ความรับผิดชอบต่อสังคม การสร้างคุณค่าร่วม การปรับตัวขององค์กร และความยั่งยืนของอุตสาหกรรมอาหารในเขตระเบียงเศรษฐกิจภาคตะวันออกของประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
อุตสาหกรรมอาหารในเขตระเบียงเศรษฐกิจภาคตะวันออกเผชิญความท้าทายจากการแข่งขัน การเปลี่ยนแปลงของความต้องการผู้บริโภค ข้อกำหนดด้านคุณภาพและความปลอดภัย ตลอดจนแรงกดดันด้านสังคมและสิ่งแวดล้อม องค์กรจึงต้องให้ความสำคัญกับความรับผิดชอบต่อสังคม การสร้างคุณค่าร่วม และการปรับตัว เพื่อสนับสนุนการดำเนินงานในระยะยาว การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับ ความรับผิดชอบต่อสังคม การสร้างคุณค่าร่วม การปรับตัวขององค์กร และความยั่งยืนของอุตสาหกรรมอาหารในเขตระเบียงเศรษฐกิจภาคตะวันออก ใช้การวิจัยเชิงปริมาณโดยการสำรวจ กลุ่มตัวอย่างคือเจ้าของกิจการ ผู้บริหาร หรือผู้แทนสถานประกอบการอุตสาหกรรมอาหารในจังหวัดฉะเชิงเทรา ชลบุรี และระยอง จำนวน 280 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูลคือแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) ความรับผิดชอบต่อสังคมโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก (X̄ = 3.81, S.D. = 0.62) โดยด้านความรับผิดชอบต่อผู้บริโภคมีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด 2) การสร้างคุณค่าร่วมโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก (X̄ = 3.95, S.D. = 0.62) โดยด้านการคิดค้นผลิตภัณฑ์ใหม่มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด 3) การปรับตัวขององค์กรโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก (X̄ = 3.73, S.D. = 0.67) โดยการยึดลูกค้าเป็นศูนย์กลางมีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด และ 4) ความยั่งยืนของอุตสาหกรรมอาหารโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก (X̄ = 3.55, S.D. = 0.63) โดยด้านสิ่งแวดล้อมมีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด ผลการศึกษาสะท้อนว่า ผู้ประกอบการให้ความสำคัญกับผู้บริโภค การพัฒนาผลิตภัณฑ์ การตอบสนองต่อความต้องการของตลาด และการจัดการสิ่งแวดล้อม ขณะที่การกำกับดูแลกิจการ การลดขั้นตอนการทำงาน และความยั่งยืนด้านเศรษฐกิจยังเป็นประเด็นที่ควรได้รับการพัฒนาเพิ่มเติม
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ณัฐนิชา ไชยบัณฑิต, ปริณภา จิตราภัณฑ์, และบุญธรรม ราชรักษ์. (2567). การจัดการเทคโนโลยีสะอาดที่ส่งผลต่อความได้เปรียบในการแข่งขันของผู้ประกอบการใน ภาคอุตสาหกรรมการผลิตในประเทศไทย. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, 6(2), 15–27.
ปิยะศิริ ก้องวิริยะไพศาล, สมนึก วิสุทธิแพทย์, ธีรวุฒิ บุณยโสภณ, และสุชาติ เซี่ยงฉิน. (2568). รูปแบบการพัฒนาอุตสาหกรรมแปรรูปอาหารสู่อุตสาหกรรมสีเขียวอย่างยั่งยืน. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและอุตสาหกรรม, 37(135), 67–78.
วราวุฒิ ไชยศร, และบุญสม เกษะประดิษฐ์. (2560). ความรับผิดชอบต่อสังคมขององค์กรธุรกิจกับการพัฒนาที่ยั่งยืน: กรณีศึกษาความรับผิดชอบต่อสังคม 6 บริษัท. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 9(3), 140–152.
