การพัฒนาการบริหารจัดการที่ส่งผลต่อการเป็นเกษตรอัจฉริยะของกลุ่มแปลงใหญ่ เกษตรกรผู้ปลูกอ้อย จังหวัดสุโขทัย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
วัตถุประสงค์ของการวิจัยเพื่อ 1) ศึกษาการบริหารจัดการและการเป็นเกษตรอัจฉริยะของกลุ่มแปลงใหญ่เกษตรกรผู้ปลูกอ้อย จังหวัดสุโขทัย 2) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการบริหารจัดการกับการเป็นเกษตรอัจฉริยะของกลุ่มแปลงใหญ่เกษตรกรผู้ปลูกอ้อย จังหวัดสุโขทัย 3) สร้างสมการพยากรณ์การบริหารจัดการที่ส่งผลต่อการเป็นเกษตรอัจฉริยะของกลุ่มแปลงใหญ่เกษตรกรผู้ปลูกอ้อย จังหวัดสุโขทัย การวิจัยเชิงสำรวจ โดยใช้แบบสอบถามกับเกษตรกรผู้ปลูกอ้อย จังหวัดสุโขทัย จำนวน 375 คน มีค่าดัชนีความสอดคล้องระหว่าง 0.80-1.00 และ ค่าสัมประสิทธิ์ความเที่ยงแบบอัลฟ่าเท่ากับ 0.982 ผลการวิจัย พบว่า 1) การบริหารจัดการของกลุ่มแปลงใหญ่ และ การเป็นเกษตรอัจฉริยะของกลุ่มแปลงใหญ่เกษตรกรผู้ปลูกอ้อย อยู่ในระดับมาก (= 3.91) โดยมีด้านการใช้พันธุ์อ้อยที่เหมาะสมมีค่าเฉลี่ยสูงสุด (= 4.01) และมีด้านการจัดการโรคและแมลงศัตรูอ้อย มีค่าเฉลี่ยน้อยที่สุด (= 3.79) 2) การบริหารจัดการมีความสัมพันธ์ทางบวกกับการเป็นเกษตรอัจฉริยะของกลุ่มแปลงใหญ่เกษตรกรผู้ปลูกอ้อย โดยมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ระหว่าง .663 - .795 และ 3) สมการพยากรณ์การบริหารจัดการที่ส่งผลต่อการเป็นเกษตรอัจฉริยะของกลุ่มแปลงใหญ่เกษตรกรผู้ปลูกอ้อย พบว่า ตัวแปรพยากรณ์การบริหารจัดการที่ส่งผลต่อการเป็นเกษตรอัจฉริยะของกลุ่มแปลงใหญ่เกษตรกรผู้ปลูกอ้อย ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ได้แก่การบริหารจัดการ (X7) การปรับปรุงดินที่ใช้ปลูกอ้อยด้วยอินทรีวัตถุ (X2) การควบคุมและกำจัดวัชพืชอย่างมีประสิทธิภาพ (X3) และการใช้พันธุ์อ้อยที่เหมาะสม (X1) โดยมีค่า Constant (β0) =1.454, R = .840, R2 = 705, Adjusted R Square =.702 , F =221.090**, Durbin-Watson =1.242
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงเกษตรและสหกรณ์. (2564). เปิดตัวแผนปฏิบัติการเกษตรอัจฉริยะ ปี 2565 – 2566 มุ่งเน้นการทำเกษตรแบบทำน้อยได้มาก ใช้ทรัพยากรในการผลิตให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด ลดต้นทุน ลดการสูญเสีย เพิ่มประสิทธิภาพการผลิตให้มากขึ้น. สืบค้นเมื่อ 24 มิถุนายน 2567, จาก https://www.moac.go.th/news-preview-432791791102.
กรมส่งเสริมการเกษตร. (2567). กรมส่งเสริมการเกษตร ดันทักษะ 5 ด้าน พัฒนา Young Smart Farmer สู่ผู้ประกอบการเกษตรเชิงนวัตกรรมรุ่นใหม่. สืบค้นเมื่อ 13 มิถุนายน 2567,จาก https://www.doae.go.th.
กรมส่งเสริมการเกษตร. (2566). ระบบส่งเสริมการเกษตรแปลงใหญ่. สืบค้นเมื่อ 22 พฤศจิกายน 2567, จากhttp://www.agriman.doae.go.th.
