ความนิยมรายการเด็กในยุคโทรทัศน์ภาคพื้นดินในระบบดิจิทัล
คำสำคัญ:
รายการเด็ก , โทรทัศน์ภาคพื้นดินในระบบดิจิทัล , สภาพตลาดรายการเด็กบทคัดย่อ
บทความนี้ศึกษาสภาพตลาดปัจจุบัน รูปแบบ และเนื้อหาของรายการเด็กบนโทรทัศน์ภาคพื้นดินในระบบดิจิทัลของประเทศไทย ตลอดจนถอดบทเรียนจากรายการเด็กที่ประสบความสำเร็จในแง่ความนิยม เพื่อเป็นแนวทางส่งเสริมการผลิตรายการเด็กของผู้ประกอบกิจการโทรทัศน์ดิจิทัลไทย โดยวิเคราะห์จากเอกสารข้อมูลรูปแบบและเนื้อหารายการเด็ก รวมทั้งฐานข้อมูลความนิยมเฉลี่ย (เรตติ้ง) ของบริษัท เอจีบี นีลเส็น มีเดีย รีเสิร์ช (ประเทศไทย) จำกัด ผลการศึกษาพบว่า ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2558-2563 มีการกระจุกตัวของรายการประเภทการ์ตูนสัดส่วนมากกว่าครึ่งหนึ่งของรายการเด็กทั้งหมด และในทุก ๆ ปี มีรายการเด็กลดลงอย่างต่อเนื่อง โดยหากเปรียบเทียบจำนวนรายการเด็กในปี พ.ศ. 2558 กับปี พ.ศ. 2563 พบว่า ลดลงถึง 3 ใน 4 ของรายการทั้งหมด นอกจากนี้รายการที่ประสบความสำเร็จในแง่ความนิยม มีรูปแบบรายการที่เฉพาะเจาะจงและเข้าถึงกลุ่มเป้าหมายที่ครอบคลุมมากกว่ากลุ่มเด็กและเยาวชน บทความนี้จึงได้รวบรวมข้อเสนอแนะสำหรับผู้ประกอบการช่องรายการและผู้ผลิตเนื้อหารายการ โดยเสนอให้สร้างเนื้อหารายการที่มีองค์ประกอบในรูปแบบเดียวกันกับรายการที่ได้รับความนิยม หรือสร้างสรรค์รายการที่ยังมีจำนวนไม่มากนัก รวมทั้งข้อเสนอแนะสำหรับ กสทช. ในฐานะผู้กำกับดูแลเนื้อหารายการ โดยให้การสนับสนุนเงินทุนและองค์ความรู้ เพื่อพัฒนาการสร้างสรรค์รายการเด็ก และเพื่อรักษาพื้นที่ของรายการเด็กในโทรทัศน์ดิจิทัลของไทยให้ยังคงอยู่ต่อไป
เอกสารอ้างอิง
กฤษริน รักษาแก้ว และนันทิยา ดวงภุมเมศ. (2560). อิทธิพลของรายการในสื่อใหม่ที่มีต่อมุมมองต่อโลกของเด็กและเยาวชน. Veridian E-Journal, Silpakorn University (Humanities, Social Sciences and arts), 10(3), 152-169.
ดนยา วสุวัต. (2563). แนวทางการปรับตัวของรายการโทรทัศน์สำหรับเด็กอายุ 4-6 ปี ในยุคดิจิทัล. วารสารนิเทศศาสตร์ ธุรกิจบัณฑิตย์, 14(1), 232-259.
พรสุรีย์ วิภาศรีนิมิต. (2560). แนวทางการผลิตรายการโทรทัศน์สำหรับเด็กและเยาวชนให้เป็นที่ยอมรับและได้รับความนิยม. วารสารนิเทศศาสตร์ธุรกิจบัณฑิตย์, 11(2), 113-143.
วิชิตโชค อินเอียด. (2560). แนวทางการกำกับการนำเสนอเนื้อหาละครโทรทัศน์ที่ไม่เหมาะสมต่อเด็กและเยาวชน. วารสารวิชาการ กสทช. ประจำปี 2560, 1(1), 288-315.
สำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ. (2562). 5 ปีบนเส้นทางทีวีดิจิตอล บทเรียนและการเปลี่ยนแปลง. ลัคเฮง สตูดิโอ.
สำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ. (2564). รายงานการศึกษา ผลกระทบของกิจการกระจายเสียงและกิจการโทรทัศน์ต่อสังคมและเศรษฐกิจไทยภายหลังการเปลี่ยนผ่านไปสู่ระบบดิจิตอล. ลัคเฮง สตูดิโอ.
AGB Nielsen Media Research. (2021). Arianna Analysis Software [Computer software]. (2021, August 13).
D'Arma, A., & Steemers, J. (2009). Review of Ofcom policy investigation: “The future of children's television programming”. Cultural Trends, 18(1), 77-82.
Department for Digital, Culture, Media & Sport & The Rt Hon Karen Bradley MP. (2017, December 30). £60 million boost to UK children’s television [Press release]. GOV.UK. https://www.gov.uk/government/news/60-million-boost-to-uk-childrens-television
Federal Communications Commission. (2021, January). Children's Educational Television. https://www.fcc.gov/consumers/guides/childrens-educational-television
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2022 วารสารวิชาการ กสทช.

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ปรากฏในวารสารกิจการสื่อสารดิจิทัล เป็นลิขสิทธิ์ของสำนักงาน กสทช. ซึ่งสำนักงาน กสทช. เปิดโอกาสให้สาธารณะหรือบุคคลทั่วไปสามารถนำผลงานไปเผยแพร่ คัดลอก หรือตีพิมพ์ซ้ำได้ ภายใต้สัญญาอนุญาตแบบเปิด (Creative Commons: CC) โดยมีเงื่อนไขสำหรับผู้ที่นำผลงานไปใช้ต้องระบุอ้างอิงแหล่งที่มา (Attribution: BY) ห้ามดัดแปลง (NoDerivatives: ND) และต้องไม่ใช้เพื่อการค้า (NonCommercial: NC) เว้นแต่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากสำนักงาน กสทช.
อนึ่ง ข้อความ ตาราง และภาพที่ปรากฏในบทความซึ่งได้รับการตอบรับให้ตีพิมพ์และเผยแพร่ในวารสารนี้เป็นความคิดเห็นของผู้นิพนธ์ โดยไม่ผูกพันต่อ กสทช. และสำนักงาน กสทช. หากมีความผิดพลาดใด ๆ ผู้นิพนธ์แต่ละท่านต้องรับผิดชอบบทความของตนเองแต่เพียงผู้เดียว ไม่เกี่ยวข้องกับ กสทช. และสำนักงาน กสทช. แต่ประการใด