วิถีชีวิตไทยจากขนมหวานคลายร้อน “ส้มฉุน” สำหรับผู้เรียนชาวจีน ที่เรียนภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศ
DOI:
https://doi.org/10.14456/arjla.2026.3คำสำคัญ:
วิถีชีวิตไทย, ขนมหวานคลายร้อน, ส้มฉุน, ภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์วิถีชีวิตไทยจากขนมหวานคลายร้อน “ส้มฉุน” ซึ่งเป็นขนมหวานที่มีผลไม้ไทยเป็นส่วนประกอบหลัก ในฐานะเป็นสื่อสำคัญในการเรียนรู้ภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศสำหรับผู้เรียนชาวจีน โดยใช้วิธีดำเนินการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) ผ่านการศึกษาและวิเคราะห์ข้อมูลจากหนังสือที่เกี่ยวข้อง เอกสารต่าง ๆ (Content Analysis) และการลงภาคสนามเพื่อเก็บข้อมูล ผลการศึกษาพบว่า ส้มฉุนเป็นขนมหวานคลายร้อนที่สะท้อนให้เห็นวิถีชีวิตไทย 4 ด้าน ได้แก่ 1) ด้านรูปแบบการบริโภคอาหารคลายร้อน คนไทยนิยมรับประทานผลไม้กับน้ำเชื่อม และเติมน้ำแข็ง 2) ด้านภูมิปัญญาของคนไทยในการใช้วัตถุดิบและการปรุงส้มฉุน 3) ด้านความสัมพันธ์ระหว่างคนไทยกับธรรมชาติผ่านการใช้วัตถุดิบตามฤดูกาล 4) ด้านวิธีสร้างสรรค์ขนมหวานคลายร้อน เช่น ส้มฉุนกรานิต้า ประยุกต์เทคนิคแบบตะวันตกเพื่อดึงดูดคนรุ่นใหม่ แต่ยังคงรักษารสชาติและเอกลักษณ์ไทยไว้ได้อย่างกลมกลืน ซึ่งสะท้อนกระบวนการผสมผสานทางวัฒนธรรมอาหาร ส้มฉุนไม่ได้เป็นเพียงอาหาร แต่เป็นระบบสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่สะท้อนวิถีชีวิตไทย ภูมิปัญญาท้องถิ่น และค่านิยมของสังคม ทั้งยังสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการเรียนการสอนภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศ เพื่อส่งเสริมความเข้าใจเชิงวัฒนธรรมของผู้เรียนชาวจีน
เอกสารอ้างอิง
เศรษฐมันตร์ กาญจนกุล. (2555). ผลไม้ในเมืองไทย (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์เศรษฐศิลป์.
เสฐียรโกเศศ. (2513). ฟื้นความหลัง (พิมพ์ครั้งที่ 2). โรงพิมพ์ศิวพร.
กรมทรัพย์สินทางปัญญา. (2568). สินค้า GI ในแต่ละภูมิภาค. ค้นคืนจากhttps://www.ipthailand.go.th/th/home.html.
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม, และกระทรวงวัฒนธรรม. (2558). วัฒนธรรม วิถีชีวิตและภูมิปัญญา (พิมพ์ครั้งที่ 1). บริษัทรุ่งศิลป์การพิมพ์ (๑๙๗๗) จำกัด.
กระทรวงพาณิชย์. (2556). THAI SELECT. ค้นคืนจาก https://www.thaiselect.com/.
ชนม์สิตา ดำรงค์ถิระรัตน์. (2556). ขนมไทย (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต.
ท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์. (2451). แม่ครัวหัวป่าก์ (พิมพ์ครั้งที่ 9). ห้องสมุดดิจิทัลวชิรญาณ.
นิดดา หงษ์วิวัฒน์. (2550). ผลไม้ 111 ชนิด: คุณค่าอาหารและการกิน. กรุงเทพมหานคร: แสงแดด.
นิดดา หงษ์วิวัฒน์. (2552). อาหารฤทธิ์เย็น : แนวธรรมชาติบำบัดปรับสมดุลรักษาโรค (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: แสงแดด.
พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย. (2558). เห่บทชมเครื่องคาวหวาน บทพากย์รามเกียรติ์ เสภาขุนช้างขุนแผน (พิมพ์ครั้งที่ 1). บริษัท รุ่งศิลป์การพิมพ์ (๑๙๗๗) จำกัด.
มูลนิธิสารานุกรมวัฒนธรรมไทย และธนาคารไทยพาณิชย์. (2542a). สารานุกรมวัฒนธรรมไทย ภาคกลาง เล่ม 2 (พิมพ์ครั้งที่ 1). บริษัท สยามเพรส แมเนจเม้นท์ จำกัด.
มูลนิธิสารานุกรมวัฒนธรรมไทย และธนาคารไทยพาณิชย์. (2542b). สารานุกรมวัฒนธรรมไทย ภาคกลาง เล่ม 14 (พิมพ์ครั้งที่ 1). บริษัท สยามเพรส แมเนจเม้นท์ จำกัด.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.2554 (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร:โรงพิมพ์บริษัท ศิริวัฒนาอินเตอร์พริ้นท์ จำกัด (มหาชน).
ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร. (2545). ภูมิศาสตร์กับวิถีชีวิตไทย. บริษัท อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน).
สมบัติ พลายน้อย. (2554). ขนมแม่เอ๊ย (พิมพ์ครั้งที่ 1). โรงพิมพ์กรุงเทพ.
สุภาพ บุญไชย. (2549). ภูมิศาสตร์ประเทศไทย (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.
魏倩. (2560). 食物寒凉温热属性功效速查全书. 中国计量出版社.
易朝晖. (2556). 泰国国家概况. 重庆大学出版社.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารศิลปศาสตร์วิชาการและวิจัย (ออนไลน์)

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