กรมส่งเสริมการเกษตร. (2566). การเกษตรแบบแปลงใหญ่ คืออะไร. สืบค้นเมื่อ 20 พฤศจิกายน 2567, https://www.doae.go.th.
เบญจวรรณ สุวรรนาวุธ. (2565). ปัจจัยที่มีผลต่อต้นทุนการผลิตของเกษตรกรผู้ปลูกอ้อยในสังกัดสมาคมกลุ่มอาชีพการเกษตรชลบุรี. หลักสูตรรัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชายุทธศาสตร์และความมั่นคง. มหาวิทยาลัยบูรพา.
ปริตา ชัยภัทรวงษ์ และ นพดล บุรณนัฏ. (2567). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการจัดการอุตสาหกรรมเกษตรอัจฉริยะ จังหวัดอุดรธานี. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 7(2),465-481.
ปิยนาถ อิ่มดี. (2568). วาทกรรมที่ทำให้เกษตรกรต้องปรับตัวภายใต้ภาวะการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศของเกษตรกรในพื้นที่ลุ่มน้ำท่าจีน จังหวัดนครปฐม. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 9(6),128-142.
พัชริน ส่งศรี, นันทวุฒิ จงรั้งกลาง, ดรุณี พวงบุตร, ดาริการ์ บุญพัน. (2563). การประเมินพันธุ์อ้อยดีเด่นในพื้นที่แปลงเกษตรกรและสร้างเครือข่ายการทดสอบพันธุ์ของนักวิจัยและเกษตรกรในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย.รายงานฉบับสมบูรณ์. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม
ภูมินทร์ ตันอุตม์. (2564). การพัฒนาแบบจำลองเกษตรอัจฉริยะสำหรับการพยากรณ์ผลผลิตอ้อย. วิทยานิพนธ์ ปร.ด. สาขาวิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์. มหาวิทยาลัยนเรศวร
มณีรัตน์ เมฆา, พัชริน ส่งศรี, จุฑามาศ เครื่องพาที, ณกรณ์ จงรั้งกลาง และประสิทธิ์ ใจศิล. (2564). การประยุกต์ใช้วิธีการคัดเลือกพันธุ์พืชแบบเกษตรกรมีส่วนร่วมในการปรับปรุงพันธุ์อ้อย. แก่นเกษตร,49(2),345-356.
มาริษา ตรีดารา. (2565). การวิเคราะห์ประสิทธิภาพการผลิตอ้อยของเกษตรกรในจังหวัดสุโขทัย. วิทยานิพนธ์หลักสูตรเศรษฐศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
รวิฐา ทวีพร้อม, พงศ์ภัทร เกียรติประเสริฐ, แก้วตา บุญร่วม, รุ่งทิพย์ เกษตรสิงห์ และ สุเนตรา ทองจันทร์. (2566). แนวทางการบริหารจัดการเพื่อเพิ่มมูลค่าสินค้าเกษตรในระบบเกษตรแปลงใหญ่แถบภาคอีสานใต้ตอนล่าง. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 11(4), 1482–1494.
ศยารัตน์ คงธนโชติเดชา, สิรีธร โพธิกัน, ปิติพร อิ่มรัง, ณปภพ แก้วกันทา และ ธีรยุทธ์ สุจิณโณ. (2564). การศึกษาและคัดเลือกพันธุ์อ้อยลูกผสมชุด CSB13 ขั้นที่ 4 เปรียบเทียบพันธุ์มาตรฐาน (อ้อยปลูกและอ้อยตอ 1). รายงานผลการวิจัยและพัฒนาพันธุ์ออ้อย ประจำปี 2564 โครงการปรับปรุงพันธุ์อ้อยลูกผสมชุด CSB เพื่อเพิ่มผลผลิตลิ และคุณภาพอ้อย สืบค้นเมื่อ 24 กรกฎาคม 2567,จาก https://cspcocsb.go.th
สุทธิศักดิ์ ศรีน้ำอ้อม และ เพชรลักษณ์ บุญญาคุณากร. (2567). การเพิ่มประสิทธิภาพการปลูกอ้อยไทยเพื่อยกระดับรายได้ชาวไร่อ้อย. ธนาคารแห่งประเทศไทย สำนักงานภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. สืบค้นเมื่อ 24 กันยายน 2567, จาก https://www.bot.or.th.
Krejcie, R. V., & D. W. Morgan. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
