ปัจจัยเชิงสาเหตุที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิผลการบริหารงานของมหาวิทยาลัยเอกชนในกรุงเทพมหานคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษาระดับภาวะผู้นำของผู้บริหาร สิ่งแวดล้อมเชิงองค์การ คุณลักษณะของบุคลากรที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิผลการบริหารงานของมหาวิทยาลัยเอกชนในกรุงเทพมหานคร (2) เพื่อศึกษาปัจจัยเชิงสาเหตุของภาวะผู้นำของผู้บริหาร สิ่งแวดล้อมเชิงองค์การ คุณลักษณะของบุคลากรที่มีต่อประสิทธิผลการบริหารงานของมหาวิทยาลัยเอกชนในกรุงเทพมหานคร และ (3) เพื่อนำเสนอรูปแบบของภาวะผู้นำของผู้บริหาร สิ่งแวดล้อมเชิงองค์การ คุณลักษณะ
ของบุคลากรที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารงานของมหาวิทยาลัยเอกชนในกรุงเทพมหานคร รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ บุคลากรที่ปฏิบัติงานในมหาวิทยาลัยเอกชนที่ตั้งอยู่ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร สังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษาวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม โดยใช้วิธีสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน เพื่อให้ได้กลุ่มตัวอย่างตามที่กำหนดไว้ จำนวน 260 คน ใช้แบบสอบถามในการเก็บรวบรวมข้อมูล วิเคราะห์ข้อมูลด้วยแบบจำลองสมการโครงสร้าง
ผลการวิจัยพบว่า 1) ภาวะผู้นำของผู้บริหาร สิ่งแวดล้อมเชิงองค์การ คุณลักษณะของบุคลากรที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิผลการบริหารงานของมหาวิทยาลัยเอกชนในกรุงเทพมหานคร โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด 2) ภาวะผู้นำของผู้บริหาร สิ่งแวดล้อมเชิงองค์การ มีความสัมพันธ์โดยตรงกับคุณลักษณะของบุคลากรมากที่สุด คุณลักษณะของบุคลากร มีความสัมพันธ์โดยตรงกับผลลัพธ์เชิงการจัดการ มีค่าสถิติ ไค-สแควร์ = 53.81, p-value = 0.229, GFI = 0.97, AGFI = 0.94, CFI = 1.00 และ RMSEA = 0.024 และ 3) รูปแบบของตัวแปรทั้งหมดส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารงานของมหาวิทยาลัยเอกชนในกรุงเทพมหานคร ประกอบด้วย สิ่งแวดล้อมเชิงองค์การ มีอิทธิพลรวมต่อประสิทธิผลการบริหารงานของมหาวิทยาลัยเอกชนในกรุงเทพมหานคร มากที่สุด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการอุดมศึกษาวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2566). ข้อมูลสถิติจำนวนบุคลากรของสถาบันอุดมศึกษา. สืบค้นจาก https://info.mhesi.go.th/homestat_stf.php
กัณฑ์ฏภัทร์ ศุภะกุลสวัสดิ์ และ สิริมาส หมื่นสาย. (2565). ภาวะผู้นำกับการพัฒนาองค์การสมัยใหม่. Journal of Modern Learning Development, 7(8), 431-444. สืบค้นจาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jomld/article/view/250392/174400
เฉิน เถี่ย, นิรันดร์ สุธีนิรันดร์, จิตตวิสุทธิ์ วิมุตติปัญญา และ สหัทยา สิทธิวิเศษ. (2566). แนวทางสร้างเสริมความเป็นผู้นำของผู้บริหารการศึกษาอย่างมีประสิทธิภาพ. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 10(3), 48–62. สืบค้นจาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/268309/177856
ณฐพัฒน์ มั่งชม, ธัมมะทินนา ศรีสุพรรณ และ ประสิทธิชัย นรากรณ์. (2565). ภาวะผู้นำและปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของบุคลากรสายสนับสนุนในสถาบันอุดมศึกษาของรัฐ จังหวัดพิษณุโลก. วารสารวิจัยวิทยาการจัดการ, 6(1), 170-186. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jmsr/article/view/251342/172352
ตวงทอง นุกูลกิจ, ประภาวรรณ ตระกูลเกษมสุข และ ทินกฤตพัชร์ รุ่งเมือง. (2566). แนวทางการพัฒนาความเป็นผู้นําาของผู้บริหารรุ่นใหม่ในสถาบันอุดมศึกษาเอกชนไทย. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 15(2), 254-268. สืบค้นจาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/pimjournal/article/view/263875/179353
นิษรา พรสุริวงษ์, ทรงยศ แก้วมงคล และ อุทัยวรรณ สายพัฒนะ. (2566). ปัจจัยเชิงสาเหตุที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิผลการจัดการศึกษาของสถาบันอุดมศึกษาเอกชนในประเทศไทย. วารสารสหวิทยาการวิจัยและวิชาการ, 3(4), 989-1008. สืบค้นจาก https://so03.tci-thaijo.org/ index.php/IARJ/article/view/270482/179421
ประภาพรรณ รักเลี้ยง. (2564). ปัจจัยเชิงสาเหตุที่ส่งผลต่อการบริหารงานให้เกิดความสำเร็จของสถาบันอุดมศึกษาเอกชน กรณีศึกษามหาวิทยาลัยเอกชนในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 10(2), 335-343. สืบค้นจาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jssr/article/view/253144/169591
ยืน ภู่วรวรรณ.(2563). ความท้าทายของสถาบันอุดมศึกษาไทยในปัจจุบัน. สืบค้นจาก https://il.mahidol.ac.th/th/i-learning-clinic/lecturer-and-learning-managementarticles
สำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษาวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2568). ข้อมูลพื้นฐานสถาบันอุดมศึกษาเอกชน 70 แห่งในสังกัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. กองขับเคลื่อนและพัฒนาการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. สืบค้นจาก https://www.ops.go.th/th/about/ccphe/basic-information-higher-education/item/11728-70
สำนักนโยบายและแผนการอุดมศึกษา สำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษาวิทยาศาสตร์วิจัยและนวัตกรรม. (2564). แผนด้านการอุดมศึกษาเพื่อผลิตและพัฒนากำลังคนของประเทศ พ.ศ. 2564-2570. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
สุชาติ ประสิทธิ์รัฐสินธุ์, กรรณิการ์ สุขเกษม, โศภิต ผ่องเสรี และถนอมรัตน์ ประสิทธิเมตต์. (2551). แบบจำลองสมการโครงสร้างการใช้โปรแกรม LISREL, PRELIS และ SIMPLIS. กรุงเทพฯ: สามลดา.
