THE 21st CENTURY LIFESTYLE BASED ON BUDDHIST AESTHETICS

Authors

  • จิตศริณย์พร ปัญจวัฒนคุณ คณะศาสนาและปรัชญา มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย
  • พระมหาบุญไทย ปุญฺญมโน

Keywords:

The 21st Century Lifestyle, Buddhist Aesthetics

Abstract

The objectives of this dissertation were; 1) to study the 21st century lifestyle, 2) to study the Buddhist Aesthetics, 3) to integrate the 21st century lifestyle with Buddhist aesthetics, and 4) to propose a new body of knowledge on “The 21st Century Lifestyle Based on Buddhist Aesthetics”. The data of this documentary qualitative research were collected from the Tipitaka, Commentaries, related documents and in-depth interviews with 20 experts. The results of the study were presented in a descriptive method.

                    The results of research were found that:

                    The 21st century lifestyle is industrial lifestyle, capitalism, consumerism, materialism, and information technology. The modern scientific knowledge was implemented for the better quality of life, but the consumption was not in line with technological purpose because human lacked of realization of the true side and lacked of analytical thinking. There are 5 major problems nowadays; Moral Issue, Social Issue, Economic Issue, Environmental Issue, and Technological Issue.

                    Buddhist Aesthetics is a Buddhist teaching concerning beauty. There are 2 dimensions of beauty; mundane beauty and virtuous beauty. Mundane beauty is the beauty which people normally perceive and concern with. This kind of beauty can be categorized as subjective since it is created under an influence of defilement. The virtuous beauty is the beauty resulting from practice Dhamma and it reflects on acceptable behaviors. This beauty is considered as objective since it is the beauty of Anattatã. The Buddhist teachings on Khanti and Soracca,Tilakkhan, Ditthadhammikattha, Kalayãṇamittatã, and Yonisomanasikãra are considered as the Buddhist Aesthetics because they make the beautiful life when putting into practice.

                    The 5 major problems integrated with the 5 Buddhist teachings result to the beauty as follows; 1) Khanti and Soracca make the mind calm and clear, gain wisdom in cause and effect, and result to a graceful mind. 2) Tilakkhaṇa is to comprehend things as they really are, to gain detachment, hospitality, non-selfishness, and results to a graceful society, 3) Ditthadhammikattha is to work with carefulness, choose to accompany with friends and colleagues, and administrate the finance, which leads to a graceful economy, 4) Kalayãṇamittatã is to be friendly to environment by cherish its value, and conserving the nature, which results to balance and a graceful environment. 5) Yonisomanasikãra is to compromise technology and humanity in the right view, which leads to the true value with the knowledge of civilized people and to a graceful technology. The integration of the major problems with the Buddhist Aesthetics results to the GRACE Model. The model of a beautiful life occurred from virtuous beauty, good behavior, good mind, good wisdom, good thought, good speech, and good action.

Downloads

Download data is not yet available.

References

พระไตรปิฎกและอรรถกถา
มหามกุฏราชวิทยาลัย. มูลนิธิ. (2536). พระไตรปิฎกและอรรถกถาแปลฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย (91 เล่ม). พิมพ์เนื่องในวโรกาสครบ 200 ปี แห่งพระราชวงศ์จักรี กรุงรัตนโกสินทร์ พุทธศักราช 2525. (พิมพ์ครั้งที่ 3). เล่มที่ 19, 30. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
หนังสือ
เจมส์ มาร์ติน. (2010). โลกแห่งศตวรรษที่ 21. The Meaning of The 21st Century. (ภาพร, แปล), กรุงเทพฯ: ประพันธ์สาส์น.
เซียวฟง. (2546). 2 ลัทธิในรอบ 100 ปี ทุนนิยม & สังคมนิยม. (อรุณ โรจนสันติ, แปล). กรุงเทพฯ: สุขภาพใจ.
ธีรพงษ์ มหาวีโร และฝ่ายวิชาการ สำนักพิมพ์เดอะบุคส์. (2555). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 11 (พ.ศ. 2555-2559). กรุงเทพฯ: เดอะบุคส์.
พระมหาทวี มหาปญฺโ (ละลง). (2555). ความงามในพระพุทธศาสนา. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
เสถียร โพธินันทะ. (2560). มรดกทางปัญญา. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
วิทยานิพนธ์
พระมหาขันทอง วิชาเดช. (2545). การศึกษาวิเคราะห์เรื่องขันติในพุทธศาสนาเถรวาท. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาพุทธศาสนศึกษา, คณะศิลปะศาสตร์, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พระมหาชัชวาลย์ ตคุโณ (จารย์คุณ). (2561). ศึกษาวิเคราะห์หลักธรรมในการดำเนินชีวิตของเศรษฐีในสมัยพุทธกาล. วิทยานิพนธ์ศาสนศาตรมหาบัณฑิต, สาขาพุทธศาสนาและปรัชญาบัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
พระครูสุตจินดาภรณ์ (ยงยุทธ าณสมฺปนฺโน). (2560). การศึกษาแนวทางการประยุกต์ใช้หลักไตรลักษณ์เพื่อบรรเทาทุกข์ของคนในสังคมปัจจุบัน. ปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาพระพุทธศาสนา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ธนิดา รอดเชียง. (2553). การศึกษาเชิงวิเคราะห์วิธีเข้าถึงความเป็นกัลยาณมิตรในพุทธปรัชญาเถรวาท. สารนิพนธ์ปริญญาศาสนศาสตรมหาบัญฑิต, สาขาวิชาพุทธศาสนาและปรัชญา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
โอภาส เครือวัลย์. (2551). “การศึกษาวิเคราะห์หลักโยนิโสมนสิการกับการสื่อสาร”. วิทยานิพนธ์ปริญญาศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาพุทธศาสน์ศึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.

Published

2021-12-25

How to Cite

ปัญจวัฒนคุณ จ., & ปุญฺญมโน พ. (2021). THE 21st CENTURY LIFESTYLE BASED ON BUDDHIST AESTHETICS. Mahamakut Graduate School Journal, 19(2), 149–159. Retrieved from https://so04.tci-thaijo.org/index.php/mgsj/article/view/255811

Issue

Section

Research Articles