A Study Of The Learning Achievements of Second-Year Thai Major Students In The Course Thai Literature For Performing Arts By Using The Active Learning Approach
DOI:
https://doi.org/10.14456/arjla.2025.10Keywords:
Learning Achievement, Thai Literature for Performance, Learning Model, Active LearningAbstract
This developmental research aimed to (1) study students’ learning achievement in the course Thai Literature for Performing Arts before and after applying the Active Learning approach, and (2) explore their satisfaction with the learning management. The participants were 28 second-year Thai major students from the Faculty of Education, Lampang Rajabhat University, in the first semester of the 2024 academic year. The sample group was selected by purposive sampling. The research instruments included an Active Learning lesson plan, a 20-item pre- and post-test, and a satisfaction questionnaire. The findings revealed that students’ post-test scores were significantly higher than their pre-test scores at the .05 level (post-test: x̅= 13.50, S.D. = 3.07; pre-test: x̅= 9.61, S.D. = 2.66). Students’ overall satisfaction was at a high level (x̅= 4.26–4.48). The highest level of satisfaction was for participation and the application of knowledge in daily life x̅ = 4.48), followed by clarity of learning objectives (x̅ = 4.44) and hands-on practice (x̅= 4.41), while the lowest level was for independent thinking and idea sharing (x̅ = 3.93). The study indicates that using the Active Learning approach can effectively enhance students’ learning achievement and foster high satisfaction with the learning process.
References
กระทรวงศึกษาธิการ (2552). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กิตติพงษ์ แบสิ่ว และยงยุทธ อังคสัญญลักษณ์. (2566). เทคนิคการสอนวรรณคดีไทยโดยประยุกต์ใช้แนวคิดการเรียนรู้เชิงรุก: แนวปฏิบัติสู่การพัฒนาการคิด. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 21(1), 60-72.
คะเณยะ อ่อนนาง. (2564). ผลการจัดการเรียนรู้เชิงรุกที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ทักษะการจัดการเรียนรู้ และเจตคติต่อวิชาชีพครูของนักศึกษาวิชาชีพครู. วารสารศึกษาศาสตร์สาร มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 5(2), 15-24.
ชลธิชา ศิริอมรพันธุ์. (2562). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนวรรณคดีไทยเชิงผลิตภาพ เพื่อส่งเสริมความรับผิดชอบ และสำนึกทางสังคม. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์, กรุงเทพมหานคร.
ดารุณี นิพัทธ์ศานต์. (2568, เมษายน 30). ประธานสาขาวิชาภาษาไทย คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง. สัมภาษณ์.
เตือนใจ คดดี. (2565). การพัฒนารูปแบบการสอนวรรณคดีตามทฤษฎีวิพากษ์เพื่อส่งเสริมความสามารถในการคิดไตร่ตรองเชิงวิพากษ์ และการออกแบบการเรียนการสอนวรรณคดีของนักศึกษาครู มหาวิทยาลัยราชภัฏ. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยนเรศวร, พิษณุโลก.
นันทญ์ณภัค พรมมา. (2563). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวรรณคดีไทยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ด้วยการใช้เทคนิคเพื่อนคู่คิด. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร, นครปฐม.
นัยนา ถาวรายุศม์. (2565). การสร้างความรู้ด้วยตนเองเพื่อเสริมสร้างทักษะการเรียนรู้วิชาภาษาอังกฤษ ระดับประถมศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์ ศรีนครินทรวิโรฒ, 23(1), 222-237.
บวร ปวรธมฺโม, พระ. (2563). การศึกษาผลการจัดการเรียนรู้เชิงรุกสำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มมร. วิทยาเขตอีสาน, 1(2), 9-23.
ประจักษ์ น้อยเหนื่อย. (2564). การศึกษาความต้องการจำเป็นเพื่อพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้วรรณคดีไทยตามแนวคิด Active Learning ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสาร HRD JOURNAL, 12(1), 78-91.
