การบริหารกิจการนักเรียนเพื่อป้องกันปัญหาพฤติกรรมการกลั่นแกล้งของนักเรียนในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชุมพรเขต 1

Main Article Content

พศวีร์ อินทะโร

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับความรุนแรงของพฤติกรรมการกลั่นแกล้ง สภาพการบริหารกิจการนักเรียน และแนวทางป้องกันปัญหาการกลั่นแกล้งในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาในเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชุมพร เขต 1 โดยกลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยผู้บริหาร ครู นักเรียน และบุคลากรทางการศึกษา รวม 43 โรงเรียน ใช้เครื่องมือวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1.)พฤติกรรมการกลั่นแกล้งของนักเรียนอยู่ในระดับปานกลาง โดยพบมากที่สุดคือการกลั่นแกล้งด้านสังคมรองลงมาคือด้านร่างกาย ด้านวาจา และด้านโลกไซเบอร์ซึ่งพบน้อยที่สุด 2.)ปัญหาสำคัญที่บุคลากรมองเห็น คือการกลั่นแกล้งทางวาจา โดยมีข้อเสนอให้เพิ่มกิจกรรมแนะแนวเพื่อแก้ไข 3.)แนวทางป้องกันและแก้ไข ได้แก่ การส่งเสริมการมีส่วนร่วมของนักเรียน การสร้างนโยบายที่ชัดเจน และการให้ความรู้เกี่ยวกับผลกระทบจากการกลั่นแกล้ง

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
อินทะโร พ. (2024). การบริหารกิจการนักเรียนเพื่อป้องกันปัญหาพฤติกรรมการกลั่นแกล้งของนักเรียนในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชุมพรเขต 1. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 10(3), 85–98. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/WTURJ/article/view/275655
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กัลยาณี รัตนบุตร. (2564). รูปแบบการบริหารระบบคุณภาพงานกิจการนักเรียนในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา. หลักสูตรการศึกษาดุษฎีบัณฑิตสาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยนเรศวร.

ทองแดง แสวงบุญ และ สุรางคนา มัณยานนท์.(2564). การบริหารกิจการนักเรียนโรงเรียนปทุมราชวงศา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 29. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 5(1),179-188.

โชษิตา ภาวสุทธิไพศิฐ. (2566). ปัญหาผู้ล่า และเหยื่อ Bully ในโรงเรียนไทย กับ การเกาไม่ถูกที่คัน.สืบค้นเมื่อสืบค้นเมื่อ 22 พฤศจิกายน 2566,จาก https://www.thairath.co.th/scoop/interview/2596663.

สํานักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2553). พระราชบัญญัติการศึกษาแหงชาติ พ.ศ.2542 เพิ่มเติม(ฉบับที่ 2)พ.ศ.2545 และแกไขเพิ่มเติม(ฉบับที่ 3) พ.ศ.2553. กรุงเทพฯ : สํานักนายกรัฐมนตรี.

ภัทรจรัส บำรุงพงษ์. (2562). การกลั่นแกล้งในมหาวิทยาลัย : กรณีศึกษานิสิตที่มีความต้องการพิเศษ.หลักสูตรปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาอาชญาวิทยาและงานยุติธรรม ภาควิชาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา.คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุริยา ฆ้องเสนาะ. (2561). ปัญหาการรังแกกัน(Bullying)ในสถานศึกษา. สำนักวิชาการ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร

Cronbach, L. J. (1953). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), 297–334.

PISA. (2563). การกลั่นแกล้งในโรงเรียนจากมุมมองของ PISA. สืบค้นเมื่อ 22 พฤศจิกายน 2566, จาก https://pisathailand.ipst.ac.th/issue-2020-54.