สัมฤทธิ์ ศิริคะเณรัตน์. (2565). ผลกระทบของการเปิดเผยข้อมูลด้านการจัดการความยั่งยืนที่มีต่อความสามารถในการทำกำไรของบริษัทในกลุ่มเกษตรและอุตสาหกรรมอาหารที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย. วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 12(4), 161–177.
สาธิต หนูนิล. (2566). การขับเคลื่อนเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนผ่านการดำเนินงานด้านความรับผิดชอบต่อสังคมขององค์กร. วารสารนักบริหาร, 43(1), 99–113.
สุธินี มงคล, และธรรมนูญ วิศิษฏ์ศักดิ์. (2568). แนวทางการปรับตัวของ SMEs ไทยในอุตสาหกรรมอาหารในการเข้าสู่ตลาดส่งออกที่ยั่งยืน. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการจัดการและเทคโนโลยีอีสเทิร์น, 22(1), 47–61.
Bui, T.-D., Aminah, H., Wang, C.-H., Tseng, M.-L., Iranmanesh, M., & Lim, M. K. (2022). Developing a food and beverage corporate sustainability performance structure in Indonesia: Enhancing the leadership role and tenet value from an ethical perspective. Sustainability, 14(6), 3658. https://doi.org/10.3390/su14063658
García-Santiago, M. D., Olmedo-Cifuentes, I., & Martínez-León, I. M. (2022). Communicating the resilience and corporate social responsibility of SMEs during the COVID-19 pandemic. Sustainability, 14(13), 7944. https://doi.org/10.3390/su14137944
Gazzola, P., Pezzetti, R., Amelio, S., & Grechi, D. (2024). Sustainable strategies and value creation in the food and beverage sector. Sustainability, 16(22), 9798. https://doi.org/10.3390/su16229798
Gonera, A. (2023). Incumbents’ capabilities for sustainability-oriented innovation in the Norwegian food sector. Circular Economy and Sustainability, 3, 1829–1854. https://doi.org/10.1007/s43615-022-00234-1
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Macassa, G., McGrath, C., Tomaselli, G., & Buttigieg, S. C. (2022). Corporate social responsibility reporting for stakeholders in the food and beverage industry. Sustainability, 14(9), 4879. https://doi.org/10.3390/su14094879
Menghwar, P. S., & Daood, A. (2021). Creating shared value: A systematic review, synthesis and integrative perspective. International Journal of Management Reviews, 23(4), 466–485. https://doi.org/10.1111/ijmr.12252
Mostepaniuk, A., Nasr, E., Awwad, R. I., Hamdan, S., & Aljuhmani, H. Y. (2022). Managing a relationship between corporate social responsibility and sustainability: A systematic review. Sustainability, 14(18), 11203. https://doi.org/10.3390/su141811203
Ramos, E., Patrucco, A. S., & Chavez, M. (2023). Dynamic capabilities in the “new normal”: A study of organizational flexibility, integration and agility in the Peruvian coffee supply chain. Supply Chain Management: An International Journal, 28(1), 55–73. https://doi.org/10.1108/SCM-12-2020-0620
Taghipour, A., Khazaei, M., Azar, A., Rajabzadeh Ghatari, A., Hajiaghaei-Keshteli, M., & Ramezani, M. (2022). Creating shared value and strategic corporate social responsibility through sustainable supply chain management. Sustainability, 14(4), 1940. https://doi.org/10.3390/su14041940
Tontisirin, N., & Anantsuksomsri, S. (2021). Economic development policies and land use changes in Thailand: From the Eastern Seaboard to the Eastern Economic Corridor. Sustainability, 13(11), 6153. https://doi.org/10.3390/su13116153
Wang, H., Zhang, T., Wang, X., & Zheng, J. (2024). Relationship between occupational pension, corporate social responsibility (CSR), and organizational resilience: A study on listed Chinese companies. Risks, 12(4), 65. https://doi.org/10.3390/risks12040065
