กลยุทธ์การจัดการวิทยุภาคตะวันออก
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทนำ: การแข่งขันของสื่อวิทยุกระจายเสียงในภาคตะวันออกรุนแรงเนื่องจากมีสถานีจำนวนมากแย่งชิงงบโฆษณาที่จำกัด ผู้ประกอบการต้องปรับกลยุทธ์บริหารและการตลาดเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการแข่งขัน และรักษาฐานผู้ฟัง วัตถุประสงค์การวิจัย: 1) ศึกษาปัญหาและแนวทางการจัดการเชิงกลยุทธ์ของสื่อวิทยุกระจายเสียงในภาคตะวันออก 2) วิเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อการจัดการองค์กรสื่อวิทยุกระจายเสียง 3) พัฒนารูปแบบกลยุทธ์การจัดการสื่อวิทยุกระจายเสียง ระเบียบวิธีวิจัย: ใช้วิธีวิจัยแบบผสมผสาน การวิจัยเชิงปริมาณเก็บข้อมูลจากผู้ประกอบการ ผู้บริหาร และผู้ฟังจำนวน 392 คน วิเคราะห์ด้วยค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน t-test, Chi-square, One-way ANOVA และวิธีเชฟเฟ่ ส่วนวิจัยเชิงคุณภาพใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกและระดมสมองจากผู้บริหารและนักวิชาการใน 4 จังหวัดภาคตะวันออก จำนวน 30 คน ผลการวิจัย: 1) จำนวนผู้ฟังวิทยุกระจายเสียงลดลง ผู้ประกอบการส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุปรับตัวไม่ทันกับเทคโนโลยีที่เปลี่ยนแปลงรวดเร็ว 2) เทคโนโลยีการสื่อสารที่สะดวกรวดเร็วทำให้ผู้ฟังปรับเปลี่ยนพฤติกรรมไปใช้สื่อออนไลน์แทน 3) กลยุทธ์การจัดการควรมุ่งพัฒนาทักษะด้านเทคโนโลยีให้บุคลากรและผลิตเนื้อหาทันสมัยสอดคล้องกับพฤติกรรมการใช้สื่อออนไลน์ของผู้ฟัง ผลการวิจัยนี้เป็นแนวทางพัฒนาการจัดรายการให้สอดคล้องกับพฤติกรรมการเปิดรับสื่อออนไลน์ของผู้ฟัง ช่วยให้วิทยุกระจายเสียงมีส่วนแบ่งการตลาดและรายได้เพิ่มขึ้น รวมถึงประสบความสำเร็จในการดำเนินกิจการ สรุป: ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่าวิทยุกระจายเสียงในภาคตะวันออกต้องปรับเปลี่ยนสู่ดิจิทัลเพื่อรักษาความสามารถในการแข่งขัน โดยการนำนวัตกรรมเทคโนโลยีมาปรับใช้และพัฒนาเนื้อหาให้ตรงกับความต้องการของผู้ฟังปัจจุบัน สถานีวิทยุจะสามารถรักษาความสำคัญในภูมิทัศน์สื่อที่เปลี่ยนแปลงไปแม้จะเผชิญกับความท้าทายจากแพลตฟอร์มออนไลน์
Article Details
เอกสารอ้างอิง
Broadcasting and Television Business Operations Act B.E. 2551 (2008). (2008). Royal Thai Government Gazette, Vol. 125, Part 27A, pp. 1–21.
Deewong, P. (2016). Marketing communications strategy in radio station in digital era. Phranakhon Rajabhat Research Journal: Humanities and Social Sciences, 11(1), 217–228. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/PNRU_JHSS/article/view/47235/50077
Deewong, P. (2019). Adaptation of radio broadcasting in the media convergence era. Journal of Mass Communication, 7(1), 25–27.
Kaewthep, K., et al. (2012). Ole media–New media: Semiotics, identity, ideology. Metheevijai‑Arvuso Project.
Kieosrikul, R. (2019). Development of a management model for radio broadcasting. [Unpublished doctoral dissertation]. Sukhothai Thammathirat Open University.
MCOT Public Company Limited. (2022). Annual information form/Annual report 2022. MCOT Public Company Limited.
McQuail, D. (1987). Mass communication theory: An introduction (2nd ed.). Sage Publications.
Shaw, K. (2017). Opinion of media professionals towards their roles as social school. Panyapiwat Journal, 9(2), 185–196.
Srisuksaard, B. (1992). Basic principles of research (3rd ed.). Suviriyasarn.
Sukphun, B. (1979). Radio and television in Thailand: Laws and regulations on radio and television, 1955–1979.Thammasat University Press.
Sukhonthajorn, J., & Kaewseenual, L. (2017). The strategic management of the National Broadcasting Services of Thailand in Nakhon Si Thammarat Province in media convergence era. Journal of Management Sciences Suratthani Rajabhat University, 5(1), 81–106. https://so03.tci- thaijo.org/index.php/msj/article/view/129924/97596
