พระยาศรีโคตรบอง วีรบุรุษมอญ-เขมร

Main Article Content

สุรชัย ชินบุตร

บทคัดย่อ

ในยุคก่อนประวัติศาสตร์บริเวณที่เรียกว่าประเทศไทยในปัจจุบัน มีกลุ่มคนหลากหลายชาติพันธุ์อาศัยอยู่ โดยเฉพาะกลุ่มคนที่ใช้ภาษามอญ-เขมร บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาว่าพระยาศรีโคตรบองคือใคร และเป็นวีรบุรุษของกลุ่มใด ผู้วิจัยรวบรวมเรื่องเล่าเกี่ยวกับพระยาศรีโคตรบองทั้งที่เป็นลายลักษณ์และมุขปาฐะ ทั้งในประเทศไทย แขวงคำม่วน สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว และที่เมืองบัดดัมบอง ประเทศกัมพูชา และเก็บข้อมูลในพิธีบูชาพระยาศรีโคตรบองทั้ง 3 ประเทศด้วยเช่นกัน


ผลการศึกษาพบว่า พระยาศรีโคตรบองเป็นวีรบุรุษทางวัฒนธรรมของท้องถิ่นที่มีบทบาทอยู่ในดินแดนที่ราบลุ่มแม่น้ำโขง ซึ่งครอบคลุมดินแดน เวียงจันทน์ เมืองท่าแขก แขวงคำม่วน สปป.ลาว จังหวัดหนองคาย จังหวัดนครพนม ประเทศไทย ซึ่งแต่ก่อนเคยอยู่ในอาณาจักรล้านช้าง เรื่อยไปถึงดินแดนภาคกลางของประเทศไทยในแถบจังหวัดพิจิตร ลพบุรี สุโขทัย และยังเข้าไปมีอิทธิพลในเมืองพระตะบอง ประเทศกัมพูชา ผ่านตำนานและเรื่องเล่าในแต่ละพื้นที่ การรับรู้เรื่องราวของพระยาศรีโคตรบองมีอยู่ 2 ลักษณะคือ ประการแรกพระยาศรีโคตรบองเป็นคนธรรมดาที่มีความกล้าหาญสามารถปราบศัตรูลงได้และได้รับการยกย่องเป็นปฐมกษัตริย์ ประการที่สอง พระยาศรีโคตรบองเป็นกษัตริย์ที่มีอานุภาพจนคนส่วนใหญ่เกรงกลัวและสามารถขยายแผ่นดินไปยังที่ต่างๆ ความสำคัญดังกล่าวจะเห็นได้จากแต่ละกลุ่มชนได้สร้างอนุสาวรีย์ขึ้น เพื่อกราบไหว้บูชา มีการสร้างเครื่องรางไว้บูชา กลุ่มชาวลาวที่ สปป.ลาว จัดให้มีพิธีกรรมบูชาพระยาศรีโคตรบอง อย่างยิ่งใหญ่ ผู้ที่จะมาดำรงตำแหน่งพ่อเมืองพิจิตรจะต้องมากราบไหว้พระยาศรีโคตรบอง และที่เมืองบัดดัมบอง ประเทศกัมพูชา พระยาศรีโคตรบองได้กลายเป็นผีอารักษ์ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของเมือง สะท้อนให้เห็นว่าในขณะที่ไม่มีรัฐชาติเกิดขึ้นพระยาศรีโคตรบองได้รับการยกย่องเป็นวีรบุรุษของกลุ่มชาติพันธุ์ในดินแดนสุวรรณภูมิ ดังนั้นพระยาศรีโคตรบองจึงเรียกได้ว่าเป็น วีรบุรุษกลุ่มมอญ-เขมร

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิจัย บทความวิชาการ และวิทยานิพนธ์

เอกสารอ้างอิง

คณะกรรมการค้นคว้าและเรียบเรียงประวัติศาสตร์ แขวงคำม่วน. (2558). ประวัติศาสตร์ แขวงคำม่วน: ดินแดนแห่งอริยธรรม. เวียงจันทน์: สำนักพิมพ์จำหน่ายหนังสือแห่งรัฐ.

จังหวัดพิจิตร. (2561). ข้อมูลทั่วไปของจังหวัดพิจิตร. [ ออนไลน์] แหล่งที่มา: http://www.phichit.go.th/phichit/.

จิตร ภูมิศักดิ์. (2540). ความเป็นมาของคำสยาม ไทย ลาว และขอม และลักษณะทางสังคมของชื่อชนชาติ ข้อเท็จจริงว่าด้วยชนชาติขอม. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: เคล็ดไทย.

