การสร้างความหมายใหม่ในเขตป่าเขาในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์: กรณีศึกษามณฑลพายัพของสยาม

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อจะอธิบายความเปลี่ยนแปลงเชิงพื้นที่ทางกายภาพและการให้ความหมายของเขตป่าเขาในมณฑลพายัพ โดยใช้ระเบียบวิธีศึกษาด้วยแนวพินิจทางประวัติศาสตร์ผลการวิจัยพบว่า ความเปลี่ยนแปลงดังกล่าวเป็นผลมาจากการผลิตพื้นที่แบบอาณานิคมโดยรัฐบาลสยาม ด้วยการเข้าไปควบคุมทางตรงผ่านการการสร้างกลไกของรัฐผ่านการควบคุมกรรมสิทธิ์ในการสัมปทานป่าไม้กับบริษัททำไม้เอกชนที่ผู้ครองสัมปทานใหญ่คือ ชาวอังกฤษ นอกจากนั้นพื้นที่ป่าเขาก็ได้มีความหมายใหม่เพิ่มเติมขึ้นมาจากการที่เป็นเพียงพื้นที่ลี้ลับ รัฐเข้าไปไม่ถึง ไม่ปลอดภัยต่อการอยู่อาศัย กลายเป็นฉากทิวทัศน์อันสวยงามและเป็นที่ตากอากาศของชนชั้นนำสยามและชาวตะวันตก ในยามที่อากาศร้อนอบอ้าว ไม่เพียงเท่านั้น พระภิกษุบางกลุ่มก็มีบทบาทในการให้ความหมายในเขตป่าเขาทั้งในนามพระพื้นเมืองและพระที่ได้รับการมอบหมายอำนาจจากสยาม ทำให้พื้นที่ในเขตป่าเขามีพลวัตอย่างยิ่ง