การพัฒนาศักยภาพนวัตกรช่างชุมชนต้นแบบ ตำบลนาอิน อำเภอพิชัย จังหวัดอุตรดิตถ์

ผู้แต่ง

  • วัชระพงศ์ เครือบคนโท คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์
  • ดร.นิชภา โมราถบ หลักสูตรหลักสูตร ศศ.ม.(พัฒนาสังคมและพันธกิจสัมพันธ์) มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์
  • ผศ.ดร.ยุพิน เถื่อนศรี หลักสูตรหลักสูตร ศศ.ม.(พัฒนาสังคมและพันธกิจสัมพันธ์) มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์
  • รศ.ดร.กันต์ อินทุวงศ์ คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์

คำสำคัญ:

นวัตกรช่างชุมชน, การพัฒนาศักยภาพ, ตำบลนาอิน, นวัตกรรม

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 3 ข้อ ได้แก่ 1) เพื่อศึกษาความต้องการพัฒนาศักยภาพ 2) เพื่อศึกษาระดับศักยภาพ และ   3) เพื่อพัฒนาศักยภาพ ของนวัตกรช่างชุมชนต้นแบบ ตำบลนาอิน อำเภอพิชัย จังหวัดอุตรดิตถ์ ใช้วิธีการวิจัยแบบผสมผสาน ได้แก่ การวิจัยเชิงคุณภาพ การวิจัยเชิงปริมาณ และการวิจัยเชิงปฏิบัติการ จากประชากรกลุ่มเดียวกันทั้งหมด โดยคัดเลือกแบบเจาะจงจากสมาชิกกลุ่มวิสาหกิจชุมชนเกษตรพอเพียงแบบผสมผสานบ้านนาอิน ที่ทำหน้าที่เป็นนวัตกรช่างชุมชน
จำนวนทั้งสิ้น 13 คน โดยดำเนินการดังนี้ การวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้แบบสัมภาษณ์เชิงลึกในประเด็นความต้องการพัฒนาศักยภาพ 7 ด้าน ได้แก่ ด้านการลงมือปฏิบัติ ด้านการออกแบบเหมาะสม ด้านการเข้าใจปัญหา ด้านการมีส่วนร่วม ด้านการพัฒนา ด้านการสร้างรายได้และส่งเสริมเศรษฐกิจชุมชน และด้านการขยายผลบนความพอเพียงและพัฒนาความยั่งยืน และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา การวิจัยเชิงปริมาณ ใช้แบบประเมินความคิดเห็นต่อระดับศักยภาพ 7 ด้าน ได้แก่ ด้านการลงมือปฏิบัติ ด้านการออกแบบเหมาะสม ด้านการเข้าใจปัญหา ด้านการมีส่วนร่วม ด้านการพัฒนา ด้านการสร้างรายได้และส่งเสริมเศรษฐกิจชุมชน และด้านการขยายผลบนความพอเพียงและพัฒนาความยั่งยืน และวิเคราะห์ด้วยค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิจัยเชิงปฏิบัติการ ใช้กิจกรรมพัฒนาศักยภาพ 7 กิจกรรม ได้แก่ การลงมือปฏิบัติ
การออกแบบเหมาะสม การเข้าใจปัญหา การมีส่วนร่วม การพัฒนา การสร้างรายได้และส่งเสริมเศรษฐกิจชุมชน และ
การขยายผลบนความพอเพียงและพัฒนาความยั่งยืน โดยใช้การสังเกตแบบมีส่วนร่วม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา และใช้แบบประเมินระดับศักยภาพนำข้อมูลมาวิเคราะห์เปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างก่อนและหลังการพัฒนา ผลการวิจัยพบว่า ระดับศักยภาพหลังการพัฒนามีค่าเฉลี่ยที่สูงขึ้นทุกด้าน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 สรุปได้ดังนี้ ด้านที่มีพัฒนาการสูงสุด คือ ด้านการลงมือปฏิบัติ (  = 4.38,  = 0.40) รองลงมาคือ ด้านการออกแบบเหมาะสม
(  = 4.29,  = 0.45) และด้านการมีส่วนร่วม (  = 4.21,  = 0.36) ส่วนด้านที่ยังต้องพัฒนาต่อเนื่องคือ ด้านการ
ขยายผลบนความพอเพียงและพัฒนาความยั่งยืน (  = 3.68,  = 0.21) ซึ่งมีพัฒนาการน้อยที่สุดโดยบางรายการอยู่ในระดับปานกลาง สะท้อนให้เห็นว่าศักยภาพคือความสามารถที่พัฒนาหรือส่งเสริมให้เกิดความชำนาญได้ด้วยกระบวนการฝึกอบรม การเรียนรู้ และการฝึกฝน

