Harvard University Press.

Fullan, M. (2014). The principal: Three keys to maximizing impact. California: Jossey-Bass.

Hargreaves, A., & O’Connor, M. (2018). Collaborative professionalism: When teaching together means learning for all. California:

Corwin.

Harris, A., Azorín, C., & Jones, M. (2023). Network leadership: a new educational imperative? International Journal of Leadership in Education, 26(5), 919–935. Retrieved from https://doi.org/10.1080/13603124.2021.1919320

Karim, M., Antoni, S., & Oktarina, K. (2024). Meta-Analysis of Collaborative Learning Approaches in Educational Management and Their Impact on Student Performance. Indonesia Journal of Engineering and Education Technology (IJEET), 2(2), 427–434. Retrieved from https://doi.org/10.61991/ijeet.v2i2.85

Phakamach, P., Panjarattanakorn, D., Ratchavieng, A., & Senarith, P. (2023). Integrated educational management: Meaning, objectives, scope, functions, and new directions for educational organizations. Asian Education and Learning Review, 1(1), 19–34. Retrieved from https://so07.tci-thaijo.org/index.php/AELR/article/view/2040

Putnam, R. D. (2000). Bowling alone: The collapse and revival of American community. New York: Simon & Schuster.

Roegman, R., Lee, S., Hatch, T., Stumberger, N., & Hill, K. (2018). Responding to state mandates around instruction: The development of administrator social networks in an urban district. Journal of School Leadership, 28(5), 672-705. Retrieved from https://doi.org/10.1177/105268461802800505

Thongplew, M., Wachangngen, P., & Maneephruek, W. (2026). Management of educational collaboration networks. Hatyai Academic Journal, 24(1), 153–166. Retrieved from https://so01.tci-thaijo.org/index.php/HatyaiAcademicJournal/article/view/277218

UNESCO. (2015). Education 2030: Incheon Declaration and Framework for Action. Paris: UNESCO.