ประจักษ์ น้อยเหนื่อย และมาเรียม นิลพันธุ์. (2564). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้วรรณคดีไทยตามแนวคิด Active Learning เพื่อส่งเสริมความสามารถในการแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์ และความซาบซึ้งในวรรณคดีไทยของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสารวิจัยและพัฒนาหลักสูตร, 11(2), 138–157.
ปาริชาติ จารุดิลกกุล และเนาวนิตย์ สงคราม. (2566). การพัฒนารูปแบบการสอนวรรณคดีด้วยวิธีการสอนแบบ SQ4R ร่วมกับการเล่าเรื่องแบบดิจิทัลที่มีต่อความสามารถในการวิพากษ์วิจารณ์วรรณคดีไทยของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษา. วารสารวิธีวิทยาการวิจัย, 36(2), 180-198.
ภัคพล คำหน้อย และ ป ประภัสสนันทน์ เรืองจันทร์. (2566). สถานภาพการใช้กรอบแนวคิด ทฤษฎี ในการศึกษาการจัดการเรียนการสอนวรรณกรรมและวรรณคดีไทย. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษา OJED, 18(2), 1-16.
รัศมี ศรีนนท์ และคณะ. (2561). การจัดการเรียนรู้เชิงรุกในยุคไทยแลนด์ 4.0. วารสารบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร, 9(2), 331-343.
วริษา หมื่นยงค์ และประภาษ เพ็งพุ่ม. (2567). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์การเรียนวรรณคดีไทยของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โดยการจัดการเรียนรู้แบบสืบเสาะหาความรู้ (5E) ร่วมกับแผนผังความคิด. วารสารราชพฤกษ์, 22(2), 148-162.
ศศิพงษ์ ศรีสวัสดิ์. (2565). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมทักษะการใช้ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร โดยใช้ภาระงานเป็นฐาน สำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี. วารสารวิชาการและวิจัยสังคมศาสตร์, 17(3), 97-112.
สิทธินนท์ บุญสวยขวัญ. (2565). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวรรณคดีไทยและความสุขในการเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โดยการใช้แนวคิดเกมมิฟิเคชัน ร่วมกับการให้ข้อมูลย้อนกลับ. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร, นครปฐม.
อดิศร ขาวสะอาด. (2567). การพัฒนาแผนการจัดการเรียนรู้วิชาภาษาไทย ตามแนวทางการสอนโดยใช้วรรณคดีเป็นฐาน หน่วยการเรียนรู้เสภาขุนช้างขุนแผน ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนนวลนรดิศวิทยาคม รัชมังคลาภิเษก. รายงานสืบเนื่องการประชุม การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 15, 838-851.
อติอร ตัญกาญจน์. (2562). การพัฒนาชุดกิจกรรมการเรียนการสอนวรรณคดีและวรรณกรรมไทยโดยใช้กระบวนการกระจ่างแจ้งค่านิยม เพื่อส่งเสริมความซื่อสัตย์ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพมหานคร.
อรุโณทัย อินทนิด, ภัคพล คำหน้อย และกาญจนา วิชญาปกรณ์. (2565). สถานภาพงานวิจัยด้านการเรียนการสอนวรรณคดีไทย ช่วงปี พ.ศ. 2555-2564. วารสารครุพิบูล, 9(2), 337-354.
อาทิตย์ ซาวคำ และศิริวรรณ วณิชวัฒนวรชัย. (2566). นวัตกรรมการเรียนรู้วรรณคดีเชิงสร้างสรรค์เพื่อส่งเสริมการคิดอย่างมีวิจารณญาณสำหรับผู้เรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสารครุศาสตร์ ราชภัฏเชียงใหม่, 2(3), 15-30.
Dewey, J. (1938). Experience and education. New York: Macmillan.
Piaget, J. (1977). The development of thought: Equilibration of cognitive structures. New York: Viking.
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in society: The development of higher psychological processes. Cambridge, MA: Harvard University Press.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2025 Academic and Research Journal of Liberal Arts (Online)

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปศาสตร์วิชาการและวิจัย
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ และคณาจารย์ท่านอื่นๆ ในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