เอกสารอ้างอิง

กันต์ อินทุวงศ์. (2565). การจัดการนวัตกรรมเทคโนโลยีเพื่อการเกษตรบนพื้นที่ราบสูง หาน้ำให้นาอินด้วยระบบสูบน้ำ

พลังงานทดแทนเพื่อแก้ปัญหาภัยแล้ง (รายงานการวิจัย). มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์.

ชาตรี สุขสบาย. (2566). กรอบแนวทางการศึกษาการพัฒนาคนสู่ยุทธศาสตร์การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. วารสาร

สหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 6(6), 331-338.

https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jidir/article/view/266432

ณรัฐกร อิ่มใจจิตต์, ประสาร มาลากุล ณ อยุธยา และผ่องพรรณ เกิดพิทักษ์. (2566). ศักยภาพในการทำงานของ

นักกายภาพบำบัดยุคใหม่. วารสารจิตวิทยา มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต, 13(1), 18-28.

http://journal.psy.kbu.ac.th/jour/20231301/full.pdf

แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566 - 2570). (2565, 1 พฤศจิกายน). ราชกิจจานุเบกษา, 139 (ตอนพิเศษ 258 ง), 11

ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ.2561-2580. (2561, 13 ตุลาคม). ราชกิจจานุเบกษา, 135(82 ก), 30.

ศิรภัสสรศ์ วงศ์ทองดี. (2559). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ ฉบับปรับปรุง (พิมพ์ครั้งที่ 3). โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์

มหาวิทยาลัย.

ศิริพร เชาวลิต. (2559). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์สำคัญอย่างไร. วารสารนวัตกรรมการจัดการภาครัฐและภาคเอกชน,

(1), 85-100.

สุธนี ฤกษ์ขำ. (2560). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์หลักการและการประยุกต์ (พิมพ์ครั้งที่ 2). โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์

มหาวิทยาลัย.

เอกพล วงศ์เสรี, เฉลิมพร วรพันธกิจ, กมลวรรณ กิตติอุดมรัตน์, พรรณวดี กิตติอุดมรัตน์ และวนิดา หาญเจริญ. (2568). การพัฒนานวัตกรชุมชนสร้างสรรค์แบบครบวงจร เพื่อพัฒนาเศรษฐกิจฐานรากและชุมชนเข้มแข็ง: กรณีศึกษาชุมชนบ้านลิพอนใต้ อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต. วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา, 15(1), 60–75.

https://so01.tci-thaijo.org/index.php/JDAR/article/view/277706

Gilley, J. W., Eggland, S. A., & Maycunich, A. G. (2002). Principles of human resource development.

Perseus.

Likert, R. (1967). The human organization: Its management and value. McGraw-Hill.

Nadler, L. (1970). Developing human resource. Gulf.

Swanson R.A. & Holton E.F. (2008). Foundations of Human Resource Development. San Francisco:

Berrett-Koehler.

Werner, J. M. & Desimone, R. L. (2006). Human Resource Development. (4th ed.). Thomson South-Western.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-30

รูปแบบการอ้างอิง

เครือบคนโท ว., โมราถบ น., เถื่อนศรี ย., & อินทุวงศ์ ก. (2026). การพัฒนาศักยภาพนวัตกรช่างชุมชนต้นแบบ ตำบลนาอิน อำเภอพิชัย จังหวัดอุตรดิตถ์. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์, 13(1), 63–75. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/johuru/article/view/289551