ความนิยมรายการเด็กในยุคโทรทัศน์ภาคพื้นดินในระบบดิจิทัล

ผู้แต่ง

  • เบญญาทิพย์ ลออโรจน์วงศ์ สำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ
  • ณิชาปวีณ์ กกกำแหง สำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ
  • ดามิยา พงศ์ตานี สำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ

คำสำคัญ:

รายการเด็ก , โทรทัศน์ภาคพื้นดินในระบบดิจิทัล , สภาพตลาดรายการเด็ก

บทคัดย่อ

     บทความนี้ศึกษาสภาพตลาดปัจจุบัน รูปแบบ และเนื้อหาของรายการเด็กบนโทรทัศน์ภาคพื้นดินในระบบดิจิทัลของประเทศไทย ตลอดจนถอดบทเรียนจากรายการเด็กที่ประสบความสำเร็จในแง่ความนิยม เพื่อเป็นแนวทางส่งเสริมการผลิตรายการเด็กของผู้ประกอบกิจการโทรทัศน์ดิจิทัลไทย โดยวิเคราะห์จากเอกสารข้อมูลรูปแบบและเนื้อหารายการเด็ก รวมทั้งฐานข้อมูลความนิยมเฉลี่ย (เรตติ้ง) ของบริษัท เอจีบี นีลเส็น มีเดีย รีเสิร์ช (ประเทศไทย) จำกัด ผลการศึกษาพบว่า ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2558-2563 มีการกระจุกตัวของรายการประเภทการ์ตูนสัดส่วนมากกว่าครึ่งหนึ่งของรายการเด็กทั้งหมด และในทุก ๆ ปี มีรายการเด็กลดลงอย่างต่อเนื่อง โดยหากเปรียบเทียบจำนวนรายการเด็กในปี พ.ศ. 2558 กับปี พ.ศ. 2563 พบว่า ลดลงถึง 3 ใน 4 ของรายการทั้งหมด นอกจากนี้รายการที่ประสบความสำเร็จในแง่ความนิยม มีรูปแบบรายการที่เฉพาะเจาะจงและเข้าถึงกลุ่มเป้าหมายที่ครอบคลุมมากกว่ากลุ่มเด็กและเยาวชน บทความนี้จึงได้รวบรวมข้อเสนอแนะสำหรับผู้ประกอบการช่องรายการและผู้ผลิตเนื้อหารายการ โดยเสนอให้สร้างเนื้อหารายการที่มีองค์ประกอบในรูปแบบเดียวกันกับรายการที่ได้รับความนิยม หรือสร้างสรรค์รายการที่ยังมีจำนวนไม่มากนัก รวมทั้งข้อเสนอแนะสำหรับ กสทช. ในฐานะผู้กำกับดูแลเนื้อหารายการ โดยให้การสนับสนุนเงินทุนและองค์ความรู้ เพื่อพัฒนาการสร้างสรรค์รายการเด็ก และเพื่อรักษาพื้นที่ของรายการเด็กในโทรทัศน์ดิจิทัลของไทยให้ยังคงอยู่ต่อไป

เอกสารอ้างอิง

กฤษริน รักษาแก้ว และนันทิยา ดวงภุมเมศ. (2560). อิทธิพลของรายการในสื่อใหม่ที่มีต่อมุมมองต่อโลกของเด็กและเยาวชน. Veridian E-Journal, Silpakorn University (Humanities, Social Sciences and arts), 10(3), 152-169.

ดนยา วสุวัต. (2563). แนวทางการปรับตัวของรายการโทรทัศน์สำหรับเด็กอายุ 4-6 ปี ในยุคดิจิทัล. วารสารนิเทศศาสตร์ ธุรกิจบัณฑิตย์, 14(1), 232-259.

พรสุรีย์ วิภาศรีนิมิต. (2560). แนวทางการผลิตรายการโทรทัศน์สำหรับเด็กและเยาวชนให้เป็นที่ยอมรับและได้รับความนิยม. วารสารนิเทศศาสตร์ธุรกิจบัณฑิตย์, 11(2), 113-143.

วิชิตโชค อินเอียด. (2560). แนวทางการกำกับการนำเสนอเนื้อหาละครโทรทัศน์ที่ไม่เหมาะสมต่อเด็กและเยาวชน. วารสารวิชาการ กสทช. ประจำปี 2560, 1(1), 288-315.

สำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ. (2562). 5 ปีบนเส้นทางทีวีดิจิตอล บทเรียนและการเปลี่ยนแปลง. ลัคเฮง สตูดิโอ.

สำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ. (2564). รายงานการศึกษา ผลกระทบของกิจการกระจายเสียงและกิจการโทรทัศน์ต่อสังคมและเศรษฐกิจไทยภายหลังการเปลี่ยนผ่านไปสู่ระบบดิจิตอล. ลัคเฮง สตูดิโอ.

AGB Nielsen Media Research. (2021). Arianna Analysis Software [Computer software]. (2021, August 13).

D'Arma, A., & Steemers, J. (2009). Review of Ofcom policy investigation: “The future of children's television programming”. Cultural Trends, 18(1), 77-82.

Department for Digital, Culture, Media & Sport & The Rt Hon Karen Bradley MP. (2017, December 30). £60 million boost to UK children’s television [Press release]. GOV.UK. https://www.gov.uk/government/news/60-million-boost-to-uk-childrens-television

Federal Communications Commission. (2021, January). Children's Educational Television. https://www.fcc.gov/consumers/guides/childrens-educational-television

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

25-11-2022

รูปแบบการอ้างอิง

ลออโรจน์วงศ์ เ., กกกำแหง ณ. ., & พงศ์ตานี ด. . (2022). ความนิยมรายการเด็กในยุคโทรทัศน์ภาคพื้นดินในระบบดิจิทัล. วารสารกิจการสื่อสารดิจิทัล, 6(1), 257–276. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/NBTC_Journal/article/view/253806

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