ฉลอง สุวรรณโรจน์. (2542). ตำนานพระยาศรีโคตรตะบองเทวราช. ใน สารานุกรมวัฒนธรรมไทยภาคกลาง เล่มที่ 9. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสารานุกรมวัฒนธรรมไทย ธนาคารไทยพาณิชย์.

ทองแถม นาถจำนง. (2561). ตำนานพระยาศรีโคตรบอง. [ ออนไลน์] แหล่งที่มา: https://www.academia.edu.

ธิดา สาระยา. (2539). ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นประวัติศาสตร์ที่สัมพันธ์กับสังคมมนุษย์. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: เมืองโบราณ.

ดวงไช หลวงพะสี. (2554). อาณาจักรศรีโคตรบอง. พิมพ์ครั้งที่ 4. เวียงจันทน์: นครศรีพรินท์ติ้ง.

นิธิ เอียวศรีวงศ์.(2536). วีรบุรุษในวัฒนธรรมไทย. ปาฐกถาพิเศษป๋วย อึ๊งภากรณ์ ครั้งที่ 4 คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (วันที่ 9 มีนาคม 2536).

ปพักตร์อร ธรรมกวินทิพย์ และบารนี บุญทรง. (2557). การผจญภัยของวีรบุรุษ: กรณีศึกษาจากพระอภัยมณี. วารสารมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 11(1) มกราคม-เมษายน.

ประคอง นิมมานเหมินท์. (2554). เจ้าเจืองหาญวีรบุรุษไทลื้อ ตำนาน มหากาพย์ พิธีกรรม. สถาบันไทยศึกษาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ปรานี วงษ์เทศ. (2543). สังคมและวัฒนธรรมในอุษาคเนย์. กรุงเทพฯ: เรือนแก้วการพิมพ์.

พันตรีหลวงเรืองเดชอนันต์. (2550). ราชพงศาวดารกรุงกัมพูชา. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: เคล็ดไทย.

ปยิ พร วามะสิงห.์ (2538). ความสำนึกในชาติพันธ์ลาวพวน. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 เฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 7 รอบ 5 ธ ันวาคม 2554. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.

รุ่งนภา พราหมณ์วงศ์. (2544). การธำรงชาติพันธุ์ของชุมชนชาวจีนคาทอลิกผ่านพิธีศพ : กรณีศึกษาชุมชนคาทอลิก บ้านบางนกแขวก ตำบลบางนกแขวก อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ศานติ ภักดีคำ. (2558). พระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ฉบับตัวเขียนพระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ตรวจสอบชำระจากเอกสารตัวเขียน. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้ง แอนด์ พับลิชชิ่ง.

ศิราพร ณ ถลาง. (2558). เรื่องเล่าพื้นบ้านไทยในโลกที่เปลี่ยนแปลง. กรุงเทพฯ: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร.

ศิลปากร.กรม. (2549). ประชุมพงศาวดารฉบับกาญจนาภิเษก เล่ม 12. กรุงเทพฯ: สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์.

ศิลปากร.กรม. (2483). อุรังคธาตุนิทาน ตำนานพระธาตุพนม. ใน ที่ระลึกในงานพระราชทานเพลิงศพ อ.ต. หลวงประชุมบรรณาสาร (21 เมษายน 2483). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ไทยเขษม.

ศรีศักร วัลลิโภดม. (2540). แอ่งอารยธรรมอีสาน. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มติชน.

สุกัญญา สุจฉายา. (2542). พระร่วง: วีรบุรุษในประวัติศาสตร์และวีรบุรุษทางวัฒนธรรม. วารสารภาษาและวรรณคดีไทย 16.

สุกัญญา สุจฉายา. (2556). วรรณกรรมมุขปาฐะ. กรุงเทพฯ: โครงการเผยแพร่ผลงานวิชาการคณะอักษรศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุจิตต์ วงษ์เทศ. (2549). ประวัติศาสตร์สังคมวัฒนธรรมเมืองพิจิตร. กรุงเทพฯ: ธนาคารกรุงเทพ.

โสรโยภิกขุ. (2512). ประวัติพ่อปู่หลักเมือง. กรุงเทพฯ: ศรีไทยการพิมพ์.

องค์การค้าของคุรุสภา. (2512). ประชุมพงศาวดารเล่ม 45 ประชุมพงศาวดารภาคที่ 71(ต่อ)-73. กรุงเทพฯ: ศึกษาภัณฑ์พาณิชย์.

องค์การค้าของคุรุสภา. (2505). ประชุมพงศาวดารเล่ม 1 (ประชุมพงศาวดารภาค 1 ตอนต้น). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภา.

Campbell, J. (1973). The Hero with a Thousand Faces. 3rd ed. New Jersey: Princeton University Press.