An Analysis of Legal Problems and Obstacles in the Implementation of Environmental Impact Assessment (EIA) in Thailand
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article the development and legal framework regarding environmental impact assessments in Thailand, to analyze the legal problems and obstacles that arise in the practical implementation of environmental impact assessments. It also proposes ways to improve laws and enforcement mechanisms to ensure that environmental impact assessments are effective, transparent, and consistent with the principles of environmental governance set out in the legal provisions for determining the criteria for environmental impact assessments. It was found that the master law on the Promotion and Maintenance of National Environmental Quality B.E. 2535 (1992) has limitations regarding the authority and responsibilities of the relevant agencies and lacks clear enforcement mechanisms. The Ministry of Natural Resources and Environment regulations determine the types of projects required to conduct environmental impact reports, based on the scale of projects that have an impact on the environment which must conduct an Environmental Impact Assessment (EIA). Without considering the type of business that impacts the environment, project developers will apply for approval on a per-project basis. Furthermore, the authority to approve or permit Environmental Impact Assessment (EIA) reports lies with the Office of Natural Resources and Environmental Policy and Planning (ONEP), which is the agency that reviews projects nationwide. This process is not timely for project preparation, and even having an expert committee cannot expedite the review. If an EIA report is approved and new facts are discovered, project developers will prepare an additional EIA report and request approval for a new report, allowing the project to continue without considering the suitability of the new facts, regardless of how significant they may be to the ecosystem or the environment.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. (2565). พระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ. 2535 และที่แก้ไขเพิ่มเติม. กรุงเทพฯ: สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม.
ธีระพล แก้วเพ็ง. (2566). การบังคับใช้กฎหมายสิ่งแวดล้อมของประเทศไทยในยุคเศรษฐกิจฐานอุตสาหกรรม. วารสารนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 50(3), 121–145.
ปรีชา แก้ววิเศษ. (2566). การมีส่วนร่วมของประชาชนในกระบวนการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อม (EIA): ศึกษากรณีเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์, 21(2), 88–112.
พงศ์ศักดิ์ อ่อนละมัย. (2567). แนวทางปรับปรุงระบบกฎหมายสิ่งแวดล้อมของไทยสู่หลักธรรมาภิบาลสิ่งแวดล้อม. วารสารกฎหมายและสังคม, 16(1), 77–101.
สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม . (2567). รายงานผลการดำเนินงานระบบการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมประจำปี 2567. กรุงเทพฯ: กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม.
European Parliament and Council. (2014). Directive 2014/52/EU on the assessment of the effects of certain public and private projects on the environment. Official Journal of the European Union, L124, 1–18.
Glasson, J., Therivel, R., & Chadwick, A. (2023). Introduction to environmental impact assessment. (5th ed.). London: Routledge.
Kemp, R., Loorbach, D., & Rotmans, J. (2007). Transition management as a model for managing processes of co-evolution towards sustainable development. The International Journal of Sustainable Development & World Ecology, 14(1), 78–91.
Organization for Economic Co-operation and Development (OECD). (2022). Environmental performance reviews: Policy guidance and good practices. Paris: OECD Publishing.
United Nations Environment Programme (UNEP). (2018). Environmental rule of law: First global report. Nairobi: UNEP.