Bass, B.M., & Avolio, B. J. (1994). Transformational leadership development. Pola Alto. California: Consulting Psychologists.
Bass, B. M., & Riggio, R. E. (2006). Transformational leadership. (2nd ed.). New York: Psychology Press.
Boyatzis, R. E. (2008). Competencies in the 21st century. Journal of Management Development, 27(1), 5–12. https://doi.org/10.1108/02621710810840730
Bush, T., & Glover, D. (2014). School leadership models: What do we know?. School Leadership and Management, 34, 1-19. https://doi.org/10.1080/13632434.2014.928680
Cameron, K. S. (1986). Effectiveness as paradox: Consensus and conflict in conceptions of organizational effectiveness. Management Science, 32(5), 539-553. https://doi.org/10.1287/mnsc.32.5.539
Campion, M. A., Fink, A. A., Ruggeberg, B. J., Carr, L., Phillips, G. M., & Odman, R. B. (2011). Doing competencies well: Best practices in competency modeling. Personnel Psychology, 64, 225-262. http://dx.doi.org/10.1111/j.1744-6570.2010.01207.x
Denison, D. R. (1996). What is the difference between organizational culture and organizational climate?. Academy of Management Review, 21(3), 619-654. https://doi.org/10.2307/258997
Dubrin, A. J. (1973). Fundamental of organization behavior. New York: Pergamon.
Grace, J. B. (2008). Structural equation modeling for observational studies. Journal of Wildlife Management, 72(1), 14-22. https://doi.org/10.2193/2007-307
Herris, A. (2014). Distributed leadership matters: Perspectives, practicalities, and potential. Corwin.
Hoch, J. E., Bommer, W. H., Dulebohn, J. H., & Wu, D. (2018). Do ethical, authentic, and servant leadership explain variance above and beyond transformational leadership? a meta-analysis. Journal of Management, 44, 501-529. https://doi.org/10.1177/0149206316665461
Hoy, W.K., & Miskel, C.G. (2001). Educational administration, theory, research and practices. (6th ed.). New York: McGraw-Hall.
Jabbar, A. A., & Hussein, A. M. (2017). The role of leadership in strategic management. International Journal of Research-GRANTHAALAYAH, 5(5), 99-106. https://doi.org/10.29121/granthaalayah.v5.i5.2017.1841
Likert, R. (1932). A technique for the measurement of attitudes. Archives of Psychology, 140, 5-55.
McClelland, D. C. (1973). Testing for competence rather than intelligence. American Psychologist, 28(1), 1–14. https://doi.org/10.1037/h0034092
Northouse, P. G. (2022). Leadership: Theory and practice. (9th ed.). Thousand Oaks, CA: SAGE.
Patterson, M. G., West, M. A., Shackleton, V. J., Dawson, J. F., Lawthom, R., Maitlis, S., Robinson, D. L., & Wallace, A. M. (2005). Validating the organizational climate measure: Links to managerial practices, productivity and innovation. Journal of Organizational Behavior, 26, 379-408. https://doi.org/10.1002/job.312
Richard, P. J., Devinney, T. M., Yip, G. S., & Johnson, G. (2009). Measuring organizational performance: Towards methodological best practice. Journal of Management, 35(3), 718-804. https://doi.org/10.1177/0149206308330560
Schneider, B., Ehrhart, M. G., & Macey, W. H. (2013). Organizational climate and culture. Annual Review of Psychology, 64, 361-388. https://doi.org/10.1146/annurev-psych-113011-143809
Slocum, J. W., & Helltriegel, D. (2011). Principles of organizational behavior. (13th ed.). Mason, OH: South-Western Cengage Learning.
Spencer, L. M., & Spencer, S. M. (1993). Competence at work: Models for superior performance. New York: John Wiley & Sons.
Stringer, R. A. (2002). Leadership and organization climate: The cloud chamber effect. New Jersey: Prentice Hall.
Tichy, N. M., & Devanna, M. A. (1986). The transformational leader. New York: Riley.