Development of a Community Enterprise for Sustainability in the Thailand 4.0 of Hua Hin District, Prachuap Khiri Khan Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to study: (1) level of community enterprise development for sustainability of Hua Hin District Prachuap Khiri Khan Province (2) the application of Thailand 4.0 policy of Hua Hin District Community Enterprise. Prachuap Khiri Khan Province (3) on the application of the Thailand 4.0 policy to have reason-effect relationship And the development of community enterprises for sustainability of Hua Hin District Prachuap Khiri Khan Province The sample group used in the research was the entrepreneurs of community enterprises in Hua Hin District. Prachuap Khiri Khan Province, 130 people. Data were treated and analyzed by using descriptive and Inferential Statistics methods, which were percentage, mean, standard deviation, Chi-square test and Multiple Linear Regression Analysis. The results of the study revealed that (1) Sustainable community enterprise development of Hua Hin District Prachuap Khiri Khan Province in the overall and in each aspect There is a high level of development. (2) Application of Thailand 4.0 policy of community enterprises in Hua Hin district Prachuap Khiri Khan province found that in the overview and in each aspect the application is at a high level. (3) The policy application of Thailand 4.0 in the overall technology innovation Creativity, government support and there is a causal relationship with the development of community enterprises for the sustainability of Hua Hin District Prachuap Khiri Khan Province Statistical significance at the level of 0.001. Application of Thailand 4.0 policy through innovation, technology, creativity and government support is a driving force in the development of community enterprises for sustainability. In the area of Hua Hin Prachuap Khiri Khan Province has been successful as expected.
Article Details
References
ชนพงษ์ อาภรณ์พิศาล. (2560). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิผลการบริหารจัดการวิสาหกิจชุมชนในภาคกลางของประเทศไทย. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยสยาม.
ชิตวรา บรรจงปรุ. (2561). การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมการเสริมสร้างศักยภาพทางการแข่งขันในการประกอบการวิสาหกิจชุมชน จังหวัดนครราชสีมา. วารสารชุมชนวิจัย, 12(1), 98-113.
ชุติมา หวังเบ็ญหมัดและ ธนัชชา บินดุเหล็ม. (2556). ปัจจัยแห่งความสำเร็จของการประกอบการธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อม (SMEs) ในอำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา. วารสารวิทยาการจัดการ, 1 (1), 109-123.
ชัญญาภัค หล้าแหล่ง. (2561). การสร้างเครือข่ายทางธุรกิจกับความได้เปรียบทางการแข่งขันของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนในพื้นที่จังหวัดชุมพร. Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 11(2), 3,447-3,464.
ราชกิจจานุเบกษา. (2548). พระราชบัญญัติส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน พ.ศ. 2548. เล่ม 122 ตอนที่ 6 ก 18 มกราคม 2548, 1-12.
วิสาหกิจชุมชน. (2562). วิสาหกิจชุมชน. สืบค้นเมื่อ 13 สิงหาคม 2562,จาก http://smce.doae.go.th/ProductCategory/SmceCategory.php?region_id=&province_id=77&hur_id=07&key_word=.
วิสาหกิจชุมชน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. (2562). จำนวนผู้ประกอบการวิสาหกิจชุมชนในพื้นที่อำเภอหัวหิน. วิสาหกิจชุมชน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. กองบริหารมาตรฐานผลิตภัณฑ์ชุมชน สำนักงานมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม.
ศราวุธ พจนศิลป. (2560). การพัฒนาผลิตภัณฑ์ หนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ (OTOP) ภายใต้นโยบายประเทศไทย 4.0 ของจังหวัดเพชรบุรี. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยนานาชาติแสตมฟอร์ด.
สวลี วงศ์ไชยา. (2561). อิทธิพลของกลยุทธ์ธุรกิจและคุณลักษณะของผู้ประกอบการที่ส่งผลต่อความสำเร็จของธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อม.วารสารสมาคมนักวิจัย, 23(2), 139-152.
สหัสา พลนิล. (2554). แนวทางการจัดการความรู้เพื่อพัฒนาวิสาหกิจชุมชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือสู่ความยั่งยืน.วารสารวิชาการมหาวิทยาลัย, 7(2), 39-52.
สำนักงานเลขานุการคณะกรรมการส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน. (2552). คู่มือการประเมินศักยภาพวิสาหกิจชุมชน. กรุงเทพฯ: กรมส่งเสริมการเกษตร.
สำนักงานเลขานุการคณะกรรมการส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน. (2554). วิสาหกิจชุมชน. กรุงเทพฯ: กรมส่งเสริมการเกษตร.
Davis, G.A. (1973). Psychology of Problem Solving. New York : Basic Books.
Layton. (1994). Research in education. 4th ed. New Jersey: Prentice Hall.
Rogers, E. M. (2003). Diffusion of innovations. 5th edition. New York : The Free Press.
Samuel B Green. (1991). How Many Subjects Dose It Take to Do a Regression Analysis? Multivariate Behavioral Research, 26(3), 499-510.
