การพัฒนาร้านค้าหน้าบ้านเพื่อยกระดับเศรษฐกิจฐานรากโดยการมีส่วนการร่วมของ ชุมชน: กรณีศึกษาชุมชนหน้าท่าอากาศยานด้านใต้ เขตดอนเมือง กรุงเทพมหานคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาบริบทชุมชนเกี่ยวกับการประกอบอาชีพค้าขายและความพร้อมในการพัฒนาเป็นร้านค้าหน้าบ้าน 2) เพื่อพัฒนาศักยภาพในการประกอบอาชีพค้าขายสู่การพัฒนาเป็นร้านค้าหน้าบ้านโดยการมีส่วนร่วมของชุมชน และ 3) เพื่อติดตามและประเมินผลการประกอบอาชีพค้าขายและการทำร้านค้าหน้าบ้านโดยการมีส่วนร่วมของชุมชน โดยใช้กระบวนการวิจัยเพื่อท้องถิ่นแบบมีส่วนร่วม กลุ่มผู้ให้ข้อมูลหลัก จำนวน 14 คนเก็บข้อมูลโดยแบบสัมภาษณ์เชิงลึกและการประชุมกลุ่ม การวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ผลการศึกษาพบว่า 1) บริบทอาชีพของชุมชนรับจ้างและค้าขาย โดยการเช่าพื้นที่ตามตลาด ทำให้รายได้บางเดือนไม่เพียงพอต่อรายจ่าย เมื่อมีการพัฒนาที่อยู่อาศัยส่งผลให้ชุมชนมีแนวคิดพัฒนาเป็นร้านค้าหน้าบ้านเพื่อลดต้นทุน 2) ศักยภาพของชุมชนพบว่า มีการพัฒนา 3 ด้าน ได้แก่ ด้านการผลิต ด้านการทำการตลาดโดยเน้นตลาดหน้าบ้านและตลาดออนไลน์ และการบริหารจัดการ 3) การติดตามและประเมินผลพบว่า ช่องทางการสื่อสารสามารถเข้าถึงลูกค้าได้ดี ชุมชนมีการรวมกลุ่มเพื่อนำสินค้ามาขายและแลกเปลี่ยนกัน เกิดเป็นพื้นที่สร้างสรรค์รวมกันของคนสามวัย ถึงแม้จำนวนร้านค้าจะลดลงจากเดิมแต่ยังคงมีการขายสินค้าในพื้นที่หน้าบ้านเป็นหลักส่งผลให้เกิดรายได้เพิ่ม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมการพัฒนาชุมชน. (2566). รายงานประเมินผลโครงการส่งเสริมอาชีพในระดับชุมชน. กองแผนงานกระทรวงมหาดไทย.
กาญจนา แก้วเทพ. (2567). การวิจัยเพื่อท้องถิ่น (CBR) กับความเหลื่อมล้ำในสังคม. สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ.
นงลักษณ์ วิรัชชัย และทิศนา แขมมณี. (2546). เก้าก้าวการวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียนและการสังเคราะห์.กรุงเทพ: นิซินแอดเวอร์ไทซิ่งกรุ๊ฟ.
วิชชุดา เขียวเกตุ. (2559). การจัดการตนเองของตลาดชุมชน กรณีศึกษา ตลาดริมน้ำคลองแดน อำเภอระโนด จังหวัดสงขลา. หลักสูตรพัฒนาชุมชนมหาบัณฑิต ภาควิชาการพัฒนาชุมชน คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2559). ทิศทางของแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12. สืบค้นเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ 2569, จาก http://plan.bru.ac.th/แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ-ฉบับที่-12.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2566). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570). สืบค้นเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ 2569, จาก https://www.nesdc.go.th/the-national-economic-and-social-development-plan/the-thirteenth-plan-2023-2027/?utm_source=chatgpt.com.
ศรีธรณ์ โรจนสุพจน์, ศิวิไล ลิ้มจีระจรัส และ ญานิศา จันทร์เส็ง (2560). โครงการการใช้ประโยชน์จากงานวิจัยในการสื่อสารเพื่อสร้างเสริมตลาดทางเลือกของเครือข่ายเกษตรอินทรีย์ในจังหวัดเชียงใหม่.สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
Ansell, C., & Gash, A. (2008). Collaborative governance in theory and practice. Journal of Public Administration Research and Theory, 18(4), 543–571. https://doi.org/10.1093/jopart/mum032
Arnstein, S. R. (1969). A ladder of citizen participation. Journal of the American Institute of Planners, 35(4), 216–224.
Chambers, R. (1994). Participatory rural appraisal (PRA): Analysis of experience. World Development, 22(9), 1253–1268.
Narayan, D. (1995). The contribution of people's participation: Evidence from 121 rural water supply projects. ESD Occasional Paper Series No. 1. The World Bank.
Pretty, J. N. (1995). Participatory learning for sustainable agriculture. World Development, 23(8), 1247–1263.
Woolcock, M., & Narayan, D. (2000). Social capital: Implications for development theory, research, and policy. The World Bank Research Observer, 15(2), 225–249